Na al de tekst nu ook wat foto's. Live verhalen volgen heel binnenkort... :-)
http://www.flickr.com/photos/44766362@N06/
donderdag 17 december 2009
Het zuiden
Het is ondertussen al 10 december. Vandaag leggen we opnieuw een lange afstand af. Bestemming: Adelaide in het zuiden van het land. Deze reis doen we eens niet met het vliegtuig maar met de trein (een aanrader van het reisbureau). 24 uur later en duizend(en) kilometers verder zijn we er eindelijk. Om eerlijk te zijn viel de rit een beetje tegen. Oncomfortabele zetels waardoor de nachtrust eerder beperkt bleef en in het uitzicht zat niet veel variatie, maar bon ja, niets aan te doen. Tijd om de YHA te zoeken en de stad een beetje te verkennen. Het is best de moeite! 's Avonds gaan we iets drinken met twee Duitsers van op de Rock Tour in Alice Springs.
Zaterdag pikken we rond de middag onze auto op (een gele :p) en starten we onze rit richting Melbourne. Tot in Hahndorf (een oud Duits dorpje) hebben we opnieuw gezelschap van het Duitse koppel. Dolle pret en wat een gezellig, leuk dorpje! Nadien zetten we de tocht alleen verder. We stoppen als we daar zin in hebben en we slapen in een mooie YHA in Robe.
Zondag rijden we van Robe naar Port Fairy, komen we langs mooie plekjes, verzetten we voor de 5e keer deze maand ons uurwerk en maken we een avondwandeling waar we de walibi's vrolijk zien rond huppelen. We ontmoeten een muzikale local die ons een korte demonstratie geeft op 2 te grappige muziekinstrumentjes die hij altijd op zak heeft (een mini mondharmonica en een ander “mondinstrument”). Moe maar voldaan kruipen we in ons bedje om er 's anderendaags alweer vroeg uit te kruipen. Vandaag gaan we immers koala's spotten en blijkbaar zie je die het beste tussen 7-9. We hadden geluk en hebben er enkele gezien. Hoe schattig! Tevreden starten we aan de Great Ocean Road. Aan elke bruine wegwijzer stoppen we (uit ervaring weten we immers dat die de mooie plekjes aangeven), maken we een korte wandeling naar de bezienswaardigheid, trekken we enkele fotootjes en rijden we verder. The Bay of Islands, The Twelve Apostels, London Bridge, The Arc om er maar enkele te noemen. Allemaal “rotsen in de oceaan” maar allemaal zo anders. Mooi! We zien meer koala's en wandelen naar watervallen. Variatie genoeg dus. Alweer een mooie YHA, deze keer in Lorne.
En zo is ook de laatste dag van de Great Ocean Road aangebroken. We starten vroeg, wandelen nog naar een vuurtoren en leveren om 12u de auto in, in Melbourne City. Al gauw vinden we een betaalbare slaapplaats zodat we snel de stad kunnen in trekken. Alweer de moeite! We brengen ook het stadium van de Australian Open een bezoekje. Helaas net iets te vroeg om grote sterren te ontmoeten :-) Ook woensdag weet de stad ons de hele dag te boeien. We wisselen het wandelen af met ritjes op de gratis tram. Handig toch. Dat was het dan, de laatste dag Australië, de laatste dag warm (heet), wat zal het afkicken worden... Morgen vliegen we voor heel even terug naar Wellington en dan... back home... back to Belgium...
Zaterdag pikken we rond de middag onze auto op (een gele :p) en starten we onze rit richting Melbourne. Tot in Hahndorf (een oud Duits dorpje) hebben we opnieuw gezelschap van het Duitse koppel. Dolle pret en wat een gezellig, leuk dorpje! Nadien zetten we de tocht alleen verder. We stoppen als we daar zin in hebben en we slapen in een mooie YHA in Robe.
Zondag rijden we van Robe naar Port Fairy, komen we langs mooie plekjes, verzetten we voor de 5e keer deze maand ons uurwerk en maken we een avondwandeling waar we de walibi's vrolijk zien rond huppelen. We ontmoeten een muzikale local die ons een korte demonstratie geeft op 2 te grappige muziekinstrumentjes die hij altijd op zak heeft (een mini mondharmonica en een ander “mondinstrument”). Moe maar voldaan kruipen we in ons bedje om er 's anderendaags alweer vroeg uit te kruipen. Vandaag gaan we immers koala's spotten en blijkbaar zie je die het beste tussen 7-9. We hadden geluk en hebben er enkele gezien. Hoe schattig! Tevreden starten we aan de Great Ocean Road. Aan elke bruine wegwijzer stoppen we (uit ervaring weten we immers dat die de mooie plekjes aangeven), maken we een korte wandeling naar de bezienswaardigheid, trekken we enkele fotootjes en rijden we verder. The Bay of Islands, The Twelve Apostels, London Bridge, The Arc om er maar enkele te noemen. Allemaal “rotsen in de oceaan” maar allemaal zo anders. Mooi! We zien meer koala's en wandelen naar watervallen. Variatie genoeg dus. Alweer een mooie YHA, deze keer in Lorne.
En zo is ook de laatste dag van de Great Ocean Road aangebroken. We starten vroeg, wandelen nog naar een vuurtoren en leveren om 12u de auto in, in Melbourne City. Al gauw vinden we een betaalbare slaapplaats zodat we snel de stad kunnen in trekken. Alweer de moeite! We brengen ook het stadium van de Australian Open een bezoekje. Helaas net iets te vroeg om grote sterren te ontmoeten :-) Ook woensdag weet de stad ons de hele dag te boeien. We wisselen het wandelen af met ritjes op de gratis tram. Handig toch. Dat was het dan, de laatste dag Australië, de laatste dag warm (heet), wat zal het afkicken worden... Morgen vliegen we voor heel even terug naar Wellington en dan... back home... back to Belgium...
vrijdag 11 december 2009
The red center
Zaterdag 5 december landen we in Alice Springs. Wat is het hier heet! Openbaar vervoer naar het centrum kennen ze hier niet. Een taxibusje dan maar. We checken (alweer) in in de YHA, springen vrij direct in het zwembad en verkennen later op de dag de omgeving. Veel valt er echter niet te zien.
Zondag gaan we de tour die we geboekt hebben bevestigen en zitten we een groot deel van de dag opnieuw in het zwembad. We wandelen eens in een andere richting op zoek naar interessante plekjes maar die waren eerder beperkt. 's Avonds kijken we buiten naar een film op groot scherm. Leuk! Vroeg bedtijd want morgen pikken ze ons om 6u op.
Vandaag,maandag, hebben we ongeveer 700 km voor de boeg. Bestemming: Kings Canyon. Onze groep is de enige groep die de wandeling van 6 km over de canyon aanvangt. De andere groepen vinden het te warm. En warm was het! 44˚, net na de middag, volle zon, amper schaduw en de rotsen die nog wat extra warmte uitstralen. Het was afzien! De hitte was op sommige momenten ondraaglijk! Al snel begrijpen we waarom je niet mocht vertrekken zonder 3l water per persoon. Iedereen droeg zorg voor iedereen en bij de minste “hinder” werd er ingegrepen: even rusten, een koekje eten,... Als je weet dat er de laatste week 2 mensen per helicopter afgevoerd zijn, dan weet je dat het geen lachertje is om deze wandeling te maken. Maar het was zoooooooooo de moeite waard!! Enkele uren later bereiken we (eindelijk) de parking. Het gaf echt een kick dit gedaan te hebben. Pluim voor onszelf! Even bekomen, het zweten proberen te laten opdrogen en dan terug de bus in, op weg naar onze beloning: een ijsje. Ik denk dat een ijsje nog nooit zo gesmaakt heeft :-) Nog wat verder rijden naar onze kampplaats van vandaag: in the middle of nowhere. Er was niets, juist een gat in de grond als toilet en een afdakje. Met het hout dat we gesprokkeld hadden, maken we een kampvuur waar de begeleider een heerlijke maaltijd op maakt. Wat smaakt dat! (ondertussen was het al pikdonker). Moe maar voldaan kruipen we ook vandaag vroeg onder de wol: in een swag onder de blote sterrenhemel.
Dinsdag worden we wakker bij het krieken van de dag. Ik tref overal rood zand aan: op mijn gezicht, in mijn oren, in mijn slaapzak,... Voor een kraantje water is het nog even wachten, dus proberen we ons zo wat te redden. We genieten van een vroeg ontbijt en vertrekken dan met de bus richting Uluru-Kata Tjuta National Park. De wandeling van vandaag leidt ons door de Olga's. Gelukkig is het nog vroeg en dus nog “fris” waardoor het wandelen heel wat vlotter gaat dan gisteren. Vandaag zien we onze eerste levende kangeroe's! Joepie!! 7,4 km later zijn we terug aan de bus. Niets te vroeg als je het mij vraagt want het is ondertussen al terug heet! De lunch is meer dan welkom maar de vervelende vliegen werken op iedereen zijn zenuwen! Volgende bestemming: Uluru. We doen er een beetje cultuur op in het aboriginal informatiecentrum en doen de Mala wandeling aan de voet van de wereldberoemde rode rots. Onze begeleider Sam geeft ons heel wat info over wat we zien. Best de moeite! Next: de zonsondergang bekijken. Een attractie op zich aan de vele bussen te zien. Een avondmaal met zicht op de zonsondergang en de rode rots, uniek! Als de zon bijna onder is, vertrekt de ene bus na de andere. Het prijsverschil tussen de verschillende tours is duidelijk te merken en de begeleider van een dure tour heeft nog wat schuimwijn over. Ik hoor hem letterlijk zeggen “I'll bring it to the smelly backpackers”. Awel merci! Ook een andere dure tour heeft nog wat restjes. Ze moeten ons geen 2 keer roepen om nog wat kaas, rauwe groentjes, koekjes en wijn te komen proeven :D Hahaha en daar betalen die andere toeristen dan zoveel geld voor :D Laatste bestemmng voor vandaag: een kampplaats met douchen. Wat is dat meer dan welkom! Zweet en rood stof gaan immers niet zo goed samen. Proper gewassen kruipen we opnieuw in onze swag. Plots zijn we getuige van iets vrij uniek: regen (er valt hier nog geen 400 ml regen per jaar, dus elke druppel telt). Na 5 druppels is het alweer gedaan maar toch, er viel regen uit de lucht.
Woensdag 4.30u, Sam doet doodleuk het licht aan, tijd om op te staan. We gaan immers naar de zonsondergang kijken. Opnieuw een volledige parking vol bussen. Hoe grappig! Helaas was het bewolkt en viel er zelfs terug wat regen. Weinig spectaculairs te zien dus. Eerder een grijze dan een rode Ayers Rock. Na een stevig ontbijt beginnen we dan aan de wandeling rond Ayers Rock en om 9u hebben we al 10 km achter de rug. Niet slecht toch? We zagen onderweg ook een slang, een vrij unieke zo blijkt achteraf. Stilletjes aan vatten we de terugweg aan. We stoppen nog voor een lekkere lunch en op een kamelenfarm en zo zit ook deze tour er alweer op. Het was ongelooflijk!!! Toffe groep, prachtige dingen gezien, grenzen verlegd en genoten! 's Avonds gaan we met de groep nog iets drinken. Leuke afsluiter! En zo zit deel 2 van onze rondreis er ook op. Morgen nemen we de trein naar Adelaide in het zuiden.
Zondag gaan we de tour die we geboekt hebben bevestigen en zitten we een groot deel van de dag opnieuw in het zwembad. We wandelen eens in een andere richting op zoek naar interessante plekjes maar die waren eerder beperkt. 's Avonds kijken we buiten naar een film op groot scherm. Leuk! Vroeg bedtijd want morgen pikken ze ons om 6u op.
Vandaag,maandag, hebben we ongeveer 700 km voor de boeg. Bestemming: Kings Canyon. Onze groep is de enige groep die de wandeling van 6 km over de canyon aanvangt. De andere groepen vinden het te warm. En warm was het! 44˚, net na de middag, volle zon, amper schaduw en de rotsen die nog wat extra warmte uitstralen. Het was afzien! De hitte was op sommige momenten ondraaglijk! Al snel begrijpen we waarom je niet mocht vertrekken zonder 3l water per persoon. Iedereen droeg zorg voor iedereen en bij de minste “hinder” werd er ingegrepen: even rusten, een koekje eten,... Als je weet dat er de laatste week 2 mensen per helicopter afgevoerd zijn, dan weet je dat het geen lachertje is om deze wandeling te maken. Maar het was zoooooooooo de moeite waard!! Enkele uren later bereiken we (eindelijk) de parking. Het gaf echt een kick dit gedaan te hebben. Pluim voor onszelf! Even bekomen, het zweten proberen te laten opdrogen en dan terug de bus in, op weg naar onze beloning: een ijsje. Ik denk dat een ijsje nog nooit zo gesmaakt heeft :-) Nog wat verder rijden naar onze kampplaats van vandaag: in the middle of nowhere. Er was niets, juist een gat in de grond als toilet en een afdakje. Met het hout dat we gesprokkeld hadden, maken we een kampvuur waar de begeleider een heerlijke maaltijd op maakt. Wat smaakt dat! (ondertussen was het al pikdonker). Moe maar voldaan kruipen we ook vandaag vroeg onder de wol: in een swag onder de blote sterrenhemel.
Dinsdag worden we wakker bij het krieken van de dag. Ik tref overal rood zand aan: op mijn gezicht, in mijn oren, in mijn slaapzak,... Voor een kraantje water is het nog even wachten, dus proberen we ons zo wat te redden. We genieten van een vroeg ontbijt en vertrekken dan met de bus richting Uluru-Kata Tjuta National Park. De wandeling van vandaag leidt ons door de Olga's. Gelukkig is het nog vroeg en dus nog “fris” waardoor het wandelen heel wat vlotter gaat dan gisteren. Vandaag zien we onze eerste levende kangeroe's! Joepie!! 7,4 km later zijn we terug aan de bus. Niets te vroeg als je het mij vraagt want het is ondertussen al terug heet! De lunch is meer dan welkom maar de vervelende vliegen werken op iedereen zijn zenuwen! Volgende bestemming: Uluru. We doen er een beetje cultuur op in het aboriginal informatiecentrum en doen de Mala wandeling aan de voet van de wereldberoemde rode rots. Onze begeleider Sam geeft ons heel wat info over wat we zien. Best de moeite! Next: de zonsondergang bekijken. Een attractie op zich aan de vele bussen te zien. Een avondmaal met zicht op de zonsondergang en de rode rots, uniek! Als de zon bijna onder is, vertrekt de ene bus na de andere. Het prijsverschil tussen de verschillende tours is duidelijk te merken en de begeleider van een dure tour heeft nog wat schuimwijn over. Ik hoor hem letterlijk zeggen “I'll bring it to the smelly backpackers”. Awel merci! Ook een andere dure tour heeft nog wat restjes. Ze moeten ons geen 2 keer roepen om nog wat kaas, rauwe groentjes, koekjes en wijn te komen proeven :D Hahaha en daar betalen die andere toeristen dan zoveel geld voor :D Laatste bestemmng voor vandaag: een kampplaats met douchen. Wat is dat meer dan welkom! Zweet en rood stof gaan immers niet zo goed samen. Proper gewassen kruipen we opnieuw in onze swag. Plots zijn we getuige van iets vrij uniek: regen (er valt hier nog geen 400 ml regen per jaar, dus elke druppel telt). Na 5 druppels is het alweer gedaan maar toch, er viel regen uit de lucht.
Woensdag 4.30u, Sam doet doodleuk het licht aan, tijd om op te staan. We gaan immers naar de zonsondergang kijken. Opnieuw een volledige parking vol bussen. Hoe grappig! Helaas was het bewolkt en viel er zelfs terug wat regen. Weinig spectaculairs te zien dus. Eerder een grijze dan een rode Ayers Rock. Na een stevig ontbijt beginnen we dan aan de wandeling rond Ayers Rock en om 9u hebben we al 10 km achter de rug. Niet slecht toch? We zagen onderweg ook een slang, een vrij unieke zo blijkt achteraf. Stilletjes aan vatten we de terugweg aan. We stoppen nog voor een lekkere lunch en op een kamelenfarm en zo zit ook deze tour er alweer op. Het was ongelooflijk!!! Toffe groep, prachtige dingen gezien, grenzen verlegd en genoten! 's Avonds gaan we met de groep nog iets drinken. Leuke afsluiter! En zo zit deel 2 van onze rondreis er ook op. Morgen nemen we de trein naar Adelaide in het zuiden.
zondag 6 december 2009
Sydney -> Cairns
Ik zou zeggen, neem even de tijd als je alles wilt lezen. Ik heb nochtans mijn best gedaan om beknopt te zijn :p
Woensdag 18 november
Rond de middag geeft tante Christine ons een lift naar de luchthaven. Tijdens de check in gaat het brandalarm af en de hele luchthaven wordt geëvacueerd. Gelukkig niet voor lang. Tijdens het wachten komen we gekende gezichten tegen (stel je voor).
We komen aan in Sydney. Wat is het hier warm! We sukkelen een beetje bij het vinden van de YHA. We checken in, wennen aan het uurverschil en gaan op zoek naar een laat avondmaal.
Donderdag 19 november
We verkennen Sydney te voet. We ontdekken Darling Harbour, the Opera House, the Harbourbridge, the skytower (neen dank u, een beetje te duur), The Rocks (gezellige buurt), the botanic gardens (met massa's vleermuizen), Chinatown (mmmmmmm lekkere en goedkope noodels) en nog zoveel meer. Moe van al dat stappen keren we terug “huiswaarts”.
Vrijdag 20 november
Dag 2 in Sydney stad maar vandaag kiezen we voor een daytripper (= onbeperkt gebruik op bus, trein en ferry). We vertrekken in Chinatown waar we Paddy's Market bezoeken. Een grote, overdekte ruimte vol leuke kraampjes vol variatie. Bus 2 brengt ons naar hartje Sydney waar we de ferry nemen naar een andere baai. We genieten van de harbourview van op het water en aanschouwen even later het onweer (de bliksem) boven Sydney stad. We keren terug maar blijven droog en zien het onweer opschuiven naar van waar we komen. Oef! We nemen een andere boot om het andere deel van de haven te verkennen. Later op de dag ontdekken we repetities van Australian Idol. We snuiven even de sfeer op. Na de dinnerbreak komen we terug en genieten tijdens de liedjes van Sydney by night. 's Avonds nemen we een laatste boot naar Darling Harbour. Helaas geen nabije bushalte daar, dus te voet naar de YHA. Maar kom, 5 boten en 2 bussen, onze daytripper was zijn geld waard.
Zaterdag 21 november
We staan vroeg op en stappen naar het station voor een daguitstap naar The Blue Mountains. We kopen een ticket voor de hop off hop on bus en verkennen de streek. We maken hier en daar een wandelingetje en merken dat de grote wandelingen afgesloten zijn wegens brandgevaar. Ik ontdekte een grote hagedis en had de schrik van mijn leven (ondertussen ben ik er al aan gewoon). We zagen verschillende watervallen en de beroemde “Three Sisters”, niet na een wandeling door het National Park (zoals ik dacht) maar gewoon van op een platform waar de ene bus na de andere stopt. Leuke, gevarieerde dag.
Zondag 22 november
Laatste dag Sydney. Hot hot hot! Gaëtan vraagt of we aub gaan shoppen (stel je voor). We lopen van shoppingcenter naar shoppingcenter en genieten van de koelte van de airco. We vinden een gratis alternatief: het maritiem museum. We pikken onze bagage terug op in de YHA, vragen de temperatuur (44˚C om 17.30u?!!), nemen de taxi naar de luchthaven, checken in, zien het begin van Australian Idol en vliegen naar Brisbane. We nemen alweer een taxi (bij gebrek aan alternatief) en checken in in een spiksplinter nieuwe YHA. Dik in orde!
Maandag 23 november
Na het ontbijt spring ik gauw in het zwembad op het dak van de hostel. Een goed begin van de dag! Na wat wikken en wegen, besluiten we nog een nachtje te blijven. We boeken een 2-daagse naar Fraser Island (het grootste zandeiland ter wereld) en gaan nadien op verkenning in Brisbane stad. We wandelen opnieuw heel wat af en bewonderen de meeste bezienswaardigheden. We ontdekken een gratis stadsbus die een rondje door de stad maakt. Gratis is altijd welkom :-)
Dinsdag 24 november
We staan opnieuw vroeg op en vertrekken naar Fraser Island met een 4x4. Na een stuk autosnelweg rijden we over het strand verder (Cooloola Coast Beach), nemen we een te grappige ferry (de ferry wordt via aan kabel naar de andere kant van de rivier getrokken), rijden over nog wat strand en nemen nog een ferry. Op het eiland rijden we over de highway (lees, het strand :p) naar Lake Wabby. Om daar te geraken moesten we eerst 40 minuten wandelen door vrij diep zand. In zo een hitte best vermoeiend. Een duik in het meer bracht enige verfrissing. Na de wandeling terug stopten we nog aan een schipwrak op het strand en aan een ondiep, kabbelend riviertje waar je je gewoon kon laten meedrijven met de stroom. Dit was pas verfrissend! Zalig gewoon! Laatste stop van vandaag: de camping. Iedereen kiest een tentje, maakt zijn eten en met een paar van de groep spelen we nog UNO. We spotten satelieten, sterren en dingoo's (vosachtige dieren).
Woensdag 25 november
Dag 2 op Fraser. We staan vroeg op, ontbijten en rijden naar Central Station (hoewel het mij aan een station deed denken was het gewoon een centrale picnicplaats) We maken er een hele mooie wandeling door het bos en langs een superhelder riviertje. Volgende bestemming: Lake MCKenzie. Dit was echt genieten! Doorzichtig water zonder vissen. Enkele uurtjes later genieten we van een frisse picnic. Langs hobbelige zandwegen rijden we terug naar het strand en de ferry. Opnieuw enkele uurtjes later zijn we in Noosa waar we inchecken in de YHA. Het gratis glas wijn smaakt! Betaalbaar eten vinden is een ander paar mouwen.
Donderdag 26 november
Wat hebben we vandaag gedaan? Geïnformeerd, vergeleken, gepland, geboekt. Resultaat: we reizen met een hop on hop off bus tot Cairns, alle stopplaatsen liggen vast en de trip naar de Whitsundays is geboekt. Nog even van het strand genieten en meteen bus nr 1 op naar Mackay.
Vrijdag 27 november
Na een nachtje op de bus komen we toe en gaan we op zoek naar een verblijfplaats (niet zo evident, zo blijkt). We vinden een gratis openluchtzwembad en genieten van de verfrissing. We kuieren wat rond en zo is ook deze dag alweer voorbij.
Zaterdag 28 november
De dag start vroeg met bus nr 2 naar Airlie Beach. Leuk plekje maar o zo toeristisch! Het is net markt aan het strand. Gezellig. We zien een groepje kamelen. In geldactiviteiten verzinnen zijn ze hier krakken! We melden ons aan in de YHA en bij de zeilmaatschappij. Ook hier hebben ze een gratis openluchtzwembad. Alweer van harte welkom!
Zondag 29 november
In de namiddag vertrekken we voor 3 dagen zeilen. Fingers crossed dat we niet zeeziek worden! (en het heeft geholpen want we hebben helemaal niets gevoeld! Oef!) We zeilen naar een plek waar we kunnen snorkelen. Een unieke ervaring rijker! Later op de avond gooien we het anker uit in een rustige baai waar we eten en de nacht doorbrengen. Wat is het dolle pret met 33 man op 1 boot! Het monent van het slapen gaan is nog het grappigste. Het was echt puzzelen om iedereen in zijn bed te krijgen :D Maar ook dat hoort erbij! We klagen absoluut niet.
Maandag 30 november
We staan vroeg op, genieten van een heerlijk ontbijtbuffet op de boot en varen naar Whitsunday Beach. We wandelen naar de lookout, kunnen onze ogen niet geloven, maken mooie foto's en gaan dan uiteindelijk zwemmen op een van de prachtigste plekken dat we ooit al gezien hebben. Het zand is wit en super fijn, de zee is blauw en helder. Wat vliegt de tijd.... Tijd voor het middageten. Wat smaakt dat! We varen verder naar een tweede snorkelplek. Beautiful! We zien zeeschildpadden en nemovisjes, koralen in allerlei kleuren en vissen in allerlei soorten. Wat is dit mooi! Opnieuw tijd om een stukje te zeilen, opnieuw naar een rustige baai waar we eten (BBQ!) en slapen. Het is er best druk in de baai, er liggen tientalle schepen voor anker, al die lichtjes... het lijkt wel een dorpje.
Dinsdag 1 december
Aan alle mooie liedjes komt een einde... We maken nog een korte wandeling naar een Aboriginalgrot (wat zijn de vervelende vliegen hier talrijk aanwezig!) en zeilen dan terug naar Airlie Beach. Verder een rustige, luie namiddag met gewone dingen zoals douchen, kleren wassen en drogen, boodschappen doen, koken en wat rondwandelen. 's Avonds gaan we een pintje drinken met de zeilgroep.
Woensdag 2 december
Alweer vroeg op. Bus nr 3 brengt ons naar Townsville. We verkennen de stad, wandelen Castle Hill op, we zweten, drinken, zweten verder, drinken nog meer en zijn zo blij met de verrassing op de top: een kraantje met gekoeld water. Mmmmmmm! We genieten van het uitzicht over de stad, wandelen terug naar beneden, komen ondertussen tientalle joggers (op zo een bergop?!) tegen, gaan naar de botanic gardens (ja, ook hier hebben ze er), wandelen naar de zee en uiteindelijk terug naar de hostel. We hebben onze kilometers wel afgelegd vandaag! We vallen dan ook als een blok in slaap.
Donderdag 3 december
Het wordt bijna een gewoonte, maar ook vandaag begint de dag voor rond 6u, voor bus nr 4. Bestemming van vandaag: Mission Beach. We worden opgepikt aan de halte van de bus en keuren onze hostel van vandaag meer dan goed! (de beste tot nu toe denk ik) We verblijven bijna de hele dag in het zwembad, spelen een partijtje zwembadvolleybal, luieren wat in de hangmat, zwemmen nog wat meer, BBQen en gaan 's avonds met een groot deel van de hostel naar een plaatselijk cafeetje waar een busje ons naartoe brengt. Gaëtan neemt deel aan de poolcompetitie maar kan in de eerste ronde niet op tegen een vrouw :p Jammer, want de winnaar kreeg 200 dollar. Nadat het busje ons terugbrengt, kruipen we moe maar voldaan in ons bedje.
Vrijdag 4 december
Eens niet voor dag en dauw opstaan, leuk! Vandaag brengt bus 5 ons naar onze eindbestemming: Cairns. Aan de bushalte staan verschillende hostels promotie te maken. We kiezen voor de goedkoopste en krijgen er bovendien nog een gratis apperitiefbuffet bij met wijn, een gratis avondmaal in een restaurantje in 't stad (alweer met gratis vervoer ernaartoe) en gratis internet. Goed gekozen blijkbaar! We verkennen Cairns centrum en maken handig gebruik van het gratis internet. En zo zit onze reis langs de Oost-kust van Australië er op. Morgen vliegen we naar Alice Springs in het centrum van het land.
Woensdag 18 november
Rond de middag geeft tante Christine ons een lift naar de luchthaven. Tijdens de check in gaat het brandalarm af en de hele luchthaven wordt geëvacueerd. Gelukkig niet voor lang. Tijdens het wachten komen we gekende gezichten tegen (stel je voor).
We komen aan in Sydney. Wat is het hier warm! We sukkelen een beetje bij het vinden van de YHA. We checken in, wennen aan het uurverschil en gaan op zoek naar een laat avondmaal.
Donderdag 19 november
We verkennen Sydney te voet. We ontdekken Darling Harbour, the Opera House, the Harbourbridge, the skytower (neen dank u, een beetje te duur), The Rocks (gezellige buurt), the botanic gardens (met massa's vleermuizen), Chinatown (mmmmmmm lekkere en goedkope noodels) en nog zoveel meer. Moe van al dat stappen keren we terug “huiswaarts”.
Vrijdag 20 november
Dag 2 in Sydney stad maar vandaag kiezen we voor een daytripper (= onbeperkt gebruik op bus, trein en ferry). We vertrekken in Chinatown waar we Paddy's Market bezoeken. Een grote, overdekte ruimte vol leuke kraampjes vol variatie. Bus 2 brengt ons naar hartje Sydney waar we de ferry nemen naar een andere baai. We genieten van de harbourview van op het water en aanschouwen even later het onweer (de bliksem) boven Sydney stad. We keren terug maar blijven droog en zien het onweer opschuiven naar van waar we komen. Oef! We nemen een andere boot om het andere deel van de haven te verkennen. Later op de dag ontdekken we repetities van Australian Idol. We snuiven even de sfeer op. Na de dinnerbreak komen we terug en genieten tijdens de liedjes van Sydney by night. 's Avonds nemen we een laatste boot naar Darling Harbour. Helaas geen nabije bushalte daar, dus te voet naar de YHA. Maar kom, 5 boten en 2 bussen, onze daytripper was zijn geld waard.
Zaterdag 21 november
We staan vroeg op en stappen naar het station voor een daguitstap naar The Blue Mountains. We kopen een ticket voor de hop off hop on bus en verkennen de streek. We maken hier en daar een wandelingetje en merken dat de grote wandelingen afgesloten zijn wegens brandgevaar. Ik ontdekte een grote hagedis en had de schrik van mijn leven (ondertussen ben ik er al aan gewoon). We zagen verschillende watervallen en de beroemde “Three Sisters”, niet na een wandeling door het National Park (zoals ik dacht) maar gewoon van op een platform waar de ene bus na de andere stopt. Leuke, gevarieerde dag.
Zondag 22 november
Laatste dag Sydney. Hot hot hot! Gaëtan vraagt of we aub gaan shoppen (stel je voor). We lopen van shoppingcenter naar shoppingcenter en genieten van de koelte van de airco. We vinden een gratis alternatief: het maritiem museum. We pikken onze bagage terug op in de YHA, vragen de temperatuur (44˚C om 17.30u?!!), nemen de taxi naar de luchthaven, checken in, zien het begin van Australian Idol en vliegen naar Brisbane. We nemen alweer een taxi (bij gebrek aan alternatief) en checken in in een spiksplinter nieuwe YHA. Dik in orde!
Maandag 23 november
Na het ontbijt spring ik gauw in het zwembad op het dak van de hostel. Een goed begin van de dag! Na wat wikken en wegen, besluiten we nog een nachtje te blijven. We boeken een 2-daagse naar Fraser Island (het grootste zandeiland ter wereld) en gaan nadien op verkenning in Brisbane stad. We wandelen opnieuw heel wat af en bewonderen de meeste bezienswaardigheden. We ontdekken een gratis stadsbus die een rondje door de stad maakt. Gratis is altijd welkom :-)
Dinsdag 24 november
We staan opnieuw vroeg op en vertrekken naar Fraser Island met een 4x4. Na een stuk autosnelweg rijden we over het strand verder (Cooloola Coast Beach), nemen we een te grappige ferry (de ferry wordt via aan kabel naar de andere kant van de rivier getrokken), rijden over nog wat strand en nemen nog een ferry. Op het eiland rijden we over de highway (lees, het strand :p) naar Lake Wabby. Om daar te geraken moesten we eerst 40 minuten wandelen door vrij diep zand. In zo een hitte best vermoeiend. Een duik in het meer bracht enige verfrissing. Na de wandeling terug stopten we nog aan een schipwrak op het strand en aan een ondiep, kabbelend riviertje waar je je gewoon kon laten meedrijven met de stroom. Dit was pas verfrissend! Zalig gewoon! Laatste stop van vandaag: de camping. Iedereen kiest een tentje, maakt zijn eten en met een paar van de groep spelen we nog UNO. We spotten satelieten, sterren en dingoo's (vosachtige dieren).
Woensdag 25 november
Dag 2 op Fraser. We staan vroeg op, ontbijten en rijden naar Central Station (hoewel het mij aan een station deed denken was het gewoon een centrale picnicplaats) We maken er een hele mooie wandeling door het bos en langs een superhelder riviertje. Volgende bestemming: Lake MCKenzie. Dit was echt genieten! Doorzichtig water zonder vissen. Enkele uurtjes later genieten we van een frisse picnic. Langs hobbelige zandwegen rijden we terug naar het strand en de ferry. Opnieuw enkele uurtjes later zijn we in Noosa waar we inchecken in de YHA. Het gratis glas wijn smaakt! Betaalbaar eten vinden is een ander paar mouwen.
Donderdag 26 november
Wat hebben we vandaag gedaan? Geïnformeerd, vergeleken, gepland, geboekt. Resultaat: we reizen met een hop on hop off bus tot Cairns, alle stopplaatsen liggen vast en de trip naar de Whitsundays is geboekt. Nog even van het strand genieten en meteen bus nr 1 op naar Mackay.
Vrijdag 27 november
Na een nachtje op de bus komen we toe en gaan we op zoek naar een verblijfplaats (niet zo evident, zo blijkt). We vinden een gratis openluchtzwembad en genieten van de verfrissing. We kuieren wat rond en zo is ook deze dag alweer voorbij.
Zaterdag 28 november
De dag start vroeg met bus nr 2 naar Airlie Beach. Leuk plekje maar o zo toeristisch! Het is net markt aan het strand. Gezellig. We zien een groepje kamelen. In geldactiviteiten verzinnen zijn ze hier krakken! We melden ons aan in de YHA en bij de zeilmaatschappij. Ook hier hebben ze een gratis openluchtzwembad. Alweer van harte welkom!
Zondag 29 november
In de namiddag vertrekken we voor 3 dagen zeilen. Fingers crossed dat we niet zeeziek worden! (en het heeft geholpen want we hebben helemaal niets gevoeld! Oef!) We zeilen naar een plek waar we kunnen snorkelen. Een unieke ervaring rijker! Later op de avond gooien we het anker uit in een rustige baai waar we eten en de nacht doorbrengen. Wat is het dolle pret met 33 man op 1 boot! Het monent van het slapen gaan is nog het grappigste. Het was echt puzzelen om iedereen in zijn bed te krijgen :D Maar ook dat hoort erbij! We klagen absoluut niet.
Maandag 30 november
We staan vroeg op, genieten van een heerlijk ontbijtbuffet op de boot en varen naar Whitsunday Beach. We wandelen naar de lookout, kunnen onze ogen niet geloven, maken mooie foto's en gaan dan uiteindelijk zwemmen op een van de prachtigste plekken dat we ooit al gezien hebben. Het zand is wit en super fijn, de zee is blauw en helder. Wat vliegt de tijd.... Tijd voor het middageten. Wat smaakt dat! We varen verder naar een tweede snorkelplek. Beautiful! We zien zeeschildpadden en nemovisjes, koralen in allerlei kleuren en vissen in allerlei soorten. Wat is dit mooi! Opnieuw tijd om een stukje te zeilen, opnieuw naar een rustige baai waar we eten (BBQ!) en slapen. Het is er best druk in de baai, er liggen tientalle schepen voor anker, al die lichtjes... het lijkt wel een dorpje.
Dinsdag 1 december
Aan alle mooie liedjes komt een einde... We maken nog een korte wandeling naar een Aboriginalgrot (wat zijn de vervelende vliegen hier talrijk aanwezig!) en zeilen dan terug naar Airlie Beach. Verder een rustige, luie namiddag met gewone dingen zoals douchen, kleren wassen en drogen, boodschappen doen, koken en wat rondwandelen. 's Avonds gaan we een pintje drinken met de zeilgroep.
Woensdag 2 december
Alweer vroeg op. Bus nr 3 brengt ons naar Townsville. We verkennen de stad, wandelen Castle Hill op, we zweten, drinken, zweten verder, drinken nog meer en zijn zo blij met de verrassing op de top: een kraantje met gekoeld water. Mmmmmmm! We genieten van het uitzicht over de stad, wandelen terug naar beneden, komen ondertussen tientalle joggers (op zo een bergop?!) tegen, gaan naar de botanic gardens (ja, ook hier hebben ze er), wandelen naar de zee en uiteindelijk terug naar de hostel. We hebben onze kilometers wel afgelegd vandaag! We vallen dan ook als een blok in slaap.
Donderdag 3 december
Het wordt bijna een gewoonte, maar ook vandaag begint de dag voor rond 6u, voor bus nr 4. Bestemming van vandaag: Mission Beach. We worden opgepikt aan de halte van de bus en keuren onze hostel van vandaag meer dan goed! (de beste tot nu toe denk ik) We verblijven bijna de hele dag in het zwembad, spelen een partijtje zwembadvolleybal, luieren wat in de hangmat, zwemmen nog wat meer, BBQen en gaan 's avonds met een groot deel van de hostel naar een plaatselijk cafeetje waar een busje ons naartoe brengt. Gaëtan neemt deel aan de poolcompetitie maar kan in de eerste ronde niet op tegen een vrouw :p Jammer, want de winnaar kreeg 200 dollar. Nadat het busje ons terugbrengt, kruipen we moe maar voldaan in ons bedje.
Vrijdag 4 december
Eens niet voor dag en dauw opstaan, leuk! Vandaag brengt bus 5 ons naar onze eindbestemming: Cairns. Aan de bushalte staan verschillende hostels promotie te maken. We kiezen voor de goedkoopste en krijgen er bovendien nog een gratis apperitiefbuffet bij met wijn, een gratis avondmaal in een restaurantje in 't stad (alweer met gratis vervoer ernaartoe) en gratis internet. Goed gekozen blijkbaar! We verkennen Cairns centrum en maken handig gebruik van het gratis internet. En zo zit onze reis langs de Oost-kust van Australië er op. Morgen vliegen we naar Alice Springs in het centrum van het land.
woensdag 18 november 2009
Foto's trip Northland & Coromandel
Hier enkele foto's van onze trip naar Northland & de Coromandel
http://www.flickr.com/photos/44766362@N06/
http://www.flickr.com/photos/44766362@N06/
maandag 16 november 2009
rondreis Northland en Coromandel
Zaterdagmorgen 7u, nonkel Peter heeft ons net afgezet aan het station. Klaar voor een 12uur durende treinreis naar Auckland, naar het schijnt een van de mooiste treinreizen van het land. We komen langs plaatsen waar je met de auto niet komen kan. Het is prachtig weer en de uitzichten zijn indrukwekkend! Onderweg zien we Mount Ruapuhu op zijn mooist. Dit is de hoogste berg (vulkaan) van het noordereiland. We zijn er op gaan snowboarden (maar toen hebben we hem zo goed niet gezien) en ik had er zo graag op gaan wandelen ook maar helaas, wegens nog teveel sneeuw is het nog iets te gevaarlijk deze tijd van het jaar. We zullen dus nog eens moeten terugkomen :p Na het bewonderen van al dat schoons, kwamen we in Auckland aan, de grootste stad van NZ waar maar liefst ¼ van de NZ bevolking woont. De tocht naar de jeugdherberg geeft een eerste indruk van deze immense stad. Ik voel me klein tussen al die hoge gebouwen! We sluiten onze eerste dag af met een Thais avondmaal. Ook zondag en maandagvoormiddag vertoeven we nog in deze grootstad. Zondag kiezen we voor een harbour hop on-hop off cruise. Anders gezegd: op de rondvaart mag je op 2 plaatsen afstappen, daar even blijven en dan de volgende boot verder nemen. Indrukwekkende bezoeken aan 2 eilanden: Rangitoto en Motuihe. Het eerste is de jongste vulkaan van Auckland, het tweede is een bijna onbewoond eiland. De vulkaan beklimmen we in een sneltempo. De wandeling naar de top geeft 1u aan en binnen 1u en 45min is de volgende boot er al. We hebben het gehaald en het was de moeite! Het 2e eiland was relaxer, picnic op het strand, pootje baden en genieten. Na onze eilandavonturen tijd voor een gratis tourtje met de stadsbus. Na de eerste tour beslissen we waar we de 2e tour afstappen. De buschauffeur kijkt even grappig :p We wandelen nog door 2 parken, naar het museum, door de wintertuinen en door de binnenstad op zoek naar een deftig restaurantje (lees geen take away). Dat laatste bleek niet gemakkelijk te zijn, en dat voor zo een grote stad?! Gelukkig is het einddoel geslaagd: Indisch, mmmmm. Maandagmorgen bezoeken we zoals zoveel toeristen de skytower, genieten we van het uitzicht over de stad en onstreken, pikken we de huurauto op, bezoeken we Devenport met vulkaantje Mt Victoria, droppen we de modem en de telefoon die we verkochten via Trade Me en rijden we naar het noorden en maken 's avonds nog een wandeling naar de plaatselijke watervallen in Whangarei
En zo is het al dinsdag met vandaag op het programma: het vervolg van de Twin Coast discovery Highway (loopt doorheen heel Northland) met stops aan enkele mooie stranden zoals Tutukaka en Matapouri, speciale WC's (ze staan zelfs in de 101 must do's for Kiwi's?!), the Bay of Islands (nice maar o zo toeristisch. We wandelen eens door het "hoofddorpje" Paihia en besparen heel wat geld door niet in te gaan op een of andere boottocht) Het hoogtepunt van vandaag kwam op een heel onverwacht moment. We stoppen aan strand nummer ik weet niet meer hoeveel (het is daar bijna een en al strand), we zitten van een ijsje te genieten en plots... zie ik net voor de kustlijn een rugvin boven water. Even later spotten we een witte plek op een groot zwart zwemmend iets. Dit moet een ORKA zijn! Fantastisch! Helaas, lag het fototoestel in de auto...
De activiteiten van woensdag: Cape Reinga (bijna het noordelijkste punt van NZ en voor de Maori is het een heilige plaats want de zielen van de overledenen verlaten volgens hen hier het vasteland), 90 mile beach (waar Gaëtan even test of hij nog iets onthouden heeft van zijn slipcursus), Te Paki Stream (waar we surfen op immense zandduinen. Naar beneden was de max, naar boven iets minder!)
Donderdag rijden we terug zuidwaarts waar we een stukje de ferry moeten nemen wegens geen brug. We genieten verder van het ene mooie strand na het andere, soms stoppen we eens, verfrissen we de voeten, zoeken wat mooie schelpen, nemen een foto en rijden verder. Best indrukwekkend vandaag: een grote boom. Maar echt een grote boom! Diameter bijna 13.77 meter, hoogte 51.2 meter. Indrukwekkend! We sluiten de dag af met een relax moment aan Lake Taharoa. Gaëtan waagt zich aan een zwempartijtje in het voor mij nog iets te koude water.
En dan is het al vrijdag. De laatste dag in Northland. We stoppen nog aan mooie watervallen. Helaas is het ook vrijdag de 13e. En dat hebben we geweten: 2 sterretjes in onze voorruit. Op 2 verschillende momenten gebeurd op exact dezelfde manier. Een vrachtwagen kruist ons aan een hoge snelheid bij wegenwerken, een steentje springt weg en hopla. Wagen voor alle zekerheid gewisseld in Auckland. We meldden maar 1 sterretje, het andere was miniem en hopelijk merken ze het niet onmiddellijk want de extra kosten zijn voor ons... We rijden verder tot Thames (doods dorpje aan het begin van de Coromandel waar we nog net binnen mogen in de backpacker wegens "het is al na 20u en het is hier niet zoals in Europa dat we altijd open zijn" Hu?? Waar hadden we ook alweer geleerd dat alles laat open is? Groot was dan ook de verbazing dat de supermarkt om 20.30u niet meer open was:p)
Zaterdag ruilen we Northland voor de Coromandel. Het aantal kilometers rijden wordt beperkter dus genieten we extra van zon, zee en strand. Zondag rijden we naar Hot Water Beach, een strand waar je je eigen spabad kan graven en geloof het of niet, het was echt lekker warm! Om 10u zat het daar al behoorlijk vol, iedereen in zijn eigen gegraven badje. 1 plek was zelfs zodanig heet dat je er niet kon door wandelen. Beeld het je in: 2u voor en na laagtij kan je die warmte voelen, hoogtij, alle putten dicht door de zee en enkele uren later komen er nieuwe mensen nieuwe putten graven :D Grappig toch? Next: de Cathedral Coves, een grot in een rots op het strand. Mooie wandeling ernaartoe over een heuvel, langs baaien, door het bos naar het strand. Alweer de moeite! Goed verbrand (ondanks de factor 30) komen we aan aan de auto als het begint te regenen. Wat een timing. 's Avonds merken we pas echt dat we overal en regelmatiger zonnecrème moeten smeren!
En zo werd het maandag... De laatste kilometers naar Tauranga waar we het vliegtuig terug naar Wellington nemen. Terug bij nonkel Peter maken we nog een wandeling met z'n allen en genieten we van een heerlijke BBQ. Ondertussen hangt de was te drogen want morgen maken we onze valiezen alweer. Bestemming: Australië.
En zo is het al dinsdag met vandaag op het programma: het vervolg van de Twin Coast discovery Highway (loopt doorheen heel Northland) met stops aan enkele mooie stranden zoals Tutukaka en Matapouri, speciale WC's (ze staan zelfs in de 101 must do's for Kiwi's?!), the Bay of Islands (nice maar o zo toeristisch. We wandelen eens door het "hoofddorpje" Paihia en besparen heel wat geld door niet in te gaan op een of andere boottocht) Het hoogtepunt van vandaag kwam op een heel onverwacht moment. We stoppen aan strand nummer ik weet niet meer hoeveel (het is daar bijna een en al strand), we zitten van een ijsje te genieten en plots... zie ik net voor de kustlijn een rugvin boven water. Even later spotten we een witte plek op een groot zwart zwemmend iets. Dit moet een ORKA zijn! Fantastisch! Helaas, lag het fototoestel in de auto...
De activiteiten van woensdag: Cape Reinga (bijna het noordelijkste punt van NZ en voor de Maori is het een heilige plaats want de zielen van de overledenen verlaten volgens hen hier het vasteland), 90 mile beach (waar Gaëtan even test of hij nog iets onthouden heeft van zijn slipcursus), Te Paki Stream (waar we surfen op immense zandduinen. Naar beneden was de max, naar boven iets minder!)
Donderdag rijden we terug zuidwaarts waar we een stukje de ferry moeten nemen wegens geen brug. We genieten verder van het ene mooie strand na het andere, soms stoppen we eens, verfrissen we de voeten, zoeken wat mooie schelpen, nemen een foto en rijden verder. Best indrukwekkend vandaag: een grote boom. Maar echt een grote boom! Diameter bijna 13.77 meter, hoogte 51.2 meter. Indrukwekkend! We sluiten de dag af met een relax moment aan Lake Taharoa. Gaëtan waagt zich aan een zwempartijtje in het voor mij nog iets te koude water.
En dan is het al vrijdag. De laatste dag in Northland. We stoppen nog aan mooie watervallen. Helaas is het ook vrijdag de 13e. En dat hebben we geweten: 2 sterretjes in onze voorruit. Op 2 verschillende momenten gebeurd op exact dezelfde manier. Een vrachtwagen kruist ons aan een hoge snelheid bij wegenwerken, een steentje springt weg en hopla. Wagen voor alle zekerheid gewisseld in Auckland. We meldden maar 1 sterretje, het andere was miniem en hopelijk merken ze het niet onmiddellijk want de extra kosten zijn voor ons... We rijden verder tot Thames (doods dorpje aan het begin van de Coromandel waar we nog net binnen mogen in de backpacker wegens "het is al na 20u en het is hier niet zoals in Europa dat we altijd open zijn" Hu?? Waar hadden we ook alweer geleerd dat alles laat open is? Groot was dan ook de verbazing dat de supermarkt om 20.30u niet meer open was:p)
Zaterdag ruilen we Northland voor de Coromandel. Het aantal kilometers rijden wordt beperkter dus genieten we extra van zon, zee en strand. Zondag rijden we naar Hot Water Beach, een strand waar je je eigen spabad kan graven en geloof het of niet, het was echt lekker warm! Om 10u zat het daar al behoorlijk vol, iedereen in zijn eigen gegraven badje. 1 plek was zelfs zodanig heet dat je er niet kon door wandelen. Beeld het je in: 2u voor en na laagtij kan je die warmte voelen, hoogtij, alle putten dicht door de zee en enkele uren later komen er nieuwe mensen nieuwe putten graven :D Grappig toch? Next: de Cathedral Coves, een grot in een rots op het strand. Mooie wandeling ernaartoe over een heuvel, langs baaien, door het bos naar het strand. Alweer de moeite! Goed verbrand (ondanks de factor 30) komen we aan aan de auto als het begint te regenen. Wat een timing. 's Avonds merken we pas echt dat we overal en regelmatiger zonnecrème moeten smeren!
En zo werd het maandag... De laatste kilometers naar Tauranga waar we het vliegtuig terug naar Wellington nemen. Terug bij nonkel Peter maken we nog een wandeling met z'n allen en genieten we van een heerlijke BBQ. Ondertussen hangt de was te drogen want morgen maken we onze valiezen alweer. Bestemming: Australië.
laatste week Brooklyn
Een rustige werkweek achter de rug met amper 2 dagen werk... Dat was wel heel lang geleden. De extra tijd kwam handig van pas om verder op te ruimen en in te pakken want onze laatste week in ons appartement stond voor de deur. Helaas! Zaterdag deed ik de laatste inkopen om de week door te geraken, werd de matras opgepikt, ging ik naar de kapper en gingen we nog eens naar de rugby kijken. Zondag gingen we er nog een keer op uit met Raja en Rachel. We picnicten aan de waterkant, maakten een wandeling langs het water, aten een ijsje in het zonnetje, gingen naar de cinema en gingen lekker eten met zicht op zee. Wat een fijne dag! Lekker relax. En zo werd het opnieuw maandag, de start van mijn laatste (en volle) werkweek. De dagen vlogen voorbij. Het was mooi weer en dat betekent, lekker in het zonnetje zitten en spelen met de kindjes. Fijn toch om daar betaald voor te worden.
Donderdagavond was er een groot vuurwerk vanop 2 schepen in de haven. 20 minuten puur spektakel. Echt de moeite! Even een fout nieuwjaar gevoel. De reden nu? Het was onze laatste avond en dat moest gevierd worden. Wellicht klinkt dit heel ongeloofwaardig dus zal ik nu de echte reden geven. Heel lang geleden heeft er iemand in Engeland het parlement proberen opblazen met dinamiet. Dit is (net) niet gelukt en om dat te herdenken is er elk jaar op 5 november een groot vuurwerk. Ik vind het best een grappige reden maar bon, het was indrukwekkend! Raja en Rachel waren ook van de partij en na het vuurwerk gingen we nog een lekkere cocktail drinken. Mmmmm
Op vrijdag was er op het werk een grote “happy last day party”. Drie kinderen kwamen hun laatste dag omdat ze vanaf maandag naar het andere centrum gingen (+2-jarigen), 2 collega's gingen voor een lange tijd op verlof, ik werkte mijn laatste dag en de stagiaire kwam haar laatste dag. Bovendien was ook een van de afscheidnemende kindjes (bijna) jarig. Reden genoeg dus om te feesten. We bakten muffins, er was taart, we zongen “happy last day” en genoten van het zonnetje. En dat was het dan... einde werkervaringen in NZ. Het deed wel even raar...
Terwijl ik mijn laatste dag werken was, worstelde Gaëtan met een ander probleem. De Salvation Army (waar we al onze meubels gekocht hebben) kwam ons bed terug op pikken omdat het niet verkocht geraakt was. Maar wat bleek, ze wilden het niet! Het was niet goed genoeg. Ik was razend! Ok, het was geen super bed maar het was wel in dezelfde staat als waar wij het enkele maanden geleden in gekocht hebben. En waar we toen nog behoorlijk wat voor betaald hebben! Ggggrrrrrrr! Een boze telefoon leverde enkel een sorry op, ze hebben het te druk en moeten dus kieskeurig zijn in wat ze aan nemen. Daar zaten we dan met dat bed. Vanavond moesten we de sleutels afgeven. Ten einde raad vroeg ik aan een collega waar je een oud bed kwijt kan. Wat bleek, iemand van de collega's was op zoek naar het onderste van het bed en was zelfs bereid het dezelfde dag nog op te pikken. Waw, wat een toeval! Iedereen content. De matras was echt niets meer waard en die dumpten we bij de afvalcontainers aan het appartement. Geen idee wat ze ermee gaan doen, maar wij waren er vanaf. Opgeruimd staat netjes. We laadden al ons ander gerief in de auto en gingen voor de nacht naar nonkel Peter. Dat was het dan.... een laatste glimp op ons mooi uitzicht en de deur ging definitief dicht. Ook al gaan we nog niet naar huis (gelukkig), toch voelde het als een vertrek aan... Even een raar gevoel.
Gelukkig zijn de vooruitzichten voor zaterdagmorgen veelbelovend: de trein naar Auckland om nadien rond te trekken door de top van het noordereiland en de Coromandel.
(dit bericht was nog niet online geraakt en ipv te vertrekken zijn we al terug van onze rondreis. Dit verslagje volgt zo snel mogelijk)
Donderdagavond was er een groot vuurwerk vanop 2 schepen in de haven. 20 minuten puur spektakel. Echt de moeite! Even een fout nieuwjaar gevoel. De reden nu? Het was onze laatste avond en dat moest gevierd worden. Wellicht klinkt dit heel ongeloofwaardig dus zal ik nu de echte reden geven. Heel lang geleden heeft er iemand in Engeland het parlement proberen opblazen met dinamiet. Dit is (net) niet gelukt en om dat te herdenken is er elk jaar op 5 november een groot vuurwerk. Ik vind het best een grappige reden maar bon, het was indrukwekkend! Raja en Rachel waren ook van de partij en na het vuurwerk gingen we nog een lekkere cocktail drinken. Mmmmm
Op vrijdag was er op het werk een grote “happy last day party”. Drie kinderen kwamen hun laatste dag omdat ze vanaf maandag naar het andere centrum gingen (+2-jarigen), 2 collega's gingen voor een lange tijd op verlof, ik werkte mijn laatste dag en de stagiaire kwam haar laatste dag. Bovendien was ook een van de afscheidnemende kindjes (bijna) jarig. Reden genoeg dus om te feesten. We bakten muffins, er was taart, we zongen “happy last day” en genoten van het zonnetje. En dat was het dan... einde werkervaringen in NZ. Het deed wel even raar...
Terwijl ik mijn laatste dag werken was, worstelde Gaëtan met een ander probleem. De Salvation Army (waar we al onze meubels gekocht hebben) kwam ons bed terug op pikken omdat het niet verkocht geraakt was. Maar wat bleek, ze wilden het niet! Het was niet goed genoeg. Ik was razend! Ok, het was geen super bed maar het was wel in dezelfde staat als waar wij het enkele maanden geleden in gekocht hebben. En waar we toen nog behoorlijk wat voor betaald hebben! Ggggrrrrrrr! Een boze telefoon leverde enkel een sorry op, ze hebben het te druk en moeten dus kieskeurig zijn in wat ze aan nemen. Daar zaten we dan met dat bed. Vanavond moesten we de sleutels afgeven. Ten einde raad vroeg ik aan een collega waar je een oud bed kwijt kan. Wat bleek, iemand van de collega's was op zoek naar het onderste van het bed en was zelfs bereid het dezelfde dag nog op te pikken. Waw, wat een toeval! Iedereen content. De matras was echt niets meer waard en die dumpten we bij de afvalcontainers aan het appartement. Geen idee wat ze ermee gaan doen, maar wij waren er vanaf. Opgeruimd staat netjes. We laadden al ons ander gerief in de auto en gingen voor de nacht naar nonkel Peter. Dat was het dan.... een laatste glimp op ons mooi uitzicht en de deur ging definitief dicht. Ook al gaan we nog niet naar huis (gelukkig), toch voelde het als een vertrek aan... Even een raar gevoel.
Gelukkig zijn de vooruitzichten voor zaterdagmorgen veelbelovend: de trein naar Auckland om nadien rond te trekken door de top van het noordereiland en de Coromandel.
(dit bericht was nog niet online geraakt en ipv te vertrekken zijn we al terug van onze rondreis. Dit verslagje volgt zo snel mogelijk)
maandag 26 oktober 2009
Nieuwe ervaringen
Het laatste blogbericht is ondertussen alweer 14 dagen geleden, tijd voor een update dus. Het waren drukke 14 dagen! Althans voor mij. Ik werkte opnieuw 2 volle weken, met 2x bijna 40 uur. Gaëtan had wat minder geluk. Bij hem sloeg de verveling soms een beetje toe wegens geen werk en niet genoeg tijd meer in NZ om nog iets nieuws te zoeken. 2 “misschien opdrachten” gingen uiteindelijk toch niet door.
Gelukkig viel er in de weekends heel wat te beleven zodat hij toch een beetje verstrooiing had :-) 2 vrijdagen geleden gingen we met ex-collega Paul een pintje drinken. 2 leuke plaatsjes ontdekt. Jawel, na al die tijd ontdekken we nog nieuwe leuke dingen. Zaterdagmorgen stond onze wekker om samen met nonkel Peter en co te gaan ontbijten. Mmmmm lekkere pannenkoeken. Gelukkig lieten we ons niet afschrikken door de regen en waagden we ons nadien aan een wandeling naar de top van Mount Victoria. Het klaarde al snel uit en ook al hadden we grote delen van de wandeling al eerder gedaan, het blijft de moeite met mooie uitzichten over de stad! Af en toe eens pauzeren voor een schommeltje in een autoband aan een boom of voor het plagen van Tedd door hem steeds weer de berg op en af te laten rennen. Briar liet al die gekte aan haar voorbij gaan en genoot van een dutje in de draagzak op mama's buik. Moe maar voldaan werden we uiteindelijk thuis afgezet. Gauw wat opruimen, muffins bakken want 's avonds opnieuw bezoek. Belgisch bezoek, een collega van Gaëtan en zijn vriendin. We maakten een korte verkenningswandeling door Wellington en vonden een lekker Maleisisch restaurantje. Een dessert in het eerder ontdekte “dessertenrestaurant” maakte de dag compleet. Misschien een beetje overdaad voor 1 dag maar kom. De stortvlagen verplichtten ons om de bus naar huis te nemen.
Zondag opnieuw regen.... Belgen zijn dat wel wat gewoon en blijven daarvoor niet thuis hoor! Op het programma vandaag: de baaientocht met hier een daar een stopje en opnieuw een bezoek aan Mount Vic (deze keer met de auto tot boven). Al was het soms een stopje om vanuit de auto naar de surfers te kijken. Inderdaad, in zo een rotweer zijn er mensen die gaan surfen. Aan wind immers geen gebrek. Zij liever dan ik maar kom, ieder zijn ding he. Voor de rest een rustige avond met stoofvlees (met Leffe gemaakt) en frietjes. We zijn Belgen voor iets he :p
Maandag ging ik werken en verkenden de andere 3 Wellington met o.a. Te Papa, de cablecar en the botanical gardens. 's Avonds gingen we met z'n allen naar de supermarkt (een auto is toch handiger dan de bus!) en naar een Indisch restaurant. Mmmmm. Vroeg bedtijd want om 7u vertrok iedereen hier. Gaëtan ging gids spelen naar de ferry en ik moest vroeg gaan werken. Hopelijk is het weer op het zuid-eiland beter want het is een beetje jammer dat ze NZ linken aan “altijd nat”. Helaas ja, het weer is hier de laatste dagen/weken niet fameus, zeg maar slecht. WIJ WILLEN ZON!!!
Het voorbije weekend hebben we ook heel wat beleefd. Ik had heel wat gerief op Trade me gezet (de Nze ebay) en er kwam een reactie dat iemand geïnteresseerd was in bijna alles. Wat fijn! Hij blij en wij blij! Een gescheiden man die dit weekend verhuisde. Hij kwam dus nu al het meeste halen. Ook de tafel. Na alle moeilijkheden in het begin hadden we al alle mogelijke scenario's bedacht om die tafel buiten te krijgen. Groot was onze verbazing toen die meneer de tafel op minder dan 5 minuten demonteerde. Waarvoor een elektrische schroevendraaier al niet handig is. Gelukkig mochten we nog enkele noodzakelijkheden houden maar sinds zaterdag is het dus een beetje kamperen in ons eigen appartement. Het heeft wel iets. We zitten op de salontafel en eten op de strijkplank :D Gelukkig hebben we nog een bed en ook koken lukt nog naar behoren aangezien we nog 1 kom en de pan gehouden hebben. Een mens trekt zijn plan in het leven hoor. Eigenlijk zijn we veel te veel gewoon, beetje verwend... maar ja, al die luxe, je raakt het zo snel gewoon he :D Ook de spullen die die meneer niet wou, geraken stilletjes aan verkocht. Af en toe komt er dan eens iemand langs om zijn gekochte dingen op te halen. Grappig toch. We worden nog echte commerçanten :p Voor zondag gaven ze mooi weer we hadden niet veel zin om de hele dag in ons leeg appartement te zitten. Een tijdje geleden had ik een brochure gevonden over Harbor Sailing. Helaas ging het toen niet door wegens te slecht weer. Deze keer meer geluk. Al jaren wou ik dat eens doen maar er kwam altijd wel iets tussen. En zo gingen we aan boord van een echte sportzeilboot voor een 2 uur durende trip door de haven van Wellington. We waren amper 10 minuten weg als hij plots het roer aan mij geeft. Richt je op die containers en pas op van dat schip voor je.... WAT? De zeilen werden gehesen en weg waren we. Af en toe veranderden we van richting = het zeil draait en alle passagiers (4 en de instructeur) moeten aan de andere kant gaan zitten. Iedereen had zijn taak en na verloop van tijd werd er gewisseld. Soms hingen we echt heel schuin in het water. Gelukkig had hij op voorhand gezegd dat het schip onmogelijk kan kantelen. Oef :p De wind was ideaal , het zonnetje scheen mooi, kortom het was een ongelooflijke ervaring! Dit smaakt naar meer! Nadien gingen we nog wat boodschappen doen, ging ik nog zwemmen en stapte ik te voet naar boven (te voet ging sneller dan wachten op de bus). Ppppfffff, moe maar voldaan!
Vandaag, maandag 26/10 is het hier Labour Day en dus lang weekend. Zelfs alle kinderdagverblijven zijn dicht! Ik maakte er een culturele namiddag van met een bezoek aan de City Gallery waar er een “bolletjestentoonstelling” was. Voor mij een nieuwe, best grappige interpretatie van kunst. Verder bezocht ik de Weta Cave met een minimuseum en een "achter de schermen dvd" van het maken van enkele gekende Nieuw-Zeelandse films. Oa Lord of the Rings, Narnia, King Kong,... Best wel de moeite! En dan nog gratis, wat moet een mens meer hebben :-) Ik wil graag afsluiten met een weerupdate: het zag er deze week al heel wat beter uit! Hopelijk blijft het zo!
Gelukkig viel er in de weekends heel wat te beleven zodat hij toch een beetje verstrooiing had :-) 2 vrijdagen geleden gingen we met ex-collega Paul een pintje drinken. 2 leuke plaatsjes ontdekt. Jawel, na al die tijd ontdekken we nog nieuwe leuke dingen. Zaterdagmorgen stond onze wekker om samen met nonkel Peter en co te gaan ontbijten. Mmmmm lekkere pannenkoeken. Gelukkig lieten we ons niet afschrikken door de regen en waagden we ons nadien aan een wandeling naar de top van Mount Victoria. Het klaarde al snel uit en ook al hadden we grote delen van de wandeling al eerder gedaan, het blijft de moeite met mooie uitzichten over de stad! Af en toe eens pauzeren voor een schommeltje in een autoband aan een boom of voor het plagen van Tedd door hem steeds weer de berg op en af te laten rennen. Briar liet al die gekte aan haar voorbij gaan en genoot van een dutje in de draagzak op mama's buik. Moe maar voldaan werden we uiteindelijk thuis afgezet. Gauw wat opruimen, muffins bakken want 's avonds opnieuw bezoek. Belgisch bezoek, een collega van Gaëtan en zijn vriendin. We maakten een korte verkenningswandeling door Wellington en vonden een lekker Maleisisch restaurantje. Een dessert in het eerder ontdekte “dessertenrestaurant” maakte de dag compleet. Misschien een beetje overdaad voor 1 dag maar kom. De stortvlagen verplichtten ons om de bus naar huis te nemen.
Zondag opnieuw regen.... Belgen zijn dat wel wat gewoon en blijven daarvoor niet thuis hoor! Op het programma vandaag: de baaientocht met hier een daar een stopje en opnieuw een bezoek aan Mount Vic (deze keer met de auto tot boven). Al was het soms een stopje om vanuit de auto naar de surfers te kijken. Inderdaad, in zo een rotweer zijn er mensen die gaan surfen. Aan wind immers geen gebrek. Zij liever dan ik maar kom, ieder zijn ding he. Voor de rest een rustige avond met stoofvlees (met Leffe gemaakt) en frietjes. We zijn Belgen voor iets he :p
Maandag ging ik werken en verkenden de andere 3 Wellington met o.a. Te Papa, de cablecar en the botanical gardens. 's Avonds gingen we met z'n allen naar de supermarkt (een auto is toch handiger dan de bus!) en naar een Indisch restaurant. Mmmmm. Vroeg bedtijd want om 7u vertrok iedereen hier. Gaëtan ging gids spelen naar de ferry en ik moest vroeg gaan werken. Hopelijk is het weer op het zuid-eiland beter want het is een beetje jammer dat ze NZ linken aan “altijd nat”. Helaas ja, het weer is hier de laatste dagen/weken niet fameus, zeg maar slecht. WIJ WILLEN ZON!!!
Het voorbije weekend hebben we ook heel wat beleefd. Ik had heel wat gerief op Trade me gezet (de Nze ebay) en er kwam een reactie dat iemand geïnteresseerd was in bijna alles. Wat fijn! Hij blij en wij blij! Een gescheiden man die dit weekend verhuisde. Hij kwam dus nu al het meeste halen. Ook de tafel. Na alle moeilijkheden in het begin hadden we al alle mogelijke scenario's bedacht om die tafel buiten te krijgen. Groot was onze verbazing toen die meneer de tafel op minder dan 5 minuten demonteerde. Waarvoor een elektrische schroevendraaier al niet handig is. Gelukkig mochten we nog enkele noodzakelijkheden houden maar sinds zaterdag is het dus een beetje kamperen in ons eigen appartement. Het heeft wel iets. We zitten op de salontafel en eten op de strijkplank :D Gelukkig hebben we nog een bed en ook koken lukt nog naar behoren aangezien we nog 1 kom en de pan gehouden hebben. Een mens trekt zijn plan in het leven hoor. Eigenlijk zijn we veel te veel gewoon, beetje verwend... maar ja, al die luxe, je raakt het zo snel gewoon he :D Ook de spullen die die meneer niet wou, geraken stilletjes aan verkocht. Af en toe komt er dan eens iemand langs om zijn gekochte dingen op te halen. Grappig toch. We worden nog echte commerçanten :p Voor zondag gaven ze mooi weer we hadden niet veel zin om de hele dag in ons leeg appartement te zitten. Een tijdje geleden had ik een brochure gevonden over Harbor Sailing. Helaas ging het toen niet door wegens te slecht weer. Deze keer meer geluk. Al jaren wou ik dat eens doen maar er kwam altijd wel iets tussen. En zo gingen we aan boord van een echte sportzeilboot voor een 2 uur durende trip door de haven van Wellington. We waren amper 10 minuten weg als hij plots het roer aan mij geeft. Richt je op die containers en pas op van dat schip voor je.... WAT? De zeilen werden gehesen en weg waren we. Af en toe veranderden we van richting = het zeil draait en alle passagiers (4 en de instructeur) moeten aan de andere kant gaan zitten. Iedereen had zijn taak en na verloop van tijd werd er gewisseld. Soms hingen we echt heel schuin in het water. Gelukkig had hij op voorhand gezegd dat het schip onmogelijk kan kantelen. Oef :p De wind was ideaal , het zonnetje scheen mooi, kortom het was een ongelooflijke ervaring! Dit smaakt naar meer! Nadien gingen we nog wat boodschappen doen, ging ik nog zwemmen en stapte ik te voet naar boven (te voet ging sneller dan wachten op de bus). Ppppfffff, moe maar voldaan!
Vandaag, maandag 26/10 is het hier Labour Day en dus lang weekend. Zelfs alle kinderdagverblijven zijn dicht! Ik maakte er een culturele namiddag van met een bezoek aan de City Gallery waar er een “bolletjestentoonstelling” was. Voor mij een nieuwe, best grappige interpretatie van kunst. Verder bezocht ik de Weta Cave met een minimuseum en een "achter de schermen dvd" van het maken van enkele gekende Nieuw-Zeelandse films. Oa Lord of the Rings, Narnia, King Kong,... Best wel de moeite! En dan nog gratis, wat moet een mens meer hebben :-) Ik wil graag afsluiten met een weerupdate: het zag er deze week al heel wat beter uit! Hopelijk blijft het zo!
zondag 11 oktober 2009
natste week van het jaar
Het was me een weekje! Om te beginnen was het weer hier verschrikkelijk! Het zou lente moeten zijn maar sinds zondag heeft het hier al elke dag geregend. Ik kan met niet herinneren dat we dat al eens meegemaakt hebben. Volgens mijn geheugen was dit de natste week van dit jaar. Al is dat natuurlijk een subjectief gevoel :-) Bovendien was ook de zuidenwind van de partij met als gevolg: ijskoud. Woensdagnamiddag was het prachtig weer en leek het te keren maar helaas.... donderdag was het alweer om zeep met zelfs een nieuw tsunami-alarm. Deze keer werkte ik op een hoger gelegen plaats waardoor er geen evacuatieparaatheid was.
Dinsdag ging op het werk het brandalarm af. Toen we allen buiten waren, bleek het (gelukkig) een oefening. Omdat we daar dan toch allemaal stonden, oefenden we ondertussen ook even de turtle-houding (op je knieën gaan zitten, je op een bolletje rollen en je handen in je nek leggen). Dit is de houding dat je moet aannemen bij een ernstige aardbeving. Van een aardbeving gesproken, ook dit hebben we deze week meegemaakt. Althans, Gaëtan heeft het gevoeld. Ik was onderweg naar huis en heb niets gemerkt. Eerst dacht ik dat hij iets verzon maar internet gaf hem gelijk: 4,8 op de schaal van Richter. Gelukkig lijkt het vandaag terug naar het normale te gaan: winderig maar zonnig. Hopelijk blijft het zo en wordt het nu alleen maar beter! Genoeg weerpraat nu.
Het sollicitatiegesprek van Gaëtan vorige week werd niets. De periode dat we hier nog zijn is te kort... Klinkt niet echt onlogisch natuurlijk. Ondertussen blijft hij hier en daar nog wat werk hebben via via. Al is het vaak maar voor enkele uren, alles is beter dan niets he! Ik heb deze week op een kwartier na het maximum gewerkt dat ik kan werken dus dat is niet slecht en zoals eerder al gezegd, de volgende weken zien er nog goed uit!
Onze reisplannen zijn ondertussen al concreter geworden, althans de vertrek- terugkomdata liggen allemaal vast. Wat we onderweg doen zien we nog wel. Voor de geïnteresseerden hier onze planning:
Op 7 november nemen we om 7.25u de trein naar Auckland. Op 16 november vliegen we vanuit Tauranga terug naar Wellington. 18 november vertrekken we naar Australië tot 17 december. Op 20 december keren we huiswaarts en op 21 december bevinden we ons terug op Belgische bodem.
Vanaf 7 november hebben we ons appartement dus niet meer nodig. Het staat dan ook al terug te huur op trade me (de NZ ebay). Dat deed wel even raar, ergens een teken dat het einde nadert, al is dat gelukkig pas binnen iets meer dan 2 maand. Om een appartement te verhuren moet het leeg zijn, dus ook daar zijn we stilletjes aan mee begonnen: fotootjes nemen om op trade me te zetten. Vandaag hebben we er al 3 dingen opgezet om eens te kijken hoe vlot we iets verkocht krijgen. Hopelijk is het resultaat positief. Anders moeten we misschien een andere manier vinden. We kunnen het natuurlijk allemaal weg geven aan de Salvation Army (waar we zelf ook wel veel kunnen kopen hebben) maar dat houden we voorlopig toch liever als een noodoplossing.
Het weekend werd een relax weekend met wat huishoudelijke karweitjes en een bezoekje aan het zwembad. En zo zijn we weer helemaal klaar voor een nieuwe (werk)week.
Dinsdag ging op het werk het brandalarm af. Toen we allen buiten waren, bleek het (gelukkig) een oefening. Omdat we daar dan toch allemaal stonden, oefenden we ondertussen ook even de turtle-houding (op je knieën gaan zitten, je op een bolletje rollen en je handen in je nek leggen). Dit is de houding dat je moet aannemen bij een ernstige aardbeving. Van een aardbeving gesproken, ook dit hebben we deze week meegemaakt. Althans, Gaëtan heeft het gevoeld. Ik was onderweg naar huis en heb niets gemerkt. Eerst dacht ik dat hij iets verzon maar internet gaf hem gelijk: 4,8 op de schaal van Richter. Gelukkig lijkt het vandaag terug naar het normale te gaan: winderig maar zonnig. Hopelijk blijft het zo en wordt het nu alleen maar beter! Genoeg weerpraat nu.
Het sollicitatiegesprek van Gaëtan vorige week werd niets. De periode dat we hier nog zijn is te kort... Klinkt niet echt onlogisch natuurlijk. Ondertussen blijft hij hier en daar nog wat werk hebben via via. Al is het vaak maar voor enkele uren, alles is beter dan niets he! Ik heb deze week op een kwartier na het maximum gewerkt dat ik kan werken dus dat is niet slecht en zoals eerder al gezegd, de volgende weken zien er nog goed uit!
Onze reisplannen zijn ondertussen al concreter geworden, althans de vertrek- terugkomdata liggen allemaal vast. Wat we onderweg doen zien we nog wel. Voor de geïnteresseerden hier onze planning:
Op 7 november nemen we om 7.25u de trein naar Auckland. Op 16 november vliegen we vanuit Tauranga terug naar Wellington. 18 november vertrekken we naar Australië tot 17 december. Op 20 december keren we huiswaarts en op 21 december bevinden we ons terug op Belgische bodem.
Vanaf 7 november hebben we ons appartement dus niet meer nodig. Het staat dan ook al terug te huur op trade me (de NZ ebay). Dat deed wel even raar, ergens een teken dat het einde nadert, al is dat gelukkig pas binnen iets meer dan 2 maand. Om een appartement te verhuren moet het leeg zijn, dus ook daar zijn we stilletjes aan mee begonnen: fotootjes nemen om op trade me te zetten. Vandaag hebben we er al 3 dingen opgezet om eens te kijken hoe vlot we iets verkocht krijgen. Hopelijk is het resultaat positief. Anders moeten we misschien een andere manier vinden. We kunnen het natuurlijk allemaal weg geven aan de Salvation Army (waar we zelf ook wel veel kunnen kopen hebben) maar dat houden we voorlopig toch liever als een noodoplossing.
Het weekend werd een relax weekend met wat huishoudelijke karweitjes en een bezoekje aan het zwembad. En zo zijn we weer helemaal klaar voor een nieuwe (werk)week.
zondag 4 oktober 2009
zomeruur en tsunami-alarm
Hoewel we er nog niet teveel aan willen denken, zien we het einde van ons avontuur veel te snel dichterbij komen. We hebben eens nagedacht wat we nog zeker willen doen en hebben een ruwe planning gemaakt. We hebben de trein naar Auckland geboekt en zijn van plan een week of iets langer de top van het noord-eiland rond te trekken. Een terugvlucht is nog niet geboekt. Ook de reis naar Australië krijgt beetje bij beetje meer vorm en we boekten alvast 5 nachten in een jeugdhotel (4 in Sydney en 1 in Brisbane). Als het weer het toelaat en de sneeuw voldoende gesmolten is, gaan we ook nog een weekendje wandelen in Tongariro National Park (waar we gaan snowboarden zijn). Die plek heeft echt zo een indruk op me gemaakt dat ik dit zeker van dichterbij eens wil gaan bekijken. Ik hoop zo dat het lukt!!
Ook enkele Belgische bekenden kruisen binnenkort ons pad. Half oktober krijgen we bezoek van een collega van Gaëtan en die zijn vriendin. Zij trekken een maand door NZ en daarbij kan een bezoek aan de hoofdstad natuurlijk niet ontbreken. Als alles goed gaat ontmoeten we "binnenkort" ook Ken, ergens tussen Brisbane en Cairns (in Australië).
Grootste plannen dus waarbij elke extra dollar goed van pas komt :-) Gelukkig ben ik de voorbije 2 weken alweer elke dag kunnen gaan werken en ook voor de laatste 5 weken heb ik al minstens 3 werkdagen per week in het vooruitzicht. Nog steeds wisselen gekende plaatsen af met nieuwe. Best fijn! Ook Gaëtan heeft de laatste 14 dagen behoorlijk wat gewerkt. Het werk lijkt van alle kanten te komen, zonder er iets te moeten voor doen. Handig toch?! Maandag heeft hij alweer een gesprek bij een nieuw bedrijf. We'll see... Het ministerie (met de chique dresscode) is helaas niets geworden. Geen budget. Dat ontdekken ze na de sollicitaties. Nou ja...
Woensdag maakte ik hier iets speciaal mee. De verantwoordelijke van het kinderdagverblijf waar ik die dag was, kwam iets vertellen aan een andere collega. Ik was niet echt het volgen waardoor ik geen idee had waarover ze het had. Die collega verduidelijkte dan dat er een tsunami-alarm was, dat alles werd gevolgd en dat we eventueel moesten evacueren aangezien we te dicht bij de zee zaten. Wat moest ik me daar bij voorstellen? Ik zag het al gebeuren met alle kinderen (allen onder de 2 jaar) naar hoger gelegen gebieden trekken... Ik verstond nog niet goed wat er aan de hand was. Was dit een oefening, vergelijkbaar met de evacuatie-oefeningen voor het brandalarm in België? Duidelijk niet. Ken je geen Tsunami? ja natuurlijk wel, maar in België kennen we geen tsunami-alarm, dus ik weet ook niet wat ik er me bij moet voorstellen. Bij mij begon het stilletjes aan door te dringen dat dit serieus was (de collega's noemden het excited). Het was wel even wennen hoor. De radio stond aan en er volgden live berichten. De monotone verslaggeving deed me eerder denken aan een film waar de radio de oorlogen aankondigt. Ook de emergencykid (een echte valies, wie weet wat daar allemaal in zit, wellicht pampers en eten en dergelijke) werd aan de deur klaargezet. Om 11u leek het gevaar dan geweken, de radio werd afgezet en de emergencyvalies mocht terug opgeborgen worden. Wat een ervaring... Im sommige centra had ik al kennis gemaakt met de regels rond evacueren bij aardbevingen of brand. Maar dit was toch nog ietsje anders...
Vorig weekend ben ik op zaterdag alweer naar 't stad en 't zwembad geweest. Van zaterdag op zondag mochten we een uurtje minder slapen aangezien wij al overschakelden op het zomeruur, vanaf dan 11 uur verschil met België. Helaas wel zomeruur maar nog niet echt zomerweer, eerder herfstweer. Zondag brachten we Briar nog eens een bezoekje. Wat verandert ze toch snel! 's Avonds bracht nonkel Peter ons naar huis maar zijn we eerst nog een goei Belgische pint gaan drinken in Leuven.
Dit weekend zijn we zaterdagnamiddag gaan wandelen in Karori, Makara Peak. Ik ontdekte de mooie streek toen ik er eens ben gaan werken. Eigenlijk is het een aangelegd mountainbikepark met verschillende parcours in verschillende moeilijkheidsgraden. Wandelaars zijn er gelukkig ook welkom, al waren we wel de enige. Het was er behoorlijk druk dus we moesten regelmatig eens opzij springen voor een fietser. Het was alweer een prachtig stukje natuur! De mooie wandelingen lijken hier onuitputtelijk. Die natuur, dat ga ik toch missen hoor!
In de late namiddag kregen we ook telefoon: geen zin om mee te gaan naar een party met dresscode 1920. Euh... ja maar 1920-outfits behoren niet direct tot onze standaardcollectie en tijd om iets te gaan zoeken was er niet echt meer (aangezien we nog in Karori zaten) Geen probleem, Raja en Rachel zorgden voor de outfit. Ok dan, dank u wel. De party bleek een housewarmingparty van een vriendin van Rachel. Grappig toch dat wij mee mochten :p Het was best gezellig! Na een paar drankjes kwamen onze 1920-gangster Raja en Gaëten op het idee om hun bolletjesgeweer eens te testen op een lege fles wijn. Hilarische momenten maar ik was toch maar mooi de enige die raak schoot! Jammer dat Raja zijn voorraad bolletjes niet meehad :-) Dit was niet de enige bestemming van de avond. Ervoor gingen we nog naar een Indische avond met traditionele zang, dans en toneel. Raja zijn ouders speelden daarin mee, vandaar... Best de moeite! Ook wel grappig dat ik daar een kindje herkende. Hoewel ik zeker weet dat ze mij en zelfs mijn naam kent, keek ze heel verbaasd toen ze me daar zag en sprak ze geen woord :-) Vandaag genieten we van een relax dagje niets doen. Het weer is immers niet echt uitnodigend om naar buiten te gaan.
Ook enkele Belgische bekenden kruisen binnenkort ons pad. Half oktober krijgen we bezoek van een collega van Gaëtan en die zijn vriendin. Zij trekken een maand door NZ en daarbij kan een bezoek aan de hoofdstad natuurlijk niet ontbreken. Als alles goed gaat ontmoeten we "binnenkort" ook Ken, ergens tussen Brisbane en Cairns (in Australië).
Grootste plannen dus waarbij elke extra dollar goed van pas komt :-) Gelukkig ben ik de voorbije 2 weken alweer elke dag kunnen gaan werken en ook voor de laatste 5 weken heb ik al minstens 3 werkdagen per week in het vooruitzicht. Nog steeds wisselen gekende plaatsen af met nieuwe. Best fijn! Ook Gaëtan heeft de laatste 14 dagen behoorlijk wat gewerkt. Het werk lijkt van alle kanten te komen, zonder er iets te moeten voor doen. Handig toch?! Maandag heeft hij alweer een gesprek bij een nieuw bedrijf. We'll see... Het ministerie (met de chique dresscode) is helaas niets geworden. Geen budget. Dat ontdekken ze na de sollicitaties. Nou ja...
Woensdag maakte ik hier iets speciaal mee. De verantwoordelijke van het kinderdagverblijf waar ik die dag was, kwam iets vertellen aan een andere collega. Ik was niet echt het volgen waardoor ik geen idee had waarover ze het had. Die collega verduidelijkte dan dat er een tsunami-alarm was, dat alles werd gevolgd en dat we eventueel moesten evacueren aangezien we te dicht bij de zee zaten. Wat moest ik me daar bij voorstellen? Ik zag het al gebeuren met alle kinderen (allen onder de 2 jaar) naar hoger gelegen gebieden trekken... Ik verstond nog niet goed wat er aan de hand was. Was dit een oefening, vergelijkbaar met de evacuatie-oefeningen voor het brandalarm in België? Duidelijk niet. Ken je geen Tsunami? ja natuurlijk wel, maar in België kennen we geen tsunami-alarm, dus ik weet ook niet wat ik er me bij moet voorstellen. Bij mij begon het stilletjes aan door te dringen dat dit serieus was (de collega's noemden het excited). Het was wel even wennen hoor. De radio stond aan en er volgden live berichten. De monotone verslaggeving deed me eerder denken aan een film waar de radio de oorlogen aankondigt. Ook de emergencykid (een echte valies, wie weet wat daar allemaal in zit, wellicht pampers en eten en dergelijke) werd aan de deur klaargezet. Om 11u leek het gevaar dan geweken, de radio werd afgezet en de emergencyvalies mocht terug opgeborgen worden. Wat een ervaring... Im sommige centra had ik al kennis gemaakt met de regels rond evacueren bij aardbevingen of brand. Maar dit was toch nog ietsje anders...
Vorig weekend ben ik op zaterdag alweer naar 't stad en 't zwembad geweest. Van zaterdag op zondag mochten we een uurtje minder slapen aangezien wij al overschakelden op het zomeruur, vanaf dan 11 uur verschil met België. Helaas wel zomeruur maar nog niet echt zomerweer, eerder herfstweer. Zondag brachten we Briar nog eens een bezoekje. Wat verandert ze toch snel! 's Avonds bracht nonkel Peter ons naar huis maar zijn we eerst nog een goei Belgische pint gaan drinken in Leuven.
Dit weekend zijn we zaterdagnamiddag gaan wandelen in Karori, Makara Peak. Ik ontdekte de mooie streek toen ik er eens ben gaan werken. Eigenlijk is het een aangelegd mountainbikepark met verschillende parcours in verschillende moeilijkheidsgraden. Wandelaars zijn er gelukkig ook welkom, al waren we wel de enige. Het was er behoorlijk druk dus we moesten regelmatig eens opzij springen voor een fietser. Het was alweer een prachtig stukje natuur! De mooie wandelingen lijken hier onuitputtelijk. Die natuur, dat ga ik toch missen hoor!
In de late namiddag kregen we ook telefoon: geen zin om mee te gaan naar een party met dresscode 1920. Euh... ja maar 1920-outfits behoren niet direct tot onze standaardcollectie en tijd om iets te gaan zoeken was er niet echt meer (aangezien we nog in Karori zaten) Geen probleem, Raja en Rachel zorgden voor de outfit. Ok dan, dank u wel. De party bleek een housewarmingparty van een vriendin van Rachel. Grappig toch dat wij mee mochten :p Het was best gezellig! Na een paar drankjes kwamen onze 1920-gangster Raja en Gaëten op het idee om hun bolletjesgeweer eens te testen op een lege fles wijn. Hilarische momenten maar ik was toch maar mooi de enige die raak schoot! Jammer dat Raja zijn voorraad bolletjes niet meehad :-) Dit was niet de enige bestemming van de avond. Ervoor gingen we nog naar een Indische avond met traditionele zang, dans en toneel. Raja zijn ouders speelden daarin mee, vandaar... Best de moeite! Ook wel grappig dat ik daar een kindje herkende. Hoewel ik zeker weet dat ze mij en zelfs mijn naam kent, keek ze heel verbaasd toen ze me daar zag en sprak ze geen woord :-) Vandaag genieten we van een relax dagje niets doen. Het weer is immers niet echt uitnodigend om naar buiten te gaan.
zondag 20 september 2009
druk druk druk
Ik sta een beetje achter met het verslag, maar we hebben het hier de laatste weken een beetje druk gehad :p Ik was geëindigd op zondag 6 september. Dat werd een relax dagje waar ik me op mijn luie kont in de zon zette op ons terras. Mijn pet, zonnebril en zonnecrème kwamen handig van pas! Tijd voor een nieuwe werkweek...
Ik werkte een volledige week, ma-woe-vrij aan de luchthaven (ik weet al dat ik hier de komende weken nog 17 dagen kan/mag gaan werken, leuk leuk!), di terug in I kids, op het 5e verdiep met uitzicht op de stad en do in het Maoricenter. Deze week gingen we twee keer wandelen met de -2-jarigen. Eén keer naar "The Warehouse", een megagrote én goedkope vanalleswinkel. We wandelden met 3 dubbele buggy's door een tunnel onder de landingsbaan van de luchthaven. Leuke ervaring rijker! De tweede keer wandelden de kindjes (van het Maoricenter) zelf naar een nabijgelegen parkje met speeltuin. Alweer een onbekend stukje schoons ontdekt. Gaëtan ging deze week op sollicitatiegesprek bij het ministerie. Een werk dat 6 weken zou duren en waar de dresscode chique is :p Een hemd, netjes in de broek gestopt... Kostuum hoefde net niet :p Via 2 tussenpersonen (waaronder Nahum) zijn ze bij Gaëtan terecht gekomen. Dat op zich is al een eer. Het gesprek op zich is goed verlopen, hopelijk komt de bevestiging snel.
Zaterdag was het hier een herfstdag, grijs en bijna de hele dag regen. Ik besloot er toch maar door te lopen om te gaan zwemmen. Het heeft me deugd gedaan!
Zondag zijn we samen gaan wandelen. Toen was het prachtig weer! We deden de City to sea wandeling van Brooklyn naar the sea. Ik had daar al een stuk van gedaan maar had haflweg het wandelpad geruild voor de openbare weg. Deze keer volgden we het wandelpad tot aan de zee. Prachtige wandeling! Je denkt, je wandelt naar de zee, dus wandel je bergaf of plat. Niets was minder waar! Die wandeling ging over alle heuvels die we tegen kwamen. Naar omhoog, naar benden, naar omhoog, naar beneden,... zelfs als ze de zee al zagen, moesten we plots links afslaan, een nieuwe heuvel over... We beloonden onszelf met een ijsje en een fles drinken. We namen de bus terug. Althans voor een stuk. De rest wandelden we nog. Moe maar voldaan!
Alweer maandag... Gaëtan kon nog enkele uren gaan werken bij project X. Heel toevallig wandelde hij rond de middag voorbij een sportcafé en zag daar Kim Clijsters op groot scherm. Joepie, ze heeft gewonnen! Ik ging alweer een hele week werken en ging maandag zelfs na een hele dag werken, zwemmen. Deze week werkte ik nog eens in een nieuw centrum. Het was eventjes geleden maar je ziet, ik heb ze nog lang niet allemaal gehad. Het was een hele leuke plaats in een hele mooie omgeving. Daar gaan we zeker nog wel eens wandelen! Deze week ook terug een dag in het Maoricenter, deze keer bij de oudste groep, daar had ik nog niet gewerkt. Ik blijf die taal toch fascinerend vinden hoor. Ik kan ondertussen al tot 10 tellen, hallo zeggen en ken al enkele woordjes :D
En zo vliegen de dagen hier voorbij en was het opnieuw weekend. Vrijdagavond startten we het weekend met een verjaardagsbarbecue (de BBQ stond op het terras van een appartement :p). Iedereen bracht eigen vlees en drank mee. Wij hadden ook groentjes mee maar blijkbaar hoort dat er hier niet bij :p BBQ was eerder: worsten bakken en die op eten tussen een boterham met ketchup. Een cadeau voor de jarige was snel gekozen: een Hoegaarden, een Leffe en wat belgische pralines. En blij dat hij was :D Op het programma ook een drankspelletje: 2 teams, elk 6 bekertjes gevuld met drank, opgesteld in een driehoek en elk aan de kant van een tafel. Nodig: 1 ping pong balletje. Doel: met het balletje in de bekers botsen. Is het er in, dan moet je het op drinken :-) Uiteraard kon een match België-NZ niet ontbreken. En YES, we hebben gewonnen :D We maakten kennis met Scrumpy en Zweedse Absolute, 2 populaire dranken hier. Kennis maken met de plaatselijke gewoonten en gebruiken hoort erbij e :D Leuke avond waarbij we helaas te voet naar huis moesten wegens te laat en geen bussen meer.
Zaterdag ging ik naar 't stad, de bib, de botaniken hof en 's avonds gingen we naar... de rugby, LIVE deze keer, in het Westpac Stadium. Ongelooflijke ervaring! Het was zo goed als uitverkocht: 36000 man (of 3x groter dan het sportpaleis). De avond begon met het zingen van de volksliederen (iedereen stond recht en zong aardig mee), de haka en vuurwerk (op het ronde dak stond vuurwerk dat afging op de laatste kreet van de haka). En dan begon de match. Soms was het echt muisstil, tot ze scoorden, dan veerde iedereen recht en was het ambiance tot en met. ZALIG! NZ kon winnen met 33-6. Dag Austrlië :D
Ik werkte een volledige week, ma-woe-vrij aan de luchthaven (ik weet al dat ik hier de komende weken nog 17 dagen kan/mag gaan werken, leuk leuk!), di terug in I kids, op het 5e verdiep met uitzicht op de stad en do in het Maoricenter. Deze week gingen we twee keer wandelen met de -2-jarigen. Eén keer naar "The Warehouse", een megagrote én goedkope vanalleswinkel. We wandelden met 3 dubbele buggy's door een tunnel onder de landingsbaan van de luchthaven. Leuke ervaring rijker! De tweede keer wandelden de kindjes (van het Maoricenter) zelf naar een nabijgelegen parkje met speeltuin. Alweer een onbekend stukje schoons ontdekt. Gaëtan ging deze week op sollicitatiegesprek bij het ministerie. Een werk dat 6 weken zou duren en waar de dresscode chique is :p Een hemd, netjes in de broek gestopt... Kostuum hoefde net niet :p Via 2 tussenpersonen (waaronder Nahum) zijn ze bij Gaëtan terecht gekomen. Dat op zich is al een eer. Het gesprek op zich is goed verlopen, hopelijk komt de bevestiging snel.
Zaterdag was het hier een herfstdag, grijs en bijna de hele dag regen. Ik besloot er toch maar door te lopen om te gaan zwemmen. Het heeft me deugd gedaan!
Zondag zijn we samen gaan wandelen. Toen was het prachtig weer! We deden de City to sea wandeling van Brooklyn naar the sea. Ik had daar al een stuk van gedaan maar had haflweg het wandelpad geruild voor de openbare weg. Deze keer volgden we het wandelpad tot aan de zee. Prachtige wandeling! Je denkt, je wandelt naar de zee, dus wandel je bergaf of plat. Niets was minder waar! Die wandeling ging over alle heuvels die we tegen kwamen. Naar omhoog, naar benden, naar omhoog, naar beneden,... zelfs als ze de zee al zagen, moesten we plots links afslaan, een nieuwe heuvel over... We beloonden onszelf met een ijsje en een fles drinken. We namen de bus terug. Althans voor een stuk. De rest wandelden we nog. Moe maar voldaan!
Alweer maandag... Gaëtan kon nog enkele uren gaan werken bij project X. Heel toevallig wandelde hij rond de middag voorbij een sportcafé en zag daar Kim Clijsters op groot scherm. Joepie, ze heeft gewonnen! Ik ging alweer een hele week werken en ging maandag zelfs na een hele dag werken, zwemmen. Deze week werkte ik nog eens in een nieuw centrum. Het was eventjes geleden maar je ziet, ik heb ze nog lang niet allemaal gehad. Het was een hele leuke plaats in een hele mooie omgeving. Daar gaan we zeker nog wel eens wandelen! Deze week ook terug een dag in het Maoricenter, deze keer bij de oudste groep, daar had ik nog niet gewerkt. Ik blijf die taal toch fascinerend vinden hoor. Ik kan ondertussen al tot 10 tellen, hallo zeggen en ken al enkele woordjes :D
En zo vliegen de dagen hier voorbij en was het opnieuw weekend. Vrijdagavond startten we het weekend met een verjaardagsbarbecue (de BBQ stond op het terras van een appartement :p). Iedereen bracht eigen vlees en drank mee. Wij hadden ook groentjes mee maar blijkbaar hoort dat er hier niet bij :p BBQ was eerder: worsten bakken en die op eten tussen een boterham met ketchup. Een cadeau voor de jarige was snel gekozen: een Hoegaarden, een Leffe en wat belgische pralines. En blij dat hij was :D Op het programma ook een drankspelletje: 2 teams, elk 6 bekertjes gevuld met drank, opgesteld in een driehoek en elk aan de kant van een tafel. Nodig: 1 ping pong balletje. Doel: met het balletje in de bekers botsen. Is het er in, dan moet je het op drinken :-) Uiteraard kon een match België-NZ niet ontbreken. En YES, we hebben gewonnen :D We maakten kennis met Scrumpy en Zweedse Absolute, 2 populaire dranken hier. Kennis maken met de plaatselijke gewoonten en gebruiken hoort erbij e :D Leuke avond waarbij we helaas te voet naar huis moesten wegens te laat en geen bussen meer.
Zaterdag ging ik naar 't stad, de bib, de botaniken hof en 's avonds gingen we naar... de rugby, LIVE deze keer, in het Westpac Stadium. Ongelooflijke ervaring! Het was zo goed als uitverkocht: 36000 man (of 3x groter dan het sportpaleis). De avond begon met het zingen van de volksliederen (iedereen stond recht en zong aardig mee), de haka en vuurwerk (op het ronde dak stond vuurwerk dat afging op de laatste kreet van de haka). En dan begon de match. Soms was het echt muisstil, tot ze scoorden, dan veerde iedereen recht en was het ambiance tot en met. ZALIG! NZ kon winnen met 33-6. Dag Austrlië :D
zaterdag 5 september 2009
gezocht: echte chocolademousse
Of je het gelooft of niet, de week is alweer voorbij. Gaëtan genoot nog van een beetje vakantie terwijl ik 4 volle dagen ging werken.
Donderdagavond leerden Nahum en zijn vrouw ons een nieuw en heerlijk Indisch restaurant kennen. Voor het eerst proefden we ook de voorgerechten. Zeker voor herhaling vatbaar! Mmmmmmmm! Het was een "zakendiner" op kosten van de firma :-) Dank je wel!
Vrijdag waren de rollen omgekeerd: Gaëtan kon nog een dagje bij project X gaan werken, ik was een dagje thuis. Ik genoot van mijn dagje vrijaf. Ik kocht een daytripper (waarmee je de hele dag onbeperkt de bus mag nemen) en trok er de hele dag op uit. Ik startte de dag met een wandeling door het park naar 't stad. Het valt echt op: de lente is begonnen! (of toch bijna) Ik ging wat winkelen, ging lunchen, ging naar de surfers kijken, ging nog wat winkelen, ging een ijsje eten, kocht Belgische zeevruchten en Ferrero Rochers, ging zwemmen (40 lengtes van 33.5m in minder dan 45min, moe maar voldaan!) en ging naar huis. Ondertussen was Gaëtan al thuis (oeps, hehe) en was het eten zelfs al bijna klaar. Leuke dag! Op weg naar huis maakte ik wel de schrik van mijn leven mee! Ik was getuige van een ongeval. Een taxi kwam het voetpad opgevlogen (net naast mij), ramde een lantaarnpaal die zijn achterruit aan diggelen sloeg (ik voelde het glas tegen mijn handen springen) en kruiste Courtney Place om aan de andere kant van de straat tot stilstand te komen. Reden? Onbekend. Gelukkig waren er geen auto's, bussen of voetgangers bij het spectaculaire ongeval betrokken.
Zaterdag gingen we lunchen met tante Christine, nonkel Peter en Briar. We aten een heerlijke croque monsieur in La Cloche, het Franse restaurant waar nonkel Peter nog gewerkt heeft. Met als dessert chocolademousse. Hij was niet slecht, maar de zoektocht naar echte, lekkere chocolademousse blijft verder duren. Deze week vond ik in de supermarkt chocolademousse met Belgische chocolade maar helaas... ook dat voldeed niet volledig aan de verwachtingen. Het was eerder chocoladepudding. Misschien moet ik toch maar een mixer kopen zodat ik zelf chocolademousse kan maken :D Na de lunch gingen tante Christine, Briar, Gaëtan, Ted en ikzelf wandelen in Wainuiomata. Een uurtje in het zonnetje door het bos en langs een rivier. Het was de moeite! Vandaag hebben we ook tickets gekocht voor de rugbymatch van de All Blacks (met de gekende HAKA-dans voor de match) op 19/09 in het westpac stadion in Wellington: NZ-Australië. het immense stadion was al bijna uitverkocht. Dat wordt ambiance denk ik. Hopelijk kan NZ winnen! We houden jullie op de hoogte.
Tot slot ook nog wat nieuwe foto's:
Foto's van onze snowboardavonturen. Herken je een cinema op één van de foto's? Inderdaad, uit de goede oude tijd...
Verder ook foto's van de lente in het vernieuwde Central Park, het park waar we bijna dagelijks door wandelen. Voor onze ouders: herken je het nog? :p
En tenslotte ook nog wat foto's van Lyall Bay en de wandeling van vandaag met tante Christine, Briar en Ted.
http://picasaweb.google.be/liesbeth.de.punt/Blog2#
Donderdagavond leerden Nahum en zijn vrouw ons een nieuw en heerlijk Indisch restaurant kennen. Voor het eerst proefden we ook de voorgerechten. Zeker voor herhaling vatbaar! Mmmmmmmm! Het was een "zakendiner" op kosten van de firma :-) Dank je wel!
Vrijdag waren de rollen omgekeerd: Gaëtan kon nog een dagje bij project X gaan werken, ik was een dagje thuis. Ik genoot van mijn dagje vrijaf. Ik kocht een daytripper (waarmee je de hele dag onbeperkt de bus mag nemen) en trok er de hele dag op uit. Ik startte de dag met een wandeling door het park naar 't stad. Het valt echt op: de lente is begonnen! (of toch bijna) Ik ging wat winkelen, ging lunchen, ging naar de surfers kijken, ging nog wat winkelen, ging een ijsje eten, kocht Belgische zeevruchten en Ferrero Rochers, ging zwemmen (40 lengtes van 33.5m in minder dan 45min, moe maar voldaan!) en ging naar huis. Ondertussen was Gaëtan al thuis (oeps, hehe) en was het eten zelfs al bijna klaar. Leuke dag! Op weg naar huis maakte ik wel de schrik van mijn leven mee! Ik was getuige van een ongeval. Een taxi kwam het voetpad opgevlogen (net naast mij), ramde een lantaarnpaal die zijn achterruit aan diggelen sloeg (ik voelde het glas tegen mijn handen springen) en kruiste Courtney Place om aan de andere kant van de straat tot stilstand te komen. Reden? Onbekend. Gelukkig waren er geen auto's, bussen of voetgangers bij het spectaculaire ongeval betrokken.
Zaterdag gingen we lunchen met tante Christine, nonkel Peter en Briar. We aten een heerlijke croque monsieur in La Cloche, het Franse restaurant waar nonkel Peter nog gewerkt heeft. Met als dessert chocolademousse. Hij was niet slecht, maar de zoektocht naar echte, lekkere chocolademousse blijft verder duren. Deze week vond ik in de supermarkt chocolademousse met Belgische chocolade maar helaas... ook dat voldeed niet volledig aan de verwachtingen. Het was eerder chocoladepudding. Misschien moet ik toch maar een mixer kopen zodat ik zelf chocolademousse kan maken :D Na de lunch gingen tante Christine, Briar, Gaëtan, Ted en ikzelf wandelen in Wainuiomata. Een uurtje in het zonnetje door het bos en langs een rivier. Het was de moeite! Vandaag hebben we ook tickets gekocht voor de rugbymatch van de All Blacks (met de gekende HAKA-dans voor de match) op 19/09 in het westpac stadion in Wellington: NZ-Australië. het immense stadion was al bijna uitverkocht. Dat wordt ambiance denk ik. Hopelijk kan NZ winnen! We houden jullie op de hoogte.
Tot slot ook nog wat nieuwe foto's:
Foto's van onze snowboardavonturen. Herken je een cinema op één van de foto's? Inderdaad, uit de goede oude tijd...
Verder ook foto's van de lente in het vernieuwde Central Park, het park waar we bijna dagelijks door wandelen. Voor onze ouders: herken je het nog? :p
En tenslotte ook nog wat foto's van Lyall Bay en de wandeling van vandaag met tante Christine, Briar en Ted.
http://picasaweb.google.be/liesbeth.de.punt/Blog2#
dinsdag 1 september 2009
Snowboardavontuur
Vrijdag waren we allebei een dagje thuis. Op het gemakske opgestaan, gegeten, genikst,... Tot half 5 want dan kwam onze taxi ons ophalen om (alweer) op weekend te vertrekken. Bestemming: National Park. De rit begon niet zo vlot: file. Onderweg stopten we nog even om Rachel thuis op te pikken, om wat inkopen te doen, om te eten, om te tanken en om de banden op te pompen. Het autootje was precies geen 4 personen, 4 valiezen en 2 snowboarden gewoon :p Plots ontdekten we iets dat we vergeten waren: het weer checken. Wat als de weg afgesloten is? Hoe een praatje tijdens het tanken toch even voor paniek kan zorgen. Moesten we een plan B voorzien? Gelukkig hadden we het geluk aan onze zijde en bereikten we vlot onze bestemming. Hoewel het dorpje slechts 2 straten groot was, moesten we toch even zoeken naar onze jeugdherberg, we waren er immers al voorbijgereden :D Aangezien het al behoorlijk laat was, kropen we meteen onder de wol. De wekker liep zaterdag immers al om 8u af.
Na een stevig ontbijt, waren we klaar voor alweer een nieuw avontuur: snowboarden, iets nieuws voor allebei. We misten nog het een en het ander voor we wel degelijk van start konden gaan: een board, botten en een skibroek. Gelukkig kan je hier alles huren want een skibroek behoorde niet tot onze standaard reisbagage. We waren er helemaal klaar voor, nu alleen nog de sneeuw vinden. Want dat was wel het gekke, we hadden nog geen plekje sneeuw bespeurd. Gelukkig waren we zeker dat de pistes open waren, anders zou je er nog aan getwijfeld kunnen hebben. Zelfs toen we geparkeerd hadden, hadden we nog geen skisneeuw gezien. Wel al hier en daar een wit vlekje tussen enkele rotsen maar ja, wat ben je daar nu mee?
We volgden de mensenstroom en aan het einde van de asfaltweg begon plots de sneeuw. Gek was dat! Wat een drukte! We begaven ons naar de beginnerspiste waar Raja ons de eerste kneepjes van het vak leerde. Met vallen (veeeeel vallen) en opstaan (en dus ook veeeeeel opstaan) begon het steeds beter en beter te gaan. Ondertussen kregen we ook een totaalbeeld van het landschap te zien: de wolken verdwenen en de zon scheen aardig! Prachtig was het! Een ondergesneeuwde vulkaan (Mount Ruapehu), het heeft wel iets! In plaats van dennenbomen langs de piste was het dus vulkanisch gesteente. Na de middag waagden we ons aan deel 2 van de beginnerspiste. Leuk leuk!! Veel volk aan die ene lift op de piste. Goedkope en sportieve oplossing: terug naar boven wandelen. Hoewel het niet te onderschatten was, ging het vlugger dan de lift denk ik. We slaagden er al in om zonder vallen beneden te geraken. Detail: hoe vlotter je naar beneden gaat, hoe sneller je terug naar boven moet wandelen... Tijd voor een pauze dus :D Die pauze werd uiteindelijk het einde van vandaag. Raja voelde hem immers niet zo goed en bovendien waren wij 3 ook best wel moe. Een dutje, een warme chocomelk en een warme douche later, vertrokken we naar een nabijgelegen dorpje voor een dinner en een cinemake. Zo een cinema hadden we geen van de 4 ooit al gezien: oude, leren zeteltjes, een muffe geur, een goedkoop toegangsticket en slechts 1 film per avond. Vandaag was het "the proposal". Voorspelbaar maar niet slecht :-) Moe maar voldaan kropen we op tijd in ons bed. Wekker stond morgen op 7u...
Vandaag (zondag) kochten we wel een skipas. Helaas was het weer heel wat minder mooi! Veel mist en dus beperkte zichtbaarheid. Het positieve eraan: weinig volk aan de lift. De eerste afdaling was vreselijk! Overal ijs en pijnlijke valpartijen! Ik leek weer van 0 af aan te moeten beginnen. Gelukkig was dit dag 2. Als dit mijn eerste kennismaking met snowboarden geweest was, denk ik niet dat ik het zo leuk gevonden zou hebben dan dat ik het nu vind. Naarmate er meer volk kwam, werd de piste ook wel beter. Al gauw ging het opnieuw vlotter en vlotter. Helaas werd het weer vandaag niet beter maar slechter. Rond de middag waren we alle 4 doornat (door de regen en het vallen) dat we het voor bekeken hielden. Wat wel een leuke geste was: we kregen het verschil tussen een dagpas en een halve dagpas voor de skiliften terugbetaald. Bovendien kreeg ik ook nog korting op mijn skibroek omdat deze niet waterdicht bleek te zijn. Niet zo handig voor een beginneling als ik die veel op haar gat in de sneeuw zit.
Na een droge klerenwissel en een lunch, vertrokken we terug huiswaarts. De terugrit ging heel wat vlotter waardoor we 4 uur later al in Brooklyn waren. We besloten unaniem dat dit voor herhaling vatbaar is!
Na een slechte nachtrust (met dank aan de storm), ging om 7u mijn telefoon: tijd voor een nieuwe werkweek. Helaas had ik het gevoel dat het bijna bedtijd was in plaats van tijd om op te staan. Met veel moeite kwam ik mijn lange werkdag door. En dat terwijl Gaëtan rustig nog wat verlof heeft. 't Leven is soms niet eerlijk he :D Het leuke eraan is wel dat ik nu 's avonds eens rustig mijn voetjes onder tafel kan schuiven :-)
Na een stevig ontbijt, waren we klaar voor alweer een nieuw avontuur: snowboarden, iets nieuws voor allebei. We misten nog het een en het ander voor we wel degelijk van start konden gaan: een board, botten en een skibroek. Gelukkig kan je hier alles huren want een skibroek behoorde niet tot onze standaard reisbagage. We waren er helemaal klaar voor, nu alleen nog de sneeuw vinden. Want dat was wel het gekke, we hadden nog geen plekje sneeuw bespeurd. Gelukkig waren we zeker dat de pistes open waren, anders zou je er nog aan getwijfeld kunnen hebben. Zelfs toen we geparkeerd hadden, hadden we nog geen skisneeuw gezien. Wel al hier en daar een wit vlekje tussen enkele rotsen maar ja, wat ben je daar nu mee?
We volgden de mensenstroom en aan het einde van de asfaltweg begon plots de sneeuw. Gek was dat! Wat een drukte! We begaven ons naar de beginnerspiste waar Raja ons de eerste kneepjes van het vak leerde. Met vallen (veeeeel vallen) en opstaan (en dus ook veeeeeel opstaan) begon het steeds beter en beter te gaan. Ondertussen kregen we ook een totaalbeeld van het landschap te zien: de wolken verdwenen en de zon scheen aardig! Prachtig was het! Een ondergesneeuwde vulkaan (Mount Ruapehu), het heeft wel iets! In plaats van dennenbomen langs de piste was het dus vulkanisch gesteente. Na de middag waagden we ons aan deel 2 van de beginnerspiste. Leuk leuk!! Veel volk aan die ene lift op de piste. Goedkope en sportieve oplossing: terug naar boven wandelen. Hoewel het niet te onderschatten was, ging het vlugger dan de lift denk ik. We slaagden er al in om zonder vallen beneden te geraken. Detail: hoe vlotter je naar beneden gaat, hoe sneller je terug naar boven moet wandelen... Tijd voor een pauze dus :D Die pauze werd uiteindelijk het einde van vandaag. Raja voelde hem immers niet zo goed en bovendien waren wij 3 ook best wel moe. Een dutje, een warme chocomelk en een warme douche later, vertrokken we naar een nabijgelegen dorpje voor een dinner en een cinemake. Zo een cinema hadden we geen van de 4 ooit al gezien: oude, leren zeteltjes, een muffe geur, een goedkoop toegangsticket en slechts 1 film per avond. Vandaag was het "the proposal". Voorspelbaar maar niet slecht :-) Moe maar voldaan kropen we op tijd in ons bed. Wekker stond morgen op 7u...
Vandaag (zondag) kochten we wel een skipas. Helaas was het weer heel wat minder mooi! Veel mist en dus beperkte zichtbaarheid. Het positieve eraan: weinig volk aan de lift. De eerste afdaling was vreselijk! Overal ijs en pijnlijke valpartijen! Ik leek weer van 0 af aan te moeten beginnen. Gelukkig was dit dag 2. Als dit mijn eerste kennismaking met snowboarden geweest was, denk ik niet dat ik het zo leuk gevonden zou hebben dan dat ik het nu vind. Naarmate er meer volk kwam, werd de piste ook wel beter. Al gauw ging het opnieuw vlotter en vlotter. Helaas werd het weer vandaag niet beter maar slechter. Rond de middag waren we alle 4 doornat (door de regen en het vallen) dat we het voor bekeken hielden. Wat wel een leuke geste was: we kregen het verschil tussen een dagpas en een halve dagpas voor de skiliften terugbetaald. Bovendien kreeg ik ook nog korting op mijn skibroek omdat deze niet waterdicht bleek te zijn. Niet zo handig voor een beginneling als ik die veel op haar gat in de sneeuw zit.
Na een droge klerenwissel en een lunch, vertrokken we terug huiswaarts. De terugrit ging heel wat vlotter waardoor we 4 uur later al in Brooklyn waren. We besloten unaniem dat dit voor herhaling vatbaar is!
Na een slechte nachtrust (met dank aan de storm), ging om 7u mijn telefoon: tijd voor een nieuwe werkweek. Helaas had ik het gevoel dat het bijna bedtijd was in plaats van tijd om op te staan. Met veel moeite kwam ik mijn lange werkdag door. En dat terwijl Gaëtan rustig nog wat verlof heeft. 't Leven is soms niet eerlijk he :D Het leuke eraan is wel dat ik nu 's avonds eens rustig mijn voetjes onder tafel kan schuiven :-)
woensdag 26 augustus 2009
eindelijk nog wat fotootjes online
Blijkbaar was het al veeeeeel te lang geleden dat we nog eens foto's postten. Dus dan brengen we daar nu verandering in he :-)
Deze zijn van vorig weekend toen we naar Napier geweest zijn. Ik ben ze vergeten goed zetten, dus ofwel draai je ze zelf op hun juiste kant, ofwel kantel je je hoofd even :p
http://picasaweb.google.be/liesbeth.de.punt/WeekendjeNapier
En deze zijn van de rondrit door het zuid- en noord-eiland met onze ouders, eind maart-begin april, seizoen: herfst. Ik maakte een selectie uit een veel te korte drie weken. Hier heb ik ze wel al gedraaid. Je kan dus je hoofd gewoon recht houden :p
http://picasaweb.google.be/liesbeth.de.punt/Blog
enjoy :-)
Deze zijn van vorig weekend toen we naar Napier geweest zijn. Ik ben ze vergeten goed zetten, dus ofwel draai je ze zelf op hun juiste kant, ofwel kantel je je hoofd even :p
http://picasaweb.google.be/liesbeth.de.punt/WeekendjeNapier
En deze zijn van de rondrit door het zuid- en noord-eiland met onze ouders, eind maart-begin april, seizoen: herfst. Ik maakte een selectie uit een veel te korte drie weken. Hier heb ik ze wel al gedraaid. Je kan dus je hoofd gewoon recht houden :p
http://picasaweb.google.be/liesbeth.de.punt/Blog
enjoy :-)
weekendje weg
Vrijdag reden we tot in Masterton, zochten een slaapplaats en gingen Indisch eten, mmmmm (wat was dat lang geleden). Zaterdag gingen we ontbijten in een gezellig bakerijtje. Groot was de verbazing dat de bakker niet eens koffiekoeken had! En dat was toch ons plan. Dan maar naar de iets minder gezellige supermarkt he. Volgend plan: Castlepoint. Van een idylische plek gesproken! Het was gewoon ZALIG!! Aan onze rechterkant een “bergje” dat start vanop het strand en dat uitzicht geeft over alle kanten van de oceaan. De terugwandeling was door het gras, de duinen en het bos. Aan onze linkerkant een vuurtoren. Na twee uur genoten te hebben van dit moois, zetten we de tocht verder richting Napier. Ook die tocht was best de moeite waard! Onderweg kwamen we de plaats met de langste naam ter wereld tegen (beweren ze toch):Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu.
Zaterdagavond sliepen we in de jeugdherberg in Napier met zicht op zee. Bij gebrek aan veel keuze werd het avondmaal Turks. Later op de avond was het nog eens rugbytijd. Dit was ook alweer even geleden aangezien de vorige matchen in Zuid-Afrika gespeeld werden en deze door het tijdsverschil in NZ uitgezonden werden om 3u 's nachts. En zo zot zijn we nog niet :-) Nu was het om 22u plaatselijke tijd aangezien ze in Australië speelden. De match trok wel op niet veel maar bon ja, gelukkig konden ze nog heel nipt winnen met 19-18. Een match met 10 strafschoppen?! Jammer dat we de regels niet genoeg kenden om over de capaciteiten van de scheidsrechter te oordelen :p
Zondagmorgen begonnen we onze dag met een ontbijt op het kiezelstrand. Heerlijk toch?! In een hoop steentjes vond ik een GSM die nog op stond. Goed als we zijn, belden we enkele vriendinnen op en wat bleek, die logeerden in dezelfde jeugdherberg als wij. Vervolg van de dag: gaan winkelen naar de supermarkt, een vaste waarde als we op weekend gaan. Altijd handig om een voorraadje in te slaan als je een auto ter beschikking hebt :D Nadien zijn we naar het Nationaal Aquarium van NZ geweest. Best de moeite! We waren er net als het voedingstijd was. Een duiker zat dan in het grote aquarium, voederde de vissen en de haaien en voerde daarbij nog een grappig stukje “toneel” op. We zagen er ook onze eerste kiwi in het echt. De vogel wel te verstaan :p Wat wij verstaan onder een kiwi noemen ze hier kiwifruit. De kiwivogel dus... Inderdaad daarvoor moet je naar een aquarium gaan om een vogel te zien :D Maar ik moet zeggen, het was de moeite! Wat een grappig beest! Zijn lichaamsverhoudingen kloppen niet echt waardoor hij heel grappig loopt.
Na dit avontuur verder naar Cape Kidnappers, een plek uit de kiwiboek die helaas wel wat tegenviel. Je moest er een wandeling van 5 uur retour voor maken over het strand en daarbij dus rekening houden met de getijden. Anders zat je ingesloten. Next....!
Een volgende kiwiboektrekpleister was Te Mata Peak, een heuvel van 400m boven de zeespiegel. Door het heldere weer had je er een magnifiek uitzicht! Alleen de sneeuwtoppen zaten in de wolken. Van hieruit startte de terugreis naar Brooklyn. Van een geslaagd weekend gesproken!
De route: http://tr.im/x8cs
De wekker op maandagmorgen gaf aan dat de nieuwe werkweek gestart was met op het programma alweer een nieuw kinderdagverblijf :-) Ze zijn blijkbaar onuitputtelijk :D Dinsdag, woensdag en donderdag nog eens naar Kilbernie, wat was dit lang geleden! Van 11-3u. Relax :-) Mijn verbazing was groot als de kinderen me enthousiast onthaalden én zelfs nog mijn naam wisten! (en dus niet een of andere vorm van Elisabeth zoals de meesten er hier van maken) Ik was nog niet binnen of er vroeg al een kleuter om haar te helpen met haar jas. Alsof ik er nooit weg geweest was. En dat net in het kinderdagverblijf dat onderaan mijn favorietenlijstje stond :$ Ik moet zeggen, stond, want sinds de laatste keer merkte ik toch enkele positieve verschillen op. Waar ik vrijdag ga werken is nog een raadsel. We'll see. Wat wel al vaststaat is dat we om 17u vertrekken voor een weekendje snowboarden met Raja en Rachel. Benieuwd wat dat gaat geven (het snowboarden dan :p) Wordt ongetwijfeld en hopelijk positief vervolgd.....
Zaterdagavond sliepen we in de jeugdherberg in Napier met zicht op zee. Bij gebrek aan veel keuze werd het avondmaal Turks. Later op de avond was het nog eens rugbytijd. Dit was ook alweer even geleden aangezien de vorige matchen in Zuid-Afrika gespeeld werden en deze door het tijdsverschil in NZ uitgezonden werden om 3u 's nachts. En zo zot zijn we nog niet :-) Nu was het om 22u plaatselijke tijd aangezien ze in Australië speelden. De match trok wel op niet veel maar bon ja, gelukkig konden ze nog heel nipt winnen met 19-18. Een match met 10 strafschoppen?! Jammer dat we de regels niet genoeg kenden om over de capaciteiten van de scheidsrechter te oordelen :p
Zondagmorgen begonnen we onze dag met een ontbijt op het kiezelstrand. Heerlijk toch?! In een hoop steentjes vond ik een GSM die nog op stond. Goed als we zijn, belden we enkele vriendinnen op en wat bleek, die logeerden in dezelfde jeugdherberg als wij. Vervolg van de dag: gaan winkelen naar de supermarkt, een vaste waarde als we op weekend gaan. Altijd handig om een voorraadje in te slaan als je een auto ter beschikking hebt :D Nadien zijn we naar het Nationaal Aquarium van NZ geweest. Best de moeite! We waren er net als het voedingstijd was. Een duiker zat dan in het grote aquarium, voederde de vissen en de haaien en voerde daarbij nog een grappig stukje “toneel” op. We zagen er ook onze eerste kiwi in het echt. De vogel wel te verstaan :p Wat wij verstaan onder een kiwi noemen ze hier kiwifruit. De kiwivogel dus... Inderdaad daarvoor moet je naar een aquarium gaan om een vogel te zien :D Maar ik moet zeggen, het was de moeite! Wat een grappig beest! Zijn lichaamsverhoudingen kloppen niet echt waardoor hij heel grappig loopt.
Na dit avontuur verder naar Cape Kidnappers, een plek uit de kiwiboek die helaas wel wat tegenviel. Je moest er een wandeling van 5 uur retour voor maken over het strand en daarbij dus rekening houden met de getijden. Anders zat je ingesloten. Next....!
Een volgende kiwiboektrekpleister was Te Mata Peak, een heuvel van 400m boven de zeespiegel. Door het heldere weer had je er een magnifiek uitzicht! Alleen de sneeuwtoppen zaten in de wolken. Van hieruit startte de terugreis naar Brooklyn. Van een geslaagd weekend gesproken!
De route: http://tr.im/x8cs
De wekker op maandagmorgen gaf aan dat de nieuwe werkweek gestart was met op het programma alweer een nieuw kinderdagverblijf :-) Ze zijn blijkbaar onuitputtelijk :D Dinsdag, woensdag en donderdag nog eens naar Kilbernie, wat was dit lang geleden! Van 11-3u. Relax :-) Mijn verbazing was groot als de kinderen me enthousiast onthaalden én zelfs nog mijn naam wisten! (en dus niet een of andere vorm van Elisabeth zoals de meesten er hier van maken) Ik was nog niet binnen of er vroeg al een kleuter om haar te helpen met haar jas. Alsof ik er nooit weg geweest was. En dat net in het kinderdagverblijf dat onderaan mijn favorietenlijstje stond :$ Ik moet zeggen, stond, want sinds de laatste keer merkte ik toch enkele positieve verschillen op. Waar ik vrijdag ga werken is nog een raadsel. We'll see. Wat wel al vaststaat is dat we om 17u vertrekken voor een weekendje snowboarden met Raja en Rachel. Benieuwd wat dat gaat geven (het snowboarden dan :p) Wordt ongetwijfeld en hopelijk positief vervolgd.....
Gaëtan zijn metamorfose
Ik sta alweer een beetje achter met mijn verslaggeving. Reden, nog niet zoveel tijd gehad :p Mijn dagje verlof bleek eerder een uitzondering te zijn want sindsdien heb ik alweer elke dag werk gehad. Op die twee weken is er behoorlijk wat gebeurd eigenlijk.
Om te beginnen had Gaëtan woensdagavond (12/08) plots genoeg van zijn dreads. Hij wou ze er uit en wel nu meteen. Hij hoopte die er gewoon uit te krijgen door voldoende te wassen. Een halve bus shampoo later ontdekten we dat we beter van strategie veranderden: de schaar. Eerst knipte ik halve dreads weg maar al gauw werden het hele dreads. Veel efficiënter! Een heeeeeeeele tijd later had ik mijn eerste kapsel geknipt en eerlijk gezegd, het zag er deftig uit. Hij is nadien niet meer naar de kapper geweest om het te laten bij knippen, dat wil toch iets zeggen niet waar? :p Zijn collega's schrokken wel de dag nadien. Van een metamorfose gesproken.
De dag nadien werkte ik alweer in een nieuw kinderdagverblijf. Best wel een leuk! Vrijdag nog een dagje werken op mijn vaste stek en de week was alweer voorbij. Het weekend was grijs en grauw. Zaterdag genoten we dan ook van een dagje niets doen. Zondag koos Gaëtan voor hetzelfde maar daar had ik geen zin in. Ik trok er dan maar alleen op uit en deed het vervolg van de City to sea wandeling. Deze keer in de richting van de sea. Na 2u wandelen ben ik dan ook aan de sea geraakt. Al heb ik wel een stuk langs de weg gewandeld ipv langs het wandelpad. Het was een prachtige wandeling! Heel verrassend! Dagelijks wandel ik de aanwijzingsbordjes voorbij zonder te weten dat er zo een mooie wandeling achter de hoek schuilt. Gelukkig rijden er hier op zondag ook meer dan voldoende bussen waardoor de terugkeer iets gemakkelijker was.
Zondagmiddag kreeg ik telefoon om maandag te gaan werken. Stel je voor, zelfs in het weekend zijn die mensen ter beschikking. Maandag I kids, dinsdag Brooklyn (lekker dicht bij huis), woensdag Brooklyn, donderdag Kids Environment en vrijdag Kids World in de fitness. En de week zat er alweer op.
Donderdag wist ik dat ik vrijdag maar een halve dag moest gaan werken. Bovendien is Gaëtan sinds woensdag tijdelijk thuis aangezien zijn project afgewerkt is en het volgende nog niet opgestart wordt. Hij geniet dus van een beetje verlof :-) Dit én het mooie weer wakkerden het idee aan om op weekend te gaan. We namen de kaart en de kiwiboek erbij (101 must do's for kiwi's) en stipelden een route uit. Even zag het er naar uit dat we gingen moeten thuisblijven wegens gebrek aan auto maar gelukkig is er hier meer dan één autoverhuurder in de buurt :-)
Om te beginnen had Gaëtan woensdagavond (12/08) plots genoeg van zijn dreads. Hij wou ze er uit en wel nu meteen. Hij hoopte die er gewoon uit te krijgen door voldoende te wassen. Een halve bus shampoo later ontdekten we dat we beter van strategie veranderden: de schaar. Eerst knipte ik halve dreads weg maar al gauw werden het hele dreads. Veel efficiënter! Een heeeeeeeele tijd later had ik mijn eerste kapsel geknipt en eerlijk gezegd, het zag er deftig uit. Hij is nadien niet meer naar de kapper geweest om het te laten bij knippen, dat wil toch iets zeggen niet waar? :p Zijn collega's schrokken wel de dag nadien. Van een metamorfose gesproken.
De dag nadien werkte ik alweer in een nieuw kinderdagverblijf. Best wel een leuk! Vrijdag nog een dagje werken op mijn vaste stek en de week was alweer voorbij. Het weekend was grijs en grauw. Zaterdag genoten we dan ook van een dagje niets doen. Zondag koos Gaëtan voor hetzelfde maar daar had ik geen zin in. Ik trok er dan maar alleen op uit en deed het vervolg van de City to sea wandeling. Deze keer in de richting van de sea. Na 2u wandelen ben ik dan ook aan de sea geraakt. Al heb ik wel een stuk langs de weg gewandeld ipv langs het wandelpad. Het was een prachtige wandeling! Heel verrassend! Dagelijks wandel ik de aanwijzingsbordjes voorbij zonder te weten dat er zo een mooie wandeling achter de hoek schuilt. Gelukkig rijden er hier op zondag ook meer dan voldoende bussen waardoor de terugkeer iets gemakkelijker was.
Zondagmiddag kreeg ik telefoon om maandag te gaan werken. Stel je voor, zelfs in het weekend zijn die mensen ter beschikking. Maandag I kids, dinsdag Brooklyn (lekker dicht bij huis), woensdag Brooklyn, donderdag Kids Environment en vrijdag Kids World in de fitness. En de week zat er alweer op.
Donderdag wist ik dat ik vrijdag maar een halve dag moest gaan werken. Bovendien is Gaëtan sinds woensdag tijdelijk thuis aangezien zijn project afgewerkt is en het volgende nog niet opgestart wordt. Hij geniet dus van een beetje verlof :-) Dit én het mooie weer wakkerden het idee aan om op weekend te gaan. We namen de kaart en de kiwiboek erbij (101 must do's for kiwi's) en stipelden een route uit. Even zag het er naar uit dat we gingen moeten thuisblijven wegens gebrek aan auto maar gelukkig is er hier meer dan één autoverhuurder in de buurt :-)
woensdag 12 augustus 2009
Genieten met de grote G
De weken gaan hier echt open en weer dicht in een veeeeeeeeel te snel tempo! Genieten van elk moment is dus de boodschap! En met het lenteweer dat blijft duren is dat zeker geen probleem! Alweer 5 dagen gaan werken deze week (alleja, 2 halve maar kom :p) met alweer een nieuw centrum deze week: op het 5e verdiep van een kantoorgebouw deze keer. Het penthouse was omgevormd tot kinderdagverblijf, met een tuintje met gras en bloemen en alles er op en eraan. Grappig toch?! Buiten spelen was gelijk aan genieten van het zonnetje met een mooi uitzicht over de stad en het water. Zalig toch?
Ook Gaëtan is nog steeds aan het werk. Misschien vraag je je af, "nog steeds?" Wel ja, er was sprake van dat project X geen werk meer ging hebben voor hem maar blijkbaar kan hij elke week wel nog een weekje langer blijven. Nou ja, nieuw werk vinden is voor een informaticus in Wellington kinderspel denk ik hoor. En een beetje verlof voor hem is misschien een ideaal moment om er nog wat op uit te trekken. Ik kan namelijk gewoon zeggen dat ik niet beschikbaar ben en dan ben ik ook thuis. Handig toch? We zien wel wat de toekomst brengt want Nieuw-Zeelanders zijn geen planners. Carpe diem. Dus dan passen wij ons daar wel aan aan he.
Na een werkweek is het tijd voor een ontspannend weekend. Zaterdag hebben we samen wat opgeruimd en gekuist, moet ook gebeuren he. In de namiddag zijn we dan gaan wandelen. Het was immers veel te mooi weer om binnen te blijven zitten. We zijn onze neus gevolgd en hebben plekjes ontdekt waar we nog nooit eerder geweest waren en dat op slechts enkele minuten van ons appartementje vandaan :-) We deden een stuk van de city to sea wandeling in de richting van de city. Een ijsje maakte het zomerse gevoel compleet.
Zondag was het al vroeg dag (althans voor een weekenddag). Om 9u stonden we klaar om samen met nonkel Peter, tante Christine, Briar en Ted naar Greytown te gaan. Briar is zo een vrolijk kind! En veranderd dat ze weeral was! Leuk om er de hele rit naast te zitten. In Greytown aten we een heerlijke koffiekoek (was toch alweer een hele tijd geleden) en bezochten we de gezellige winkeltjes. Vandaar uit reden we verder in de richting van Masterton met hier en daar nog een stopje onderweg. In het park van Masterton aten we een lekkere lunch en maakten we een wandeling. We lieten Briar ook de babyschommel ontdekken. Helaas nam haar hongergevoel (=grumpy) de overhand :-) Op de terugweg stopten we nog aan de NZ Stonehenge. 5 NZD ingang om naar een paar betonnen blokken te gaan kijken vonden we wat teveel van het goede. We hebben het van ver gezien en dat volstond :-) Tijd voor de terugrit. Het werd immers stilaan tijd voor Briar haar badje en haar bedje. We genoten nog van een mooie zonsondergang en tante Christine en nonkel Peter hun versgemaakte lasagne. Mmmmmm! Een geslaagde dag!
Ondertussen is de volgende werkweek alweer half. Met gisteren voor de verandering een nieuw kinderdagverblijf, in Kandallah. Dan zijn we daar ook weer eens geweest he. En vandaag voor mij vandaag nog eens een dagje verlof. Dat is echt wel al even geleden. Maar ik ben het al snel terug gewoon hoor :-)
Ook Gaëtan is nog steeds aan het werk. Misschien vraag je je af, "nog steeds?" Wel ja, er was sprake van dat project X geen werk meer ging hebben voor hem maar blijkbaar kan hij elke week wel nog een weekje langer blijven. Nou ja, nieuw werk vinden is voor een informaticus in Wellington kinderspel denk ik hoor. En een beetje verlof voor hem is misschien een ideaal moment om er nog wat op uit te trekken. Ik kan namelijk gewoon zeggen dat ik niet beschikbaar ben en dan ben ik ook thuis. Handig toch? We zien wel wat de toekomst brengt want Nieuw-Zeelanders zijn geen planners. Carpe diem. Dus dan passen wij ons daar wel aan aan he.
Na een werkweek is het tijd voor een ontspannend weekend. Zaterdag hebben we samen wat opgeruimd en gekuist, moet ook gebeuren he. In de namiddag zijn we dan gaan wandelen. Het was immers veel te mooi weer om binnen te blijven zitten. We zijn onze neus gevolgd en hebben plekjes ontdekt waar we nog nooit eerder geweest waren en dat op slechts enkele minuten van ons appartementje vandaan :-) We deden een stuk van de city to sea wandeling in de richting van de city. Een ijsje maakte het zomerse gevoel compleet.
Zondag was het al vroeg dag (althans voor een weekenddag). Om 9u stonden we klaar om samen met nonkel Peter, tante Christine, Briar en Ted naar Greytown te gaan. Briar is zo een vrolijk kind! En veranderd dat ze weeral was! Leuk om er de hele rit naast te zitten. In Greytown aten we een heerlijke koffiekoek (was toch alweer een hele tijd geleden) en bezochten we de gezellige winkeltjes. Vandaar uit reden we verder in de richting van Masterton met hier en daar nog een stopje onderweg. In het park van Masterton aten we een lekkere lunch en maakten we een wandeling. We lieten Briar ook de babyschommel ontdekken. Helaas nam haar hongergevoel (=grumpy) de overhand :-) Op de terugweg stopten we nog aan de NZ Stonehenge. 5 NZD ingang om naar een paar betonnen blokken te gaan kijken vonden we wat teveel van het goede. We hebben het van ver gezien en dat volstond :-) Tijd voor de terugrit. Het werd immers stilaan tijd voor Briar haar badje en haar bedje. We genoten nog van een mooie zonsondergang en tante Christine en nonkel Peter hun versgemaakte lasagne. Mmmmmm! Een geslaagde dag!
Ondertussen is de volgende werkweek alweer half. Met gisteren voor de verandering een nieuw kinderdagverblijf, in Kandallah. Dan zijn we daar ook weer eens geweest he. En vandaag voor mij vandaag nog eens een dagje verlof. Dat is echt wel al even geleden. Maar ik ben het al snel terug gewoon hoor :-)
dinsdag 4 augustus 2009
spring is coming
Ik vraag me eigenlijk af of er veel mensen onze blog lezen. Als ik op de reacties moet afgaan, is het gene vetten :p Nou ja, het is voor ons later ook een leuke herinnering, dus ik zet door :p
De werkboekingen lopen vlot binnen! Leuk leuk! Enerzijds, hoe meer werk, hoe meer centjes (logisch :p) maar anderzijds ook, hoe meer boekingen op voorhand, hoe minder ik wakker gebeld word om 7u 's morgens. Want hoe je het draait of keert, een wekker is leuker dan een telefoon die MISSCHIEN gaat rinkelen...
Dinsdag was het helaas heel wat minder mooi weer: donker, grijs, koud en regen... Het is dus niet alleen in België dat het weer snel kan omslaan. Ook vandaag een halve dag werken voor de boeg: in de fitnessopvang. Gelukkig maar een halve dag want ik voel me niet tip top in orde. Ik had beter gezwegen dat ik goed gespaard blijf van winterse kwaaltjes en dat terwijl ik dagelijks bij kinderen met snotneuzen vertoef ;-) Vandaag ook een extra vlucht in Australië gaan boeken, nl van Sydney naar Brisbane. Zo kunnen we op 't gemakje Sydney bezoeken en hebben we nadien meer tijd om de overige 1700km af te leggen. Eigenlijk wel zotjes: 280 dollar, 120 euro... voor ons 2 samen! Ja voor die prijs kan je geen auto huren en daar ongeveer 1000 km mee rijden he! Bovendien ligt het mooiste stuk van Brisbane tot Cairns en missen we dus niet zo heel veel door van Sydney naar Brisbane het vliegtuig te nemen. Ik kijk er al naar uit!
Ook de rest van de week is al volboekt :D Woensdag opnieuw I kids, donderdag eigenlijk ook maar op een andere locatie en vrijdag opnieuw op het 2e verdiep :-) Ondertussen ook telefoon gekregen voor werk van Manpower. Wie heel diep nadenkt herinnert zich misschien nog dat ik daar in mei langs geweest ben. Sindsdien heb ik er niets meer van gehoord. Benieuwd wat ze in petto hebben. Ik heb ze nl nog niet te pakken gekregen na mijn voicemailbericht. Het werk lijkt hier van alle kanten te komen tegenwoordig. Maar erg vind ik dat niet hoor!
De werkboekingen lopen vlot binnen! Leuk leuk! Enerzijds, hoe meer werk, hoe meer centjes (logisch :p) maar anderzijds ook, hoe meer boekingen op voorhand, hoe minder ik wakker gebeld word om 7u 's morgens. Want hoe je het draait of keert, een wekker is leuker dan een telefoon die MISSCHIEN gaat rinkelen...
- Maandag alweer in een nieuw centrum, voor een halve dag. Was op plooien, speelgoed sorteren, knutseltafel opruimen,... Het is eens iets anders en ja, het hoort er ook bij zeker? Het grootste karwei vandaag was de restanten van het middagmaal opruimen. Spaghetti is immers niet de gemakkelijkste maaltijd voor jonge kinderen on zelf te eten. De spaghetti en de saus lagen echt overal... Bovendien is het ook niet zo simpel om dat op te vegen want dat plakt aan de grond!
- Dinsdag opnieuw bij "de buren" hier in Brooklyn gewerkt. 's Morgens gaat de telefoon maar ik heb nog rustig de tijd om verder wakker te worden en me klaar te maken. Het is immers maar enkele minuten stappen. Het was al geleden van mijn allereerste werkdag dat ik hier nog geweest was. Leuke dag met speciale aandacht voor de Maoritaal aangezien het Maori language week is. Ik blijf het toch iets boeiend vinden die vreemde taal. Wat een grappige klanken toch!
- Woensdag en donderdag opnieuw naar I Kids, ondertussen een vaste stek. Een dagje peuters en een dagje baby's.
- Vrijdag opnieuw een dag in het Maori kinderdagverblijf, deze keer bij de -2-jarigen. Een zeer rustige dag: met 2 op 5 kinderen letten kan je niet bepaald een zwaar karwei noemen :p
- Vrijdagavond: alleen thuis. Gaëtan ging na het werk even bij Paul op het werk langs. Die even duurde tot 1.30u. En het langsgaan bestond uit de zelfgebakken appelcake van Gaëtan eten, pokeren en allerlei dranken door elkaar proeven. Gevolg: beetje zatjes :-) Zijn thuiskomst was best grappig. Minder grappig (voor hem dan toch) was de dag nadien :D Hehe, geen medelijden :D
- Zaterdagavond: alleen thuis. Gaëtan gaat bij een paar kameraden een pintje drinken en wat pc-spelletjes spelen. Ik kijk op het gemak naar "Australia".
- Zondagmorgen: brunchen met tante Christine, nonkel Peter, Briar en Marion. Even verschieten hoe een kind op enkele weken kan groeien en veranderen! Echt grappig hoe ze geniet van deze wereld! We eten allebei met veel smaak onze French toast op. Nonkel Peter vraagt of we al plannen hebben voor vanavond. Neen... Voorstel: bierdegustatiemenu in Gusto. Restaurant gesloten, enkel uitnodiging voor 20 gasten. Hier zeggen we geen neen maar JA tegen :-) Het was een samenwerking tussen de Malthouse, een van de betere cafes in Wellington (met een heeeeeel ruim bierassortiment, waaronder verschillende Belgische) en Gusto.
- Zondagavond: een culinair hoogstandje! 8 (?!) gangen met tussendoor 6 verschillende bieren om te proeven (gelukkig wel niet altijd volledige :p). HEERLIJK!!!! Elke gang was om te beter! Naast ons aan tafel, aan de ene kant een ander koppel Belgen die hier nu 2 jaar wonen en een bevriend koppel (Engelstaligen, land van herkomst onbekend :p), aan de andere kant de baas van de Malthouse en zijn vrouw. Op het einde van de avond vraagt de eigenaar van de Malthouse wat we van de bieren vonden. Waarop de andere Belg antwoordt "Nice try" :D Wie kan er nu aan onze Belgische bieren tippen? :p Heel fijne, lekkere en gezellige avond!
Dinsdag was het helaas heel wat minder mooi weer: donker, grijs, koud en regen... Het is dus niet alleen in België dat het weer snel kan omslaan. Ook vandaag een halve dag werken voor de boeg: in de fitnessopvang. Gelukkig maar een halve dag want ik voel me niet tip top in orde. Ik had beter gezwegen dat ik goed gespaard blijf van winterse kwaaltjes en dat terwijl ik dagelijks bij kinderen met snotneuzen vertoef ;-) Vandaag ook een extra vlucht in Australië gaan boeken, nl van Sydney naar Brisbane. Zo kunnen we op 't gemakje Sydney bezoeken en hebben we nadien meer tijd om de overige 1700km af te leggen. Eigenlijk wel zotjes: 280 dollar, 120 euro... voor ons 2 samen! Ja voor die prijs kan je geen auto huren en daar ongeveer 1000 km mee rijden he! Bovendien ligt het mooiste stuk van Brisbane tot Cairns en missen we dus niet zo heel veel door van Sydney naar Brisbane het vliegtuig te nemen. Ik kijk er al naar uit!
Ook de rest van de week is al volboekt :D Woensdag opnieuw I kids, donderdag eigenlijk ook maar op een andere locatie en vrijdag opnieuw op het 2e verdiep :-) Ondertussen ook telefoon gekregen voor werk van Manpower. Wie heel diep nadenkt herinnert zich misschien nog dat ik daar in mei langs geweest ben. Sindsdien heb ik er niets meer van gehoord. Benieuwd wat ze in petto hebben. Ik heb ze nl nog niet te pakken gekregen na mijn voicemailbericht. Het werk lijkt hier van alle kanten te komen tegenwoordig. Maar erg vind ik dat niet hoor!
maandag 27 juli 2009
Culinaire avond
De drukke werkweek zit er op. Buiten wat frustraties valt er niet zoveel over te vertellen: teachers die klagen en zagen dat 17 peuters toch wel veel te veel is. Blablabla.... Kinderen die blijkbaar alles mogen en ik ben dan precies altijd de vieze omdat ik vind dat sommige dingen echt niet kunnen. Een leerkracht die een boekje probeert voor te lezen maar daarbij zelfs geen 10 kleuters kan betrekken. Misschien omdat het een te klein boekje was over Henna-tatoeages????! Ze ging dan eens Henna meebrengen????! In België is dat niet meer te verkrijgen maar hier blijkbaar geen probleem om eens bij kleuters te testen. Man man man. Bon, 40 volle werkuren later, eindelijk weekend! Met op het programma: vrijdagavond pizza eten met Gaëtan en Raja en een spelletje pool. Jaja, ik heb zowaar gewonnen! De eerste keer in mijn leven dat ik dat speelde.
Zaterdagavond kwamen Nahum en zijn vrouw eten met op het menu: stoofvlees (met Leffe gemaakt) met sla, tomaten, worteltjes en frieten, en als dessert rijsstaart en/of bananen-chocolademuffins. Kwestie om hen een beetje Belgische eetcultuur bij te brengen he :-) Het viel blijkbaar goed in de smaak, oef! Het stoofvlees was een primeur dus dat was toch even spannend afwachten :p Zondag was het rustdag :-) Met een heerlijk winterzonnetje dat binnen schijnt en de hele living lekker opwarmt.... meer moet dat niet zijn he!
Zaterdagavond kwamen Nahum en zijn vrouw eten met op het menu: stoofvlees (met Leffe gemaakt) met sla, tomaten, worteltjes en frieten, en als dessert rijsstaart en/of bananen-chocolademuffins. Kwestie om hen een beetje Belgische eetcultuur bij te brengen he :-) Het viel blijkbaar goed in de smaak, oef! Het stoofvlees was een primeur dus dat was toch even spannend afwachten :p Zondag was het rustdag :-) Met een heerlijk winterzonnetje dat binnen schijnt en de hele living lekker opwarmt.... meer moet dat niet zijn he!
zondag 19 juli 2009
Maori cultuur en chocolade madness
De dagen en de weken vliegen hier voorbij! Niet normaal...
Zondag was het alweer prachtig weer! Buiten ramen gewassen, buiten was gedroogd en in het zonnetje gezeten! Meer moet dat niet zijn! Dus... ons maak je niet jaloers met jullie zonverhalen vanuit België :D
Volgende week is al volboekt, 5 volle dagen (8u werken, het maximum). Zalig, eens niet wakker gebeld worden om 7u.... Maandag, dinsdag en woensdag in I kids, 2 dagen baby's en een dag peuters. Donderdag en vrijdag in Karori.
- Maandag startte mijn werkweek in alweer een nieuw kinderdagverblijf in een suburb waar ik nog nooit van gehoord had: Wilton. Ik kreeg de mededeling "neem bus 14 en stap af aan de eindhalte." Gemakkelijk toch! Wel grappig want buiten het kinderdagverblijf was er daar verder niets! Geen winkeltje, amper huizen,... Leuke dag!
- Dinsdag en woensdag werkte ik in I Kids, het spiksplinternieuwe gebouw waar ik eerder al geweest was. Ik werkte een dag bij de baby's en een dag bij de peuters. Bij de peuters (2-3jaar) verwittigden ze me dat het druk ging worden: 17 peuters en ik was de 6e leerkracht?!! In België zouden we blij zijn als de eerste kleuterklas maar 17 kleuters telt! Ook hun ruimte vonden ze eerder beperkt voor zoveel kinderen. Dan denk ik even "wees verdomd blij met zo een ruimte!" Voor zo een klas wil ik direct een papier ondertekenen! Ze zouden eens moeten weten in welke luxesituatie ze zich hier bevinden! Man man....
- Donderdag was me een dagje! Ik kwam terecht in een echt Maori-centrum. Maori zijn de eerste bewoners van NZ. Ik was er amper een kwartiertje als alle kinderen verzamelden voor het onthaal. Dit bestond uit Maori-liederen en -dansen. Indrukwekkend! Ook hier bijna zoveel volwassenen als kinderen?! Ik merkte dat ze de kring rond gingen en dat iedereen iets zei (de volwassenen). Plots waren alle ogen op mij gericht... Hu? Sorry maar ik heb niet begrepen wat ik moet doen hoor. Gelukkig gaf de manager me even een Engelse instructie: ik moest gewoon goedemorgen zeggen. Ok, dan.... Tijdens de dag proberen ze er ook zoveel mogelijk Maori te praten en ook de boeken in de boekenhoek zijn in.... jawel Maori. Moeilijk als een kind je dan vraagt een verhaaltje voor te lezen! Ik kan het niet eens lezen, laat staan uitspreken! Ik heb me dan maar gered met het verzinnen van een verhaaltje bij de prenten, in het Engels. En dat leek voor de kinderen best ok. Oef :p Net voor de middag bakten we cookies. De leerkracht had aan het deeg gevoeld en het was ok. Ik moest iedereen een schepje geven zodat ze er een bolletje van konden maken. Hilarische taferelen als gevolg: het deeg bleek toch iets te slap te zijn waardoor een bolletje maken niet ging. Gevolg: alle deeg hing aan hun handjes. Gevolg: iedereen likte zijn handjes af :D Gauw wat bloem toevoegen voor we helemaal geen cookies meer overhadden :-) Na mijn lunchpauze sliepen alle kinderen, daar zat ik dan.... Ik mocht dan eventjes op bezoek gaan bij de andere groepen. Ok dan :p Als slot van de dag werd de gitaar opnieuw boven gehaald en werden er nog wat liedjes gezongen. De melodie en de gebaren verklapten dat het de hokey pockey was in Maori :-)
- Vrijdag vond ik het juiste adres niet meteen. Ik wou Gaëtan bellen en merkte dat ik een gemiste oproep heb: het centrum had mijn dag geannuleerd?! Ik kon er niet echt mee lachen want ik stond al bijna voor hun deur! Grrr... Ik was er eigenlijk zonder het te beseffen al voorbij gewandeld. Maar ik was onder het bord met de straatnaam door gewandeld waardoor ik het dus niet gemerkt had. Dat lag dus al 1.5 week vast en die morgen was het andere interimbureau nog hopeloos op zoek naar iemand... En nu had ik niets! Ach ja, dam maar onmiddellijk gaan zwemmen ipv na het werk. Detail, het zwembad ligt aan de heel andere kant van 't stad. Ik had dus mijn beweging al gehad voordat ik aan het zwemmen begon. 40 lengtes volstonden dus wel voor vandaag. Nadien nog gaan winkelen en wat huishoudelijke karweitjes.
Zondag was het alweer prachtig weer! Buiten ramen gewassen, buiten was gedroogd en in het zonnetje gezeten! Meer moet dat niet zijn! Dus... ons maak je niet jaloers met jullie zonverhalen vanuit België :D
Volgende week is al volboekt, 5 volle dagen (8u werken, het maximum). Zalig, eens niet wakker gebeld worden om 7u.... Maandag, dinsdag en woensdag in I kids, 2 dagen baby's en een dag peuters. Donderdag en vrijdag in Karori.
zondag 12 juli 2009
Telefooncentrale
Vorige week haalde ik alweer mijn gemiddelde van 3 werkdagen per week. En als je denkt dat ik ondertussen in de meeste kinderdagverblijven al eens gewerkt heb, dan heb je het mis. Deze week alweer drie nieuwe.
Zaterdag eens geen rugby. Maar wel een avondje alleen thuis. Gaëtan was naar een lanparty. Wat ik dan gedaan heb? Getelefoneerd via skype :p Eerst met Veerle dan met Ingrid dan met een deel van de jonge gezinnen dan met Jozefien dan met mijn mama dan met Jozefien dan met deel 2 van de jonge gezinnen en Karlien en Roland dan met Jozefien, again :p Het was echt leuk zoveel mensen gehoord te hebben! Als Gaëtan om 1u thuis kwam was ik nog aan het bellen. Hij keek even raar :-) Maar ja, nu ik de kans had om eens bij te praten met Jozefien, ging ik die niet laten schieten en ja, als wij beginnen babbelen... Gelukkig is skype gratis :D
Het is hier nu 2 weken wintervakantie. Ik vreesde dus even dat er veel mensen gingen thuis zijn en er dus ook minder kinderen in de kinderdagverblijven gingen zijn waardoor ik minder werk zou hebben. Maar wat blijkt? De relievers zijn zelf op vakantie :-) Resultaat: 5 dagen kunnen gaan werken.
Alweer geen rugby op zaterdag (die mannen moeten ook wat uitrusten he). Programma van vandaag: gaan zwemmen (het was er in de week niet van gekomen) en daarna gaan inkopen doen want we kregen bezoek. Raja en Rachel (onze compagnie van tijdens The Hangover vorige week) kwamen eten. Aperitief met Belgische bieren (we moeten hen toch leren wat lekker is he :p), daarna versgemaakte lasagne en als dessert cheese cake met 'cookies and cream' ijs. Voor het dessert hadden zij gezorgd. Mmmmm het was echt lekker! Tussendoor ook Dalmuti zitten spelen en goed gelachen! Ook gelachen met hun zintuiglijke omschrijvingen van onze Belgische bieren. Donkere Leffe was sweet and spicy. Hoegaarden rook naar worsten op de BBQ. Duvel smaakte niet waterachtig en kriek Timmermans viel best in de smaak.
Ze vroegen of we geen zin hebben om volgend weekend mee te gaan snowboarden. Tuurlijk :p Raja gaat ons de beginnersles geven. Nu alleen hopen dat er nog slaapplaats vrij is want het is tenslotte nog schoolvakantie he... En als dat ok is, dan vertrekken we vrijdagnamiddag. Zondagavond zouden wel al terug zijn, het is immers "maar" 4-5 uur rijden.
Ondertussen zijn ook de ticketten voor Australië geboekt: op 18 november vertrekken we naar Sydney. Van daar rijden we met de auto naar Cairns, via de oostkust. Op 5 december nemen we dan het vliegtuig naar Alice Springs, naar de gekende rode rotsen in het centrum van Australië. 5 dagen later kiezen we eens de trein ipv het vliegtuig. Deze brengt ons op 2 dagen naar Adelaide. Van daar uit rijden we via de zuid-kust naar Melbourne om op 17 december terug naar Wellington te vliegen. 3 dagen later vliegen we dan alweer naar Melbourne om dan terug naar huis te komen. Helaas konden we niet in Melbourne blijven. Ons terugticket was al geboekt en als we niet in Wellington vertrekken wordt de hele vlucht geannuleerd dus ja...
- Maandag was het een nieuw gebouw, man zo chique! Het was echter wel een beetje een saaie dag. Er waren minder kinderen dan verwacht: 9. 6 teachers vind ik dan persoonlijk wel iets teveel van het goede! Maar ja, mij niet gelaten, het was een werkdag zoals een andere :p
- Dinsdag sta ik aan het adres waar ik moest zijn en wat zie ik: een hoog flatgebouw... Ik ga een kijkje nemen en ontdek dat er op de 2e verdieping inderdaad een kinderdagverblijf was. Ik meld me aan aan de receptie en ik krijg een toegangspasje voor verdiep 2. De lift brengt me er automatisch naartoe... Ik maak hier toch wat mee hoor! Het was een fijne dag! Elke 10 minuten moest ik iemand vervangen voor haar koffiepauze. Op die manier kon ik in de drie verschillende leeftijdsgroepen eens op bezoek gaan :p Ideaal!
- Woendag nog eens een dagje thuis met op het programma: zwemmen.
- Donderdag had ik de keuze tussen een halve dag of een volledige dag. Ik kies (natuurlijk) de volledige dag maar ontdek pas later dat ik er met de bus niet geraak. En te voet zeker niet. Helaas was tegen dan de andere keuze al weg dus had ik niets....
- Vrijdag was het dan weer een centrum alleen voor -2-jarigen, net naast de luchthaven. Ik kon de vliegtuigen zien staan :-) Een rustige maar leuke dag :-)
Zaterdag eens geen rugby. Maar wel een avondje alleen thuis. Gaëtan was naar een lanparty. Wat ik dan gedaan heb? Getelefoneerd via skype :p Eerst met Veerle dan met Ingrid dan met een deel van de jonge gezinnen dan met Jozefien dan met mijn mama dan met Jozefien dan met deel 2 van de jonge gezinnen en Karlien en Roland dan met Jozefien, again :p Het was echt leuk zoveel mensen gehoord te hebben! Als Gaëtan om 1u thuis kwam was ik nog aan het bellen. Hij keek even raar :-) Maar ja, nu ik de kans had om eens bij te praten met Jozefien, ging ik die niet laten schieten en ja, als wij beginnen babbelen... Gelukkig is skype gratis :D
Het is hier nu 2 weken wintervakantie. Ik vreesde dus even dat er veel mensen gingen thuis zijn en er dus ook minder kinderen in de kinderdagverblijven gingen zijn waardoor ik minder werk zou hebben. Maar wat blijkt? De relievers zijn zelf op vakantie :-) Resultaat: 5 dagen kunnen gaan werken.
- Maandag en dinsdag was de bestemming een fitnesscentrum. De ouders kunnen hun kind daar op bepaalde uren van de dag afzetten tijdens het sporten (max 2u). Dit hadden we nog niet gehad. Als de kinderopvang gesloten is, wordt de zaal omgetoverd tot een zaal voor groepsfitnesslessen waaronder vb step aerobic. De tafeltjes om op te spelen waren verhoogde steps. Grappig! Na 2u zat de "sessie" er op en wisselden de kinderen. De 2e sessie was alweer een beetje saai bij gebrek aan kinderen. 5 kinderen voor 3 teachers ofzo. Een 3e sessie was er niet waardoor ik 2x om 13u al gedaan had met werken. Tijd om op het gemak gaan boodschappen te doen.
- Woensdag en vrijdag een volledige dag in Karori gewerkt, daar was ik nog al eens geweest. Leuke dagen!
- Donderdag werkte ik opnieuw op de 2e verdieping van het flatgebouw, met zicht op het parlement. Vandaag ook kunnen buiten spelen: rond die verdieping is een plat dak omgebouwd tot speelruimte: zandbak, fietsjes, klimtuigen,... Grappig toch?! Geen koffiepauzesvervangster vandaag maar wel een hele dag bij de -2-jarigen. Ik heb me eigenlijk goed geamuseerd! Lekker onnozel gedaan :p
Alweer geen rugby op zaterdag (die mannen moeten ook wat uitrusten he). Programma van vandaag: gaan zwemmen (het was er in de week niet van gekomen) en daarna gaan inkopen doen want we kregen bezoek. Raja en Rachel (onze compagnie van tijdens The Hangover vorige week) kwamen eten. Aperitief met Belgische bieren (we moeten hen toch leren wat lekker is he :p), daarna versgemaakte lasagne en als dessert cheese cake met 'cookies and cream' ijs. Voor het dessert hadden zij gezorgd. Mmmmm het was echt lekker! Tussendoor ook Dalmuti zitten spelen en goed gelachen! Ook gelachen met hun zintuiglijke omschrijvingen van onze Belgische bieren. Donkere Leffe was sweet and spicy. Hoegaarden rook naar worsten op de BBQ. Duvel smaakte niet waterachtig en kriek Timmermans viel best in de smaak.
Ze vroegen of we geen zin hebben om volgend weekend mee te gaan snowboarden. Tuurlijk :p Raja gaat ons de beginnersles geven. Nu alleen hopen dat er nog slaapplaats vrij is want het is tenslotte nog schoolvakantie he... En als dat ok is, dan vertrekken we vrijdagnamiddag. Zondagavond zouden wel al terug zijn, het is immers "maar" 4-5 uur rijden.
Ondertussen zijn ook de ticketten voor Australië geboekt: op 18 november vertrekken we naar Sydney. Van daar rijden we met de auto naar Cairns, via de oostkust. Op 5 december nemen we dan het vliegtuig naar Alice Springs, naar de gekende rode rotsen in het centrum van Australië. 5 dagen later kiezen we eens de trein ipv het vliegtuig. Deze brengt ons op 2 dagen naar Adelaide. Van daar uit rijden we via de zuid-kust naar Melbourne om op 17 december terug naar Wellington te vliegen. 3 dagen later vliegen we dan alweer naar Melbourne om dan terug naar huis te komen. Helaas konden we niet in Melbourne blijven. Ons terugticket was al geboekt en als we niet in Wellington vertrekken wordt de hele vlucht geannuleerd dus ja...
vrijdag 26 juni 2009
Avonturen op het werk
Twee records in twee weken, niet slecht toch?! Deze keer niet in het zwemmen maar wel in het werken. Vorige week 4 dagen gaan werken en deze week zelfs 5!
Vorige week dinsdag en donderdag ben ik alweer naar Kilbernie geweest, ondertussen een vertrouwd kinderdagveblijf. Wat ik woensdag meemaakte is eigenlijk te gek voor woorden. Geen telefoon 's morgens vroeg, het ziet er naar uit dat het een dagje thuisblijven wordt. Toch besluit ik om samen met Gaëtan op te staan. Ik ben nog aan het wakker worden als mijn telefoon plots toch gaat. Een kinderdagverblijf heeft me onmiddellijk nodig... Zo dringend zelfs dat er een taxi mij komt oppikken?!! Binnen een kwartier zeggen ze... Ik zat nog in mijn pyjama... Gauw lunchpakket maken, me aankleden en ontbijten. Nog geen 10 minuten later gaat de bel, inderdaad, de taxi was er al. Ik neem nog gauw een paar scheppen cornflakes, steek mijn schoenen aan en grabbel mijn tas en jas mee. Man man, ik was onmiddellijk wakker! "Waar moet je naartoe?" Een logische vraag van een taxichauffeur maar ik wist er geen antwoord op... Ze gingen een bericht sturen maar dat was nog niet gebeurd. Een telefoontje later kon ik het adres toch ongeveer navertellen. De chauffeur wist hiermee gelukkig genoeg. Halfweg de rit krijgt de chauffeur inderdaad een bericht: breng de leerkracht naar.... Gratis en voor niks opgepikt worden aan je deur en aan het hekken van het kinderdagverblijf afgezet worden. Man man man, wat een ervaring was me dit weer! Maar het wordt nog grappiger. Op het moment dat ik toekom zijn er 4 leerkrachten, iemand in de keuken en 2 externe begeleiders die een sportactiviteit aan het geven zijn. 7 volwassenen voor nog geen 20 kinderen. En dat noemen ze hier dan een noodgeval. Wat een luxe! Het was echt een leuke plaats vandaag!
Vrijdagmorgen alweer telefoon. Een nieuwe plaats, een nieuw avontuur. Zo 's morgens vroeg, nog niet goed wakker is het soms toch niet alles om een engelse telefoon te beantwoorden hoor. Ik verstond het adres echt niet! Zelfs na enkele herhalingen kon ik er niets van maken. Ik waagde het er dan maar zo op. Ik wist welke bus ik moest nemen dus dat zal wel in orde komen. Ik zit als laatste op de bus en de buschauffeur had door dat ik nog nooit eerder in die suburb geweest was :p Hij vroeg waar ik moest zijn. Gelukkig kon hij van mijn "klanken" een bestaande straatnaam maken. Hij zette me af aan de dichtsbijzijnde straat en wees me de weg. Oef, ik zag al een wegwijzer staan naar een childcare centre. Dat was al iets. Ik sta voor nr 74 maar dat is helaas een gewoon huis... Lap. Een telefoontje later leek het probleem nog mee te vallen. Het was nr 47 :-) Ik was er dus voorbij gestapt maar doordat het naar achter lag en verstopt was achter een afsluiting, had ik niets gemerkt. Van zodra ik het hekken opende zwaaide er al iemand naar mij. Buiten op het infobord zag ik ook al mijn naam staan als de reliever voor vandaag. Oef, ik was er geraakt. Alweer een fijne dag die vooral bestond uit buiten spelen.
Zaterdagavond, rugbyavond. Deze keer kon NZ wel winnen, met 4 punten verschil. Eentje minder dan in de vorige wedstrijd waar Frankrijk met 5 punten verschil won. Wat dat precies betekent weten we niet zo goed :p Was er nu al een beker onderling of volgt die pas na een wedstrijd in Frankrijk later op het jaar? Never mind, het was een leuke, sfeervolle avond! Tegenstander van volgende week: Italië.
Maandagmorgen, je raadt het al: telefoon :p Deze keer in een preschool, dat hadden we nog niet gehad. Dit trekt al meer op een kleuterklas zoals ik een kleuterklas ken :-) "Helaas" mocht ik er niet de hele tijd blijven. Ik moest afwisselen met de toddlerroom er naast. Jammer want in de preschool viel er heel wat te observeren! Ik heb mijn ogen ruim de kost gegeven! Hehe, wat is het fijn om zoveel verschillende zaken te zien en te ontdekken EN er nog voor betaald worden ook :p I like it! :-) Ook dinsdag en woensdag mocht ik terug gaan. Vrijdag eigenlijk ook maar dan moest ik al ergens anders naartoe. Sorry, het leven is aan de rappe :p
Woensdagavond op bezoek geweest voor nonkel Peter zijn verjaardag. Briar die blijft maar groeien en veranderen, ongelooflijk! Met een lekkere maaltijd en een goeie film was het alweer een geslaagde avond! De avondwandeling naar huis (bergop!) was misschien iets minder leuk maar ja op de bus wachten duurde langer dan stappen. Bovendien was het veel te koud om stil te staan!
Donderdag en vrijdag terug naar mijn ondertussen vertrouwde plaats. Man man man, het waren 2 hectische dagen. Wat een "kiekenkot" was me dat :-) Ik heb het wat moeilijk met het gebrek aan structuur daar maar ja, ik ben hier maar een ongeschoolde leerkracht dus ik doe gewoon wat ze van mij vragen :-) Wat was ik blij als het vrijdag 5.30u was! Maar kom, ik kreeg toch een mooi compliment! Er is blijkbaar een financieel verschil tussen relievers van verschillende organisaties. Select Education (de organisatie waar ik voor werk) is voor het kinderdagverblijf blijkbaar iets duurder dan Kidicorp (een overkoepelende organisatie van verschillende kinderdagverblijven, waaronder dit, met een eigen relieverswerking). Maar blijkbaar bellen ze altijd naar Select Education om te vragen dat ik niet kan komen want ik ben echt wel een goeie :p hehe, bloos bloos. Alle, merci :-) Ze hebben het ook aan Select Education vermeld :p
Jullie vragen jullie misschien af hoe het ondertussen met Gaëtan gaat? :p Wel, vorige week donderdagavond kwam hij plots thuis met dreadlocks! En dit zonder iets te vertellen. Helaas was zijn verrassing wel een klein beetje mislukt :-) Ik was hem op het werk eens gaan ophalen en zijn collega wou me iets vertellen. Maar Gaëtan legde hem al snel het zwijgen op "sshhhtt she doesn't know it" Hoe ik ook aandrong, hij loste niets. Hhmm, verdacht. Op msn vertelde zijn mama me "tot vanavond, want ik moet jullie bellen, Gaëtan moest iets vertellen" Nog verdachter :D Toen hij die donderdagnamiddag ook 2x zijn telefoon niet opnam leken de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Zou hij misschien bij de kapper zitten ipv op het werk? En inderdaad, ik had gelijk :-) Het is echt wel mooi hoor! En wie denkt dat dreadlocks vies zijn, mis hoor! Hij heeft er meer werk mee als met zijn gewoon haar :-)
Voor de rest gaat alles goed met hem (denk ik :D) Hij gaat zoals gewoonlijk elke dag werken en fiets al vlotter de berg op naar huis. Voor de rest weinig nieuws over hem :p Hehe, gelukkig beleef ik nog wat avonturen. De blog zou anders maar eentonig worden he :-)
Naast de plannen voor Australië zijn we ook nog eens aan het kijken voor een skiweekend/weekje en voor een verdere rondreis door het noord-eiland. Al zijn die laatste plannen voor de lente/zomer. Voorlopig sparen we een beetje zodat we eens het mooi weer is opnieuw op avontuur kunnen gaan. Nu is het ook wel mooi maar toch eerder fris tot koud en vroeg donker. Helaas ligt op het vlak van "het land verkennen" Wellington een beetje ongelegen. Het ligt helemaal onderaan het noord-eiland waardoor je al gauw heel wat kilometers moet afleggen om ergens te geraken waar we nog niet geweest zijn en ja, op een gewoon weekend is dat bijna niet mogelijk. En naar het zuid-eiland gaan voor een weekend is nog gekker omdat je dan moet varen of vliegen. Wat niet echt de moeite is voor een dagje of 2... Maar we klagen zeker niet! We hebben het hier meer dan naar onze zin! Helaas zitten we al halfweg...
Vorige week dinsdag en donderdag ben ik alweer naar Kilbernie geweest, ondertussen een vertrouwd kinderdagveblijf. Wat ik woensdag meemaakte is eigenlijk te gek voor woorden. Geen telefoon 's morgens vroeg, het ziet er naar uit dat het een dagje thuisblijven wordt. Toch besluit ik om samen met Gaëtan op te staan. Ik ben nog aan het wakker worden als mijn telefoon plots toch gaat. Een kinderdagverblijf heeft me onmiddellijk nodig... Zo dringend zelfs dat er een taxi mij komt oppikken?!! Binnen een kwartier zeggen ze... Ik zat nog in mijn pyjama... Gauw lunchpakket maken, me aankleden en ontbijten. Nog geen 10 minuten later gaat de bel, inderdaad, de taxi was er al. Ik neem nog gauw een paar scheppen cornflakes, steek mijn schoenen aan en grabbel mijn tas en jas mee. Man man, ik was onmiddellijk wakker! "Waar moet je naartoe?" Een logische vraag van een taxichauffeur maar ik wist er geen antwoord op... Ze gingen een bericht sturen maar dat was nog niet gebeurd. Een telefoontje later kon ik het adres toch ongeveer navertellen. De chauffeur wist hiermee gelukkig genoeg. Halfweg de rit krijgt de chauffeur inderdaad een bericht: breng de leerkracht naar.... Gratis en voor niks opgepikt worden aan je deur en aan het hekken van het kinderdagverblijf afgezet worden. Man man man, wat een ervaring was me dit weer! Maar het wordt nog grappiger. Op het moment dat ik toekom zijn er 4 leerkrachten, iemand in de keuken en 2 externe begeleiders die een sportactiviteit aan het geven zijn. 7 volwassenen voor nog geen 20 kinderen. En dat noemen ze hier dan een noodgeval. Wat een luxe! Het was echt een leuke plaats vandaag!
Vrijdagmorgen alweer telefoon. Een nieuwe plaats, een nieuw avontuur. Zo 's morgens vroeg, nog niet goed wakker is het soms toch niet alles om een engelse telefoon te beantwoorden hoor. Ik verstond het adres echt niet! Zelfs na enkele herhalingen kon ik er niets van maken. Ik waagde het er dan maar zo op. Ik wist welke bus ik moest nemen dus dat zal wel in orde komen. Ik zit als laatste op de bus en de buschauffeur had door dat ik nog nooit eerder in die suburb geweest was :p Hij vroeg waar ik moest zijn. Gelukkig kon hij van mijn "klanken" een bestaande straatnaam maken. Hij zette me af aan de dichtsbijzijnde straat en wees me de weg. Oef, ik zag al een wegwijzer staan naar een childcare centre. Dat was al iets. Ik sta voor nr 74 maar dat is helaas een gewoon huis... Lap. Een telefoontje later leek het probleem nog mee te vallen. Het was nr 47 :-) Ik was er dus voorbij gestapt maar doordat het naar achter lag en verstopt was achter een afsluiting, had ik niets gemerkt. Van zodra ik het hekken opende zwaaide er al iemand naar mij. Buiten op het infobord zag ik ook al mijn naam staan als de reliever voor vandaag. Oef, ik was er geraakt. Alweer een fijne dag die vooral bestond uit buiten spelen.
Zaterdagavond, rugbyavond. Deze keer kon NZ wel winnen, met 4 punten verschil. Eentje minder dan in de vorige wedstrijd waar Frankrijk met 5 punten verschil won. Wat dat precies betekent weten we niet zo goed :p Was er nu al een beker onderling of volgt die pas na een wedstrijd in Frankrijk later op het jaar? Never mind, het was een leuke, sfeervolle avond! Tegenstander van volgende week: Italië.
Maandagmorgen, je raadt het al: telefoon :p Deze keer in een preschool, dat hadden we nog niet gehad. Dit trekt al meer op een kleuterklas zoals ik een kleuterklas ken :-) "Helaas" mocht ik er niet de hele tijd blijven. Ik moest afwisselen met de toddlerroom er naast. Jammer want in de preschool viel er heel wat te observeren! Ik heb mijn ogen ruim de kost gegeven! Hehe, wat is het fijn om zoveel verschillende zaken te zien en te ontdekken EN er nog voor betaald worden ook :p I like it! :-) Ook dinsdag en woensdag mocht ik terug gaan. Vrijdag eigenlijk ook maar dan moest ik al ergens anders naartoe. Sorry, het leven is aan de rappe :p
Woensdagavond op bezoek geweest voor nonkel Peter zijn verjaardag. Briar die blijft maar groeien en veranderen, ongelooflijk! Met een lekkere maaltijd en een goeie film was het alweer een geslaagde avond! De avondwandeling naar huis (bergop!) was misschien iets minder leuk maar ja op de bus wachten duurde langer dan stappen. Bovendien was het veel te koud om stil te staan!
Donderdag en vrijdag terug naar mijn ondertussen vertrouwde plaats. Man man man, het waren 2 hectische dagen. Wat een "kiekenkot" was me dat :-) Ik heb het wat moeilijk met het gebrek aan structuur daar maar ja, ik ben hier maar een ongeschoolde leerkracht dus ik doe gewoon wat ze van mij vragen :-) Wat was ik blij als het vrijdag 5.30u was! Maar kom, ik kreeg toch een mooi compliment! Er is blijkbaar een financieel verschil tussen relievers van verschillende organisaties. Select Education (de organisatie waar ik voor werk) is voor het kinderdagverblijf blijkbaar iets duurder dan Kidicorp (een overkoepelende organisatie van verschillende kinderdagverblijven, waaronder dit, met een eigen relieverswerking). Maar blijkbaar bellen ze altijd naar Select Education om te vragen dat ik niet kan komen want ik ben echt wel een goeie :p hehe, bloos bloos. Alle, merci :-) Ze hebben het ook aan Select Education vermeld :p
Jullie vragen jullie misschien af hoe het ondertussen met Gaëtan gaat? :p Wel, vorige week donderdagavond kwam hij plots thuis met dreadlocks! En dit zonder iets te vertellen. Helaas was zijn verrassing wel een klein beetje mislukt :-) Ik was hem op het werk eens gaan ophalen en zijn collega wou me iets vertellen. Maar Gaëtan legde hem al snel het zwijgen op "sshhhtt she doesn't know it" Hoe ik ook aandrong, hij loste niets. Hhmm, verdacht. Op msn vertelde zijn mama me "tot vanavond, want ik moet jullie bellen, Gaëtan moest iets vertellen" Nog verdachter :D Toen hij die donderdagnamiddag ook 2x zijn telefoon niet opnam leken de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Zou hij misschien bij de kapper zitten ipv op het werk? En inderdaad, ik had gelijk :-) Het is echt wel mooi hoor! En wie denkt dat dreadlocks vies zijn, mis hoor! Hij heeft er meer werk mee als met zijn gewoon haar :-)
Voor de rest gaat alles goed met hem (denk ik :D) Hij gaat zoals gewoonlijk elke dag werken en fiets al vlotter de berg op naar huis. Voor de rest weinig nieuws over hem :p Hehe, gelukkig beleef ik nog wat avonturen. De blog zou anders maar eentonig worden he :-)
Naast de plannen voor Australië zijn we ook nog eens aan het kijken voor een skiweekend/weekje en voor een verdere rondreis door het noord-eiland. Al zijn die laatste plannen voor de lente/zomer. Voorlopig sparen we een beetje zodat we eens het mooi weer is opnieuw op avontuur kunnen gaan. Nu is het ook wel mooi maar toch eerder fris tot koud en vroeg donker. Helaas ligt op het vlak van "het land verkennen" Wellington een beetje ongelegen. Het ligt helemaal onderaan het noord-eiland waardoor je al gauw heel wat kilometers moet afleggen om ergens te geraken waar we nog niet geweest zijn en ja, op een gewoon weekend is dat bijna niet mogelijk. En naar het zuid-eiland gaan voor een weekend is nog gekker omdat je dan moet varen of vliegen. Wat niet echt de moeite is voor een dagje of 2... Maar we klagen zeker niet! We hebben het hier meer dan naar onze zin! Helaas zitten we al halfweg...
dinsdag 16 juni 2009
Leuke vooruitzichten
Alweer een weekje verder... Wat vliegt de tijd!
Maandagavond zijn we nog eens op bezoek geweest bij Briar. Tante Christine haar broer was er ook (hij speelt rugby in Wales en heeft nu even verlof en dus tijd om Briar te komen bezoeken). Het was een gezellige avond!
Deze week alweer 3 dagen gaan werken, drie keer op dezelfde plaats (terug in Kilbernie waar ik ook vorige week al geweest was). Een dag dat ik niet kan gaan werken, ga ik zwemmen. Deze week met een beloning voor mezelf: een warm bubbelbad nadien :-)
Zaterdag startte er een nieuwe rugbycompetitie. Deze keer een internationale met op het programma Frankrijk - NZ (welliwaar in NZ gespeeld). Aan het begin van de match werd de Marseilleise gezongen, net als het NZ volkslied. Nadien "dansten" de NZ spelers nog de haka. Voor NZ een ernstig en traditioneel moment, voor ons hillariteit allom. Heb echt op mijn lippen moeten bijten. Man, zo grappig :D (http://www.youtube.com/watch?v=tdMCAV6Yd0Y&feature=related) Even dachten we nog voor ons buurland te supporteren, maar gezien de massa volk in het cafe, besloten we toch maar voor NZ te kiezen :-) We wisten geen een van de twee dat ze in Frankrijk rugby speelden en waren dan ook een beetje verbaasd van het niveau. De fransmannen wonnen zelf de spannende match! Volgende week volgt de terugmatch, eveneens in NZ gespeeld, deze keer wel in een ander stadium, nl hier in Wellington. En ook de weken nadien staat rugby alvast op onze agenda op zaterdagavond!
Zaterdag ben ik ook naar de kapper geweest. De kapster leek precies schrik te hebben om er de schaar in te zetten :p Juist de topjes? En ik altijd, nog een beetje meer, nog een beetje.... Tot net over mijn schouders... wat een pas- en meetwerk was met dat :p hehe, best grappig maar kom, ik ben best tevreden met het resultaat. Ik wou ook dat ze het uitdunde (altijd een verademing om wat gewicht minder mee te moeten dragen :p) Ik legde dat met handen en voeten uit. Ah, I will thin it out for you. Nooit gedacht dat er in de Engelse taal logica zat :D Zo letterlijk durfde ik het natuurlijk niet te vertalen maar ge ziet :p
Maandag was het hier opnieuw zomer! Ik heb mijn rokje terug gedragen en een pull was overbodig, stel je voor! Gelukkig had ik die wel mee want eens de zon onder was, was het behoorlijk fris. Vandaag 60 lengtes (2km) gezwommen EN te voet naar huis gestapt, een nieuw record. Heen- en terug naar het zwembad is toch gemakkelijk 8-10 km.
Dinsdag werd het ons weer duidelijk dat het wel degelijk de winter is die voor de deur staat! IJSKOUD (zuidenwind) en een hele dag regen...! De weersschommelingen zijn hier nog gekker dan in België, stel je voor!
Ondertussen zijn we ook volop onze reis naar Australië aan het plannen (een maand, net voor we terug naar huis komen). Gisteren eens gaan informeren voor de prijs van de vluchten en sava nog. Althans veeeeel goedkoper dan vanuit België uiteraard, vandaar dat we het nu ook doen :-)
Kortom, leuke vooruitzichten, al betekent het wel dat het bijna tijd is om terug huiswaarts te keren eens die vooruizichten voorbij zijn... Maar daar denken we nu nog niet aan!
Maandagavond zijn we nog eens op bezoek geweest bij Briar. Tante Christine haar broer was er ook (hij speelt rugby in Wales en heeft nu even verlof en dus tijd om Briar te komen bezoeken). Het was een gezellige avond!
Deze week alweer 3 dagen gaan werken, drie keer op dezelfde plaats (terug in Kilbernie waar ik ook vorige week al geweest was). Een dag dat ik niet kan gaan werken, ga ik zwemmen. Deze week met een beloning voor mezelf: een warm bubbelbad nadien :-)
Zaterdag startte er een nieuwe rugbycompetitie. Deze keer een internationale met op het programma Frankrijk - NZ (welliwaar in NZ gespeeld). Aan het begin van de match werd de Marseilleise gezongen, net als het NZ volkslied. Nadien "dansten" de NZ spelers nog de haka. Voor NZ een ernstig en traditioneel moment, voor ons hillariteit allom. Heb echt op mijn lippen moeten bijten. Man, zo grappig :D (http://www.youtube.com/watch?v=tdMCAV6Yd0Y&feature=related) Even dachten we nog voor ons buurland te supporteren, maar gezien de massa volk in het cafe, besloten we toch maar voor NZ te kiezen :-) We wisten geen een van de twee dat ze in Frankrijk rugby speelden en waren dan ook een beetje verbaasd van het niveau. De fransmannen wonnen zelf de spannende match! Volgende week volgt de terugmatch, eveneens in NZ gespeeld, deze keer wel in een ander stadium, nl hier in Wellington. En ook de weken nadien staat rugby alvast op onze agenda op zaterdagavond!
Zaterdag ben ik ook naar de kapper geweest. De kapster leek precies schrik te hebben om er de schaar in te zetten :p Juist de topjes? En ik altijd, nog een beetje meer, nog een beetje.... Tot net over mijn schouders... wat een pas- en meetwerk was met dat :p hehe, best grappig maar kom, ik ben best tevreden met het resultaat. Ik wou ook dat ze het uitdunde (altijd een verademing om wat gewicht minder mee te moeten dragen :p) Ik legde dat met handen en voeten uit. Ah, I will thin it out for you. Nooit gedacht dat er in de Engelse taal logica zat :D Zo letterlijk durfde ik het natuurlijk niet te vertalen maar ge ziet :p
Maandag was het hier opnieuw zomer! Ik heb mijn rokje terug gedragen en een pull was overbodig, stel je voor! Gelukkig had ik die wel mee want eens de zon onder was, was het behoorlijk fris. Vandaag 60 lengtes (2km) gezwommen EN te voet naar huis gestapt, een nieuw record. Heen- en terug naar het zwembad is toch gemakkelijk 8-10 km.
Dinsdag werd het ons weer duidelijk dat het wel degelijk de winter is die voor de deur staat! IJSKOUD (zuidenwind) en een hele dag regen...! De weersschommelingen zijn hier nog gekker dan in België, stel je voor!
Ondertussen zijn we ook volop onze reis naar Australië aan het plannen (een maand, net voor we terug naar huis komen). Gisteren eens gaan informeren voor de prijs van de vluchten en sava nog. Althans veeeeel goedkoper dan vanuit België uiteraard, vandaar dat we het nu ook doen :-)
Kortom, leuke vooruitzichten, al betekent het wel dat het bijna tijd is om terug huiswaarts te keren eens die vooruizichten voorbij zijn... Maar daar denken we nu nog niet aan!
zondag 7 juni 2009
vier seizoenen in een week
Laat ik eens de voorbije, gevarieerde week overlopen.
Vrijdag 29 mei: we hadden gepland om er op uit te trekken aangezien het hier een lang weekend was. Niet omdat het Pinkstermaandag was op 1 juni, maar wel omdat dat ook Queen's Birthday is. Ik zou onze huurauto gaan afhalen, Gaëtan zou wat vroeger stoppen met werken en dan zouden we onmiddellijk vertrekken. Een telefoontje om 7.10u 's morgens veranderde die plannen. Ik kon gaan werken, tot 17.30u! Deze kans liet ik niet liggen. Gaëtan ging de auto ophalen en kwam mij daarna oppikken om te vertrekken. Ik heb die dag bij -2-jarigen gewerkt. Alweer een unieke ervaring rijker! 's Avonds reden we nog tot in Wanganui, aan de westkust van het noord-eiland, op een uur of 3 rijden van Wellington. Dan was het tijd voor een slaapplaats te zoeken. 3 uur rijden na een werkdag en in het donker, volstond voor vandaag.
Zaterdag begon mooi maar al snel werd het bewolkt en begon het te regenen. We reden dan naar New Plymouth. Het heeft bijna de hele dag geregend... Dit belette ons niet om af en toe eens te stoppen, de benen te strekken, paar fotootjes te nemen en weer verder te rijden. We volgden de Surfhighway met aan de ene kant de zee en aan de andere kant een vulkaan/berg van iets meer dan 2500m. Best grappig, die highway loopt daar bijna in een cirkel rond. Hoewel we dus 270 graden rond de berg gereden zijn op 1.5 dag, hebben we de berg nooit echt gezien. Hij zat helemaal verstopt in de wolken. We zijn wel zeker dat hij er nog staat want een dag nadat wij daar waren, was een collega van Gaëtan daar ook en hij heeft een foto getrokken van de hele berg. Wij hadden dus gewoon pech! Jammer maar helaas... In New Plymouth volgden we een stuk van de coastal walkway, welliswaar in de regen maar ja, het is eens iets anders he. De heerlijke warme chocomelk op het einde maakte veel goed. Slaapplaats zoeken, filmpje kijken en de dag zat er alweer op.
Zondag stond Egmont's National Park op het programma met daarna de forgotten world higway naar Tongariro World Heritage Area. Alweer begon de dag mooi... maar al snel liet de zon zich overmeesteren door regenwolken. Op weg naar Egmont's National Park, zag ik een auto met sneeuw rijden. Gaëtan bekeek me eens gek: "ben je wel zeker?" Natuurlijk was ik niet zeker. Het motregende een beetje maar sneeuw... ? We kwamen aan een parking waar het inderdaad precies een beetje gesneeuwd had. We besloten gewoon nog een beetje verder te rijden. En inderdaad, hoe verder we reden, hoe meer sneeuw... (ik had het dus toch goed gezien!) Op een bepaald moment was verder rijden gewoon uitgesloten. We patineerden er op los, een laagje sneeuw van enkele centimeters en ondergesneeuwde palmbomen. Wat een verrassing! Daar stonden we dan halfweg tussen twee parking. Gaëtan kreeg de auto gelukkig veilig gekeerd (leek me niet evident op een weg van juist 2 auto's breed, bergop en vol sneeuw) en dus reden we terug naar de eerste parking. Daar was het eerder van die smeltende sneeuw die toch bleef liggen. Leuk is anders en natte voeten waren een feit. Geen wandeling in Egmont's National Park dus. We reden verder naar de forgotten world highway. Prachtige uitzichten (hier was het plots wel weer mooi weer?!) met hier een daar mooie stopplaatsen zoals vb de hoogste waterval van het noord-eiland (85m).
Na enkele uurtjes kwamen we dan in Tongariro world Heritage Area, met alweer een vulkaan als centraal element. Hier was de weg naar boven gewoon afgesloten, omwille van de sneeuw. Geen bezoek aan de top met de kratermeren mogelijk. Helaas... (alweer) Het begon ondertussen ook stilaan te schemeren waardoor het misschien niet zo een goed idee was om aan de voet van de vulkaan nog een wandeling te maken. Hier overnachten had weinig zin, want de weersvoorspellingen waren gelijkaardig. We begonnen dan al een stukje aan de terugweg, terug naar Wanganui. Terug op de hoofdbaan, merkten we dat die afgesloten was omwille van een accident. Alternatieve routes zijn er niet, dus, wachten tot de baan terug vrij is. Een kwartiertje zoals ze ons gezegd hadden, werd al gauw een uur. Bibber bibber, daar stonden we dan... En koud was het! Met de nodige vertraging kwamen we dan toch terug in Wanganui. We zochten dezelfde slaapplaats op dan nacht 1 en keken opnieuw wat tv. Wat een dag...
Maandag, stilletjes aan tijd om terug huiswaarts te keren. We deden dezelfde weg dan vrijdagavond maar dan nu overdag. We stopten even in Palmerston North, maakten een korte strandwandeling in Porirua, gingen naar de supermarkt (we moesten ervan profiteren nu we een auto hadden) en reden dan terug naar Brooklyn. Ook vandaag werd de vroege zon vervangen door regen.
Dinsdagmorgen, telefoon.... Joepie, ik kon alweer gaan werken. Een opvang voor kinderen tussen 18m en 5j. Vandaag was het een prachtige dag. De kinderen speelden buiten en zelfs de watertafel werd geopend. Gevolg: er waren er enkele goed nat. Sokken en schoenen werden in de zon gelegd om te drogen en de kinderen mochten op hun blote voeten buiten lopen. Ik had hier toch een beetje mijn twijfels over. De zon scheen dan wel maar ik vond het toch geen zomer! Tijdens mijn lunchpauze las ik even de krant: voorbije weekend was het koudste van het jaar. We hadden er een goed uitgekozen om op weekend te gaan :-)
Woensdagmorgen, geen telefoon... Een dagje rust. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om naar goede wekelijkse gewoonte te gaan zwemmen. 60 lengtes vandaag of anders gezegd 2km en 10m. In de namiddag krijg ik telefoon om donderdag en vrijdag te gaan werken in hetzelfde kinderdagverblijf: kinderen van 6m-5j. Alweer veel gezien en meegemaakt!
Vrijdag melde een kleuter van 4 me dat ik in de gevangis thuishoor. Ze ging het aan haar mama vertellen hoe slecht ik wel was. Hier miste ik toch wel een genuanceerd Engels taalgebruik... Ik stond daar met mijn mond vol tanden. Reden: de bewuste kleuter kwam naar de tafel van de plasticine en nam de plasticine van de andere kinderen zomaar af om er zelf mee te spelen. Een opmerking was hier volgens haar onterecht. Eerder had ze ook in de zandbak al alle torens komen kapot stampen en dekte ze haar oren af toen ik hier iets wou over zeggen. Toen ze na de afternoontea haar bord ging wegzetten, zetten ze dat op haar beker en hield ze enkel haar beker vast. Ook deze keer negeerde ze mijn opmerking met als gevolg, glazen bord kapot op de grond...
Zaterdag was het nog steeds prachtig weer. We besloten naar de zee te gaan voor een wandeling. We kochten een daytripper waarmee je voor 5 NZD zoveel stadsbussen kan nemen als je wil. Na een rit met 2 bussen kwamen we aan in Island Bay. We maakten een strandwandeling, namen alweer wat fotootjes, genoten van het zonnetje en stapten richting Lyall Bay. Tussen de beide baaien, wandelden we een heuvel op vanwaar we een prachtig zicht hadden op groot Wellington met oa de zee, de binnenvarende ferry, de luchthaven, de verschillende baaien,... We zagen ook enkele surfers aan het werk. Het was een aangename zomerse herfstdag! 2 bussen later waren we terug in Brooklyn. Net op tijd, want eens de zon weg was, was het opnieuw behoorlijk fris!
Zondag: rustdag :-)
En zo zijn we rond, een week met zon, wind, regen en sneeuw. Een week met verlof, genieten en werken. Meer hoeft dat echt niet te zijn!
Vrijdag 29 mei: we hadden gepland om er op uit te trekken aangezien het hier een lang weekend was. Niet omdat het Pinkstermaandag was op 1 juni, maar wel omdat dat ook Queen's Birthday is. Ik zou onze huurauto gaan afhalen, Gaëtan zou wat vroeger stoppen met werken en dan zouden we onmiddellijk vertrekken. Een telefoontje om 7.10u 's morgens veranderde die plannen. Ik kon gaan werken, tot 17.30u! Deze kans liet ik niet liggen. Gaëtan ging de auto ophalen en kwam mij daarna oppikken om te vertrekken. Ik heb die dag bij -2-jarigen gewerkt. Alweer een unieke ervaring rijker! 's Avonds reden we nog tot in Wanganui, aan de westkust van het noord-eiland, op een uur of 3 rijden van Wellington. Dan was het tijd voor een slaapplaats te zoeken. 3 uur rijden na een werkdag en in het donker, volstond voor vandaag.
Zaterdag begon mooi maar al snel werd het bewolkt en begon het te regenen. We reden dan naar New Plymouth. Het heeft bijna de hele dag geregend... Dit belette ons niet om af en toe eens te stoppen, de benen te strekken, paar fotootjes te nemen en weer verder te rijden. We volgden de Surfhighway met aan de ene kant de zee en aan de andere kant een vulkaan/berg van iets meer dan 2500m. Best grappig, die highway loopt daar bijna in een cirkel rond. Hoewel we dus 270 graden rond de berg gereden zijn op 1.5 dag, hebben we de berg nooit echt gezien. Hij zat helemaal verstopt in de wolken. We zijn wel zeker dat hij er nog staat want een dag nadat wij daar waren, was een collega van Gaëtan daar ook en hij heeft een foto getrokken van de hele berg. Wij hadden dus gewoon pech! Jammer maar helaas... In New Plymouth volgden we een stuk van de coastal walkway, welliswaar in de regen maar ja, het is eens iets anders he. De heerlijke warme chocomelk op het einde maakte veel goed. Slaapplaats zoeken, filmpje kijken en de dag zat er alweer op.
Zondag stond Egmont's National Park op het programma met daarna de forgotten world higway naar Tongariro World Heritage Area. Alweer begon de dag mooi... maar al snel liet de zon zich overmeesteren door regenwolken. Op weg naar Egmont's National Park, zag ik een auto met sneeuw rijden. Gaëtan bekeek me eens gek: "ben je wel zeker?" Natuurlijk was ik niet zeker. Het motregende een beetje maar sneeuw... ? We kwamen aan een parking waar het inderdaad precies een beetje gesneeuwd had. We besloten gewoon nog een beetje verder te rijden. En inderdaad, hoe verder we reden, hoe meer sneeuw... (ik had het dus toch goed gezien!) Op een bepaald moment was verder rijden gewoon uitgesloten. We patineerden er op los, een laagje sneeuw van enkele centimeters en ondergesneeuwde palmbomen. Wat een verrassing! Daar stonden we dan halfweg tussen twee parking. Gaëtan kreeg de auto gelukkig veilig gekeerd (leek me niet evident op een weg van juist 2 auto's breed, bergop en vol sneeuw) en dus reden we terug naar de eerste parking. Daar was het eerder van die smeltende sneeuw die toch bleef liggen. Leuk is anders en natte voeten waren een feit. Geen wandeling in Egmont's National Park dus. We reden verder naar de forgotten world highway. Prachtige uitzichten (hier was het plots wel weer mooi weer?!) met hier een daar mooie stopplaatsen zoals vb de hoogste waterval van het noord-eiland (85m).
Na enkele uurtjes kwamen we dan in Tongariro world Heritage Area, met alweer een vulkaan als centraal element. Hier was de weg naar boven gewoon afgesloten, omwille van de sneeuw. Geen bezoek aan de top met de kratermeren mogelijk. Helaas... (alweer) Het begon ondertussen ook stilaan te schemeren waardoor het misschien niet zo een goed idee was om aan de voet van de vulkaan nog een wandeling te maken. Hier overnachten had weinig zin, want de weersvoorspellingen waren gelijkaardig. We begonnen dan al een stukje aan de terugweg, terug naar Wanganui. Terug op de hoofdbaan, merkten we dat die afgesloten was omwille van een accident. Alternatieve routes zijn er niet, dus, wachten tot de baan terug vrij is. Een kwartiertje zoals ze ons gezegd hadden, werd al gauw een uur. Bibber bibber, daar stonden we dan... En koud was het! Met de nodige vertraging kwamen we dan toch terug in Wanganui. We zochten dezelfde slaapplaats op dan nacht 1 en keken opnieuw wat tv. Wat een dag...
Maandag, stilletjes aan tijd om terug huiswaarts te keren. We deden dezelfde weg dan vrijdagavond maar dan nu overdag. We stopten even in Palmerston North, maakten een korte strandwandeling in Porirua, gingen naar de supermarkt (we moesten ervan profiteren nu we een auto hadden) en reden dan terug naar Brooklyn. Ook vandaag werd de vroege zon vervangen door regen.
Dinsdagmorgen, telefoon.... Joepie, ik kon alweer gaan werken. Een opvang voor kinderen tussen 18m en 5j. Vandaag was het een prachtige dag. De kinderen speelden buiten en zelfs de watertafel werd geopend. Gevolg: er waren er enkele goed nat. Sokken en schoenen werden in de zon gelegd om te drogen en de kinderen mochten op hun blote voeten buiten lopen. Ik had hier toch een beetje mijn twijfels over. De zon scheen dan wel maar ik vond het toch geen zomer! Tijdens mijn lunchpauze las ik even de krant: voorbije weekend was het koudste van het jaar. We hadden er een goed uitgekozen om op weekend te gaan :-)
Woensdagmorgen, geen telefoon... Een dagje rust. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om naar goede wekelijkse gewoonte te gaan zwemmen. 60 lengtes vandaag of anders gezegd 2km en 10m. In de namiddag krijg ik telefoon om donderdag en vrijdag te gaan werken in hetzelfde kinderdagverblijf: kinderen van 6m-5j. Alweer veel gezien en meegemaakt!
Vrijdag melde een kleuter van 4 me dat ik in de gevangis thuishoor. Ze ging het aan haar mama vertellen hoe slecht ik wel was. Hier miste ik toch wel een genuanceerd Engels taalgebruik... Ik stond daar met mijn mond vol tanden. Reden: de bewuste kleuter kwam naar de tafel van de plasticine en nam de plasticine van de andere kinderen zomaar af om er zelf mee te spelen. Een opmerking was hier volgens haar onterecht. Eerder had ze ook in de zandbak al alle torens komen kapot stampen en dekte ze haar oren af toen ik hier iets wou over zeggen. Toen ze na de afternoontea haar bord ging wegzetten, zetten ze dat op haar beker en hield ze enkel haar beker vast. Ook deze keer negeerde ze mijn opmerking met als gevolg, glazen bord kapot op de grond...
Zaterdag was het nog steeds prachtig weer. We besloten naar de zee te gaan voor een wandeling. We kochten een daytripper waarmee je voor 5 NZD zoveel stadsbussen kan nemen als je wil. Na een rit met 2 bussen kwamen we aan in Island Bay. We maakten een strandwandeling, namen alweer wat fotootjes, genoten van het zonnetje en stapten richting Lyall Bay. Tussen de beide baaien, wandelden we een heuvel op vanwaar we een prachtig zicht hadden op groot Wellington met oa de zee, de binnenvarende ferry, de luchthaven, de verschillende baaien,... We zagen ook enkele surfers aan het werk. Het was een aangename zomerse herfstdag! 2 bussen later waren we terug in Brooklyn. Net op tijd, want eens de zon weg was, was het opnieuw behoorlijk fris!
Zondag: rustdag :-)
En zo zijn we rond, een week met zon, wind, regen en sneeuw. Een week met verlof, genieten en werken. Meer hoeft dat echt niet te zijn!
Abonneren op:
Posts (Atom)