vier seizoenen in een week

Laat ik eens de voorbije, gevarieerde week overlopen.

Vrijdag 29 mei: we hadden gepland om er op uit te trekken aangezien het hier een lang weekend was. Niet omdat het Pinkstermaandag was op 1 juni, maar wel omdat dat ook Queen's Birthday is. Ik zou onze huurauto gaan afhalen, Gaëtan zou wat vroeger stoppen met werken en dan zouden we onmiddellijk vertrekken. Een telefoontje om 7.10u 's morgens veranderde die plannen. Ik kon gaan werken, tot 17.30u! Deze kans liet ik niet liggen. Gaëtan ging de auto ophalen en kwam mij daarna oppikken om te vertrekken. Ik heb die dag bij -2-jarigen gewerkt. Alweer een unieke ervaring rijker! 's Avonds reden we nog tot in Wanganui, aan de westkust van het noord-eiland, op een uur of 3 rijden van Wellington. Dan was het tijd voor een slaapplaats te zoeken. 3 uur rijden na een werkdag en in het donker, volstond voor vandaag.

Zaterdag begon mooi maar al snel werd het bewolkt en begon het te regenen. We reden dan naar New Plymouth. Het heeft bijna de hele dag geregend... Dit belette ons niet om af en toe eens te stoppen, de benen te strekken, paar fotootjes te nemen en weer verder te rijden. We volgden de Surfhighway met aan de ene kant de zee en aan de andere kant een vulkaan/berg van iets meer dan 2500m. Best grappig, die highway loopt daar bijna in een cirkel rond. Hoewel we dus 270 graden rond de berg gereden zijn op 1.5 dag, hebben we de berg nooit echt gezien. Hij zat helemaal verstopt in de wolken. We zijn wel zeker dat hij er nog staat want een dag nadat wij daar waren, was een collega van Gaëtan daar ook en hij heeft een foto getrokken van de hele berg. Wij hadden dus gewoon pech! Jammer maar helaas... In New Plymouth volgden we een stuk van de coastal walkway, welliswaar in de regen maar ja, het is eens iets anders he. De heerlijke warme chocomelk op het einde maakte veel goed. Slaapplaats zoeken, filmpje kijken en de dag zat er alweer op.

Zondag stond Egmont's National Park op het programma met daarna de forgotten world higway naar Tongariro World Heritage Area. Alweer begon de dag mooi... maar al snel liet de zon zich overmeesteren door regenwolken. Op weg naar Egmont's National Park, zag ik een auto met sneeuw rijden. Gaëtan bekeek me eens gek: "ben je wel zeker?" Natuurlijk was ik niet zeker. Het motregende een beetje maar sneeuw... ? We kwamen aan een parking waar het inderdaad precies een beetje gesneeuwd had. We besloten gewoon nog een beetje verder te rijden. En inderdaad, hoe verder we reden, hoe meer sneeuw... (ik had het dus toch goed gezien!) Op een bepaald moment was verder rijden gewoon uitgesloten. We patineerden er op los, een laagje sneeuw van enkele centimeters en ondergesneeuwde palmbomen. Wat een verrassing! Daar stonden we dan halfweg tussen twee parking. Gaëtan kreeg de auto gelukkig veilig gekeerd (leek me niet evident op een weg van juist 2 auto's breed, bergop en vol sneeuw) en dus reden we terug naar de eerste parking. Daar was het eerder van die smeltende sneeuw die toch bleef liggen. Leuk is anders en natte voeten waren een feit. Geen wandeling in Egmont's National Park dus. We reden verder naar de forgotten world highway. Prachtige uitzichten (hier was het plots wel weer mooi weer?!) met hier een daar mooie stopplaatsen zoals vb de hoogste waterval van het noord-eiland (85m).
Na enkele uurtjes kwamen we dan in Tongariro world Heritage Area, met alweer een vulkaan als centraal element. Hier was de weg naar boven gewoon afgesloten, omwille van de sneeuw. Geen bezoek aan de top met de kratermeren mogelijk. Helaas... (alweer) Het begon ondertussen ook stilaan te schemeren waardoor het misschien niet zo een goed idee was om aan de voet van de vulkaan nog een wandeling te maken. Hier overnachten had weinig zin, want de weersvoorspellingen waren gelijkaardig. We begonnen dan al een stukje aan de terugweg, terug naar Wanganui. Terug op de hoofdbaan, merkten we dat die afgesloten was omwille van een accident. Alternatieve routes zijn er niet, dus, wachten tot de baan terug vrij is. Een kwartiertje zoals ze ons gezegd hadden, werd al gauw een uur. Bibber bibber, daar stonden we dan... En koud was het! Met de nodige vertraging kwamen we dan toch terug in Wanganui. We zochten dezelfde slaapplaats op dan nacht 1 en keken opnieuw wat tv. Wat een dag...

Maandag, stilletjes aan tijd om terug huiswaarts te keren. We deden dezelfde weg dan vrijdagavond maar dan nu overdag. We stopten even in Palmerston North, maakten een korte strandwandeling in Porirua, gingen naar de supermarkt (we moesten ervan profiteren nu we een auto hadden) en reden dan terug naar Brooklyn. Ook vandaag werd de vroege zon vervangen door regen.

Dinsdagmorgen, telefoon.... Joepie, ik kon alweer gaan werken. Een opvang voor kinderen tussen 18m en 5j. Vandaag was het een prachtige dag. De kinderen speelden buiten en zelfs de watertafel werd geopend. Gevolg: er waren er enkele goed nat. Sokken en schoenen werden in de zon gelegd om te drogen en de kinderen mochten op hun blote voeten buiten lopen. Ik had hier toch een beetje mijn twijfels over. De zon scheen dan wel maar ik vond het toch geen zomer! Tijdens mijn lunchpauze las ik even de krant: voorbije weekend was het koudste van het jaar. We hadden er een goed uitgekozen om op weekend te gaan :-)

Woensdagmorgen, geen telefoon... Een dagje rust. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om naar goede wekelijkse gewoonte te gaan zwemmen. 60 lengtes vandaag of anders gezegd 2km en 10m. In de namiddag krijg ik telefoon om donderdag en vrijdag te gaan werken in hetzelfde kinderdagverblijf: kinderen van 6m-5j. Alweer veel gezien en meegemaakt!
Vrijdag melde een kleuter van 4 me dat ik in de gevangis thuishoor. Ze ging het aan haar mama vertellen hoe slecht ik wel was. Hier miste ik toch wel een genuanceerd Engels taalgebruik... Ik stond daar met mijn mond vol tanden. Reden: de bewuste kleuter kwam naar de tafel van de plasticine en nam de plasticine van de andere kinderen zomaar af om er zelf mee te spelen. Een opmerking was hier volgens haar onterecht. Eerder had ze ook in de zandbak al alle torens komen kapot stampen en dekte ze haar oren af toen ik hier iets wou over zeggen. Toen ze na de afternoontea haar bord ging wegzetten, zetten ze dat op haar beker en hield ze enkel haar beker vast. Ook deze keer negeerde ze mijn opmerking met als gevolg, glazen bord kapot op de grond...

Zaterdag was het nog steeds prachtig weer. We besloten naar de zee te gaan voor een wandeling. We kochten een daytripper waarmee je voor 5 NZD zoveel stadsbussen kan nemen als je wil. Na een rit met 2 bussen kwamen we aan in Island Bay. We maakten een strandwandeling, namen alweer wat fotootjes, genoten van het zonnetje en stapten richting Lyall Bay. Tussen de beide baaien, wandelden we een heuvel op vanwaar we een prachtig zicht hadden op groot Wellington met oa de zee, de binnenvarende ferry, de luchthaven, de verschillende baaien,... We zagen ook enkele surfers aan het werk. Het was een aangename zomerse herfstdag! 2 bussen later waren we terug in Brooklyn. Net op tijd, want eens de zon weg was, was het opnieuw behoorlijk fris!

Zondag: rustdag :-)

En zo zijn we rond, een week met zon, wind, regen en sneeuw. Een week met verlof, genieten en werken. Meer hoeft dat echt niet te zijn!