Hier enkele foto's van onze trip naar Northland & de Coromandel
http://www.flickr.com/photos/44766362@N06/
woensdag 18 november 2009
maandag 16 november 2009
rondreis Northland en Coromandel
Zaterdagmorgen 7u, nonkel Peter heeft ons net afgezet aan het station. Klaar voor een 12uur durende treinreis naar Auckland, naar het schijnt een van de mooiste treinreizen van het land. We komen langs plaatsen waar je met de auto niet komen kan. Het is prachtig weer en de uitzichten zijn indrukwekkend! Onderweg zien we Mount Ruapuhu op zijn mooist. Dit is de hoogste berg (vulkaan) van het noordereiland. We zijn er op gaan snowboarden (maar toen hebben we hem zo goed niet gezien) en ik had er zo graag op gaan wandelen ook maar helaas, wegens nog teveel sneeuw is het nog iets te gevaarlijk deze tijd van het jaar. We zullen dus nog eens moeten terugkomen :p Na het bewonderen van al dat schoons, kwamen we in Auckland aan, de grootste stad van NZ waar maar liefst ¼ van de NZ bevolking woont. De tocht naar de jeugdherberg geeft een eerste indruk van deze immense stad. Ik voel me klein tussen al die hoge gebouwen! We sluiten onze eerste dag af met een Thais avondmaal. Ook zondag en maandagvoormiddag vertoeven we nog in deze grootstad. Zondag kiezen we voor een harbour hop on-hop off cruise. Anders gezegd: op de rondvaart mag je op 2 plaatsen afstappen, daar even blijven en dan de volgende boot verder nemen. Indrukwekkende bezoeken aan 2 eilanden: Rangitoto en Motuihe. Het eerste is de jongste vulkaan van Auckland, het tweede is een bijna onbewoond eiland. De vulkaan beklimmen we in een sneltempo. De wandeling naar de top geeft 1u aan en binnen 1u en 45min is de volgende boot er al. We hebben het gehaald en het was de moeite! Het 2e eiland was relaxer, picnic op het strand, pootje baden en genieten. Na onze eilandavonturen tijd voor een gratis tourtje met de stadsbus. Na de eerste tour beslissen we waar we de 2e tour afstappen. De buschauffeur kijkt even grappig :p We wandelen nog door 2 parken, naar het museum, door de wintertuinen en door de binnenstad op zoek naar een deftig restaurantje (lees geen take away). Dat laatste bleek niet gemakkelijk te zijn, en dat voor zo een grote stad?! Gelukkig is het einddoel geslaagd: Indisch, mmmmm. Maandagmorgen bezoeken we zoals zoveel toeristen de skytower, genieten we van het uitzicht over de stad en onstreken, pikken we de huurauto op, bezoeken we Devenport met vulkaantje Mt Victoria, droppen we de modem en de telefoon die we verkochten via Trade Me en rijden we naar het noorden en maken 's avonds nog een wandeling naar de plaatselijke watervallen in Whangarei
En zo is het al dinsdag met vandaag op het programma: het vervolg van de Twin Coast discovery Highway (loopt doorheen heel Northland) met stops aan enkele mooie stranden zoals Tutukaka en Matapouri, speciale WC's (ze staan zelfs in de 101 must do's for Kiwi's?!), the Bay of Islands (nice maar o zo toeristisch. We wandelen eens door het "hoofddorpje" Paihia en besparen heel wat geld door niet in te gaan op een of andere boottocht) Het hoogtepunt van vandaag kwam op een heel onverwacht moment. We stoppen aan strand nummer ik weet niet meer hoeveel (het is daar bijna een en al strand), we zitten van een ijsje te genieten en plots... zie ik net voor de kustlijn een rugvin boven water. Even later spotten we een witte plek op een groot zwart zwemmend iets. Dit moet een ORKA zijn! Fantastisch! Helaas, lag het fototoestel in de auto...
De activiteiten van woensdag: Cape Reinga (bijna het noordelijkste punt van NZ en voor de Maori is het een heilige plaats want de zielen van de overledenen verlaten volgens hen hier het vasteland), 90 mile beach (waar Gaëtan even test of hij nog iets onthouden heeft van zijn slipcursus), Te Paki Stream (waar we surfen op immense zandduinen. Naar beneden was de max, naar boven iets minder!)
Donderdag rijden we terug zuidwaarts waar we een stukje de ferry moeten nemen wegens geen brug. We genieten verder van het ene mooie strand na het andere, soms stoppen we eens, verfrissen we de voeten, zoeken wat mooie schelpen, nemen een foto en rijden verder. Best indrukwekkend vandaag: een grote boom. Maar echt een grote boom! Diameter bijna 13.77 meter, hoogte 51.2 meter. Indrukwekkend! We sluiten de dag af met een relax moment aan Lake Taharoa. Gaëtan waagt zich aan een zwempartijtje in het voor mij nog iets te koude water.
En dan is het al vrijdag. De laatste dag in Northland. We stoppen nog aan mooie watervallen. Helaas is het ook vrijdag de 13e. En dat hebben we geweten: 2 sterretjes in onze voorruit. Op 2 verschillende momenten gebeurd op exact dezelfde manier. Een vrachtwagen kruist ons aan een hoge snelheid bij wegenwerken, een steentje springt weg en hopla. Wagen voor alle zekerheid gewisseld in Auckland. We meldden maar 1 sterretje, het andere was miniem en hopelijk merken ze het niet onmiddellijk want de extra kosten zijn voor ons... We rijden verder tot Thames (doods dorpje aan het begin van de Coromandel waar we nog net binnen mogen in de backpacker wegens "het is al na 20u en het is hier niet zoals in Europa dat we altijd open zijn" Hu?? Waar hadden we ook alweer geleerd dat alles laat open is? Groot was dan ook de verbazing dat de supermarkt om 20.30u niet meer open was:p)
Zaterdag ruilen we Northland voor de Coromandel. Het aantal kilometers rijden wordt beperkter dus genieten we extra van zon, zee en strand. Zondag rijden we naar Hot Water Beach, een strand waar je je eigen spabad kan graven en geloof het of niet, het was echt lekker warm! Om 10u zat het daar al behoorlijk vol, iedereen in zijn eigen gegraven badje. 1 plek was zelfs zodanig heet dat je er niet kon door wandelen. Beeld het je in: 2u voor en na laagtij kan je die warmte voelen, hoogtij, alle putten dicht door de zee en enkele uren later komen er nieuwe mensen nieuwe putten graven :D Grappig toch? Next: de Cathedral Coves, een grot in een rots op het strand. Mooie wandeling ernaartoe over een heuvel, langs baaien, door het bos naar het strand. Alweer de moeite! Goed verbrand (ondanks de factor 30) komen we aan aan de auto als het begint te regenen. Wat een timing. 's Avonds merken we pas echt dat we overal en regelmatiger zonnecrème moeten smeren!
En zo werd het maandag... De laatste kilometers naar Tauranga waar we het vliegtuig terug naar Wellington nemen. Terug bij nonkel Peter maken we nog een wandeling met z'n allen en genieten we van een heerlijke BBQ. Ondertussen hangt de was te drogen want morgen maken we onze valiezen alweer. Bestemming: Australië.
En zo is het al dinsdag met vandaag op het programma: het vervolg van de Twin Coast discovery Highway (loopt doorheen heel Northland) met stops aan enkele mooie stranden zoals Tutukaka en Matapouri, speciale WC's (ze staan zelfs in de 101 must do's for Kiwi's?!), the Bay of Islands (nice maar o zo toeristisch. We wandelen eens door het "hoofddorpje" Paihia en besparen heel wat geld door niet in te gaan op een of andere boottocht) Het hoogtepunt van vandaag kwam op een heel onverwacht moment. We stoppen aan strand nummer ik weet niet meer hoeveel (het is daar bijna een en al strand), we zitten van een ijsje te genieten en plots... zie ik net voor de kustlijn een rugvin boven water. Even later spotten we een witte plek op een groot zwart zwemmend iets. Dit moet een ORKA zijn! Fantastisch! Helaas, lag het fototoestel in de auto...
De activiteiten van woensdag: Cape Reinga (bijna het noordelijkste punt van NZ en voor de Maori is het een heilige plaats want de zielen van de overledenen verlaten volgens hen hier het vasteland), 90 mile beach (waar Gaëtan even test of hij nog iets onthouden heeft van zijn slipcursus), Te Paki Stream (waar we surfen op immense zandduinen. Naar beneden was de max, naar boven iets minder!)
Donderdag rijden we terug zuidwaarts waar we een stukje de ferry moeten nemen wegens geen brug. We genieten verder van het ene mooie strand na het andere, soms stoppen we eens, verfrissen we de voeten, zoeken wat mooie schelpen, nemen een foto en rijden verder. Best indrukwekkend vandaag: een grote boom. Maar echt een grote boom! Diameter bijna 13.77 meter, hoogte 51.2 meter. Indrukwekkend! We sluiten de dag af met een relax moment aan Lake Taharoa. Gaëtan waagt zich aan een zwempartijtje in het voor mij nog iets te koude water.
En dan is het al vrijdag. De laatste dag in Northland. We stoppen nog aan mooie watervallen. Helaas is het ook vrijdag de 13e. En dat hebben we geweten: 2 sterretjes in onze voorruit. Op 2 verschillende momenten gebeurd op exact dezelfde manier. Een vrachtwagen kruist ons aan een hoge snelheid bij wegenwerken, een steentje springt weg en hopla. Wagen voor alle zekerheid gewisseld in Auckland. We meldden maar 1 sterretje, het andere was miniem en hopelijk merken ze het niet onmiddellijk want de extra kosten zijn voor ons... We rijden verder tot Thames (doods dorpje aan het begin van de Coromandel waar we nog net binnen mogen in de backpacker wegens "het is al na 20u en het is hier niet zoals in Europa dat we altijd open zijn" Hu?? Waar hadden we ook alweer geleerd dat alles laat open is? Groot was dan ook de verbazing dat de supermarkt om 20.30u niet meer open was:p)
Zaterdag ruilen we Northland voor de Coromandel. Het aantal kilometers rijden wordt beperkter dus genieten we extra van zon, zee en strand. Zondag rijden we naar Hot Water Beach, een strand waar je je eigen spabad kan graven en geloof het of niet, het was echt lekker warm! Om 10u zat het daar al behoorlijk vol, iedereen in zijn eigen gegraven badje. 1 plek was zelfs zodanig heet dat je er niet kon door wandelen. Beeld het je in: 2u voor en na laagtij kan je die warmte voelen, hoogtij, alle putten dicht door de zee en enkele uren later komen er nieuwe mensen nieuwe putten graven :D Grappig toch? Next: de Cathedral Coves, een grot in een rots op het strand. Mooie wandeling ernaartoe over een heuvel, langs baaien, door het bos naar het strand. Alweer de moeite! Goed verbrand (ondanks de factor 30) komen we aan aan de auto als het begint te regenen. Wat een timing. 's Avonds merken we pas echt dat we overal en regelmatiger zonnecrème moeten smeren!
En zo werd het maandag... De laatste kilometers naar Tauranga waar we het vliegtuig terug naar Wellington nemen. Terug bij nonkel Peter maken we nog een wandeling met z'n allen en genieten we van een heerlijke BBQ. Ondertussen hangt de was te drogen want morgen maken we onze valiezen alweer. Bestemming: Australië.
laatste week Brooklyn
Een rustige werkweek achter de rug met amper 2 dagen werk... Dat was wel heel lang geleden. De extra tijd kwam handig van pas om verder op te ruimen en in te pakken want onze laatste week in ons appartement stond voor de deur. Helaas! Zaterdag deed ik de laatste inkopen om de week door te geraken, werd de matras opgepikt, ging ik naar de kapper en gingen we nog eens naar de rugby kijken. Zondag gingen we er nog een keer op uit met Raja en Rachel. We picnicten aan de waterkant, maakten een wandeling langs het water, aten een ijsje in het zonnetje, gingen naar de cinema en gingen lekker eten met zicht op zee. Wat een fijne dag! Lekker relax. En zo werd het opnieuw maandag, de start van mijn laatste (en volle) werkweek. De dagen vlogen voorbij. Het was mooi weer en dat betekent, lekker in het zonnetje zitten en spelen met de kindjes. Fijn toch om daar betaald voor te worden.
Donderdagavond was er een groot vuurwerk vanop 2 schepen in de haven. 20 minuten puur spektakel. Echt de moeite! Even een fout nieuwjaar gevoel. De reden nu? Het was onze laatste avond en dat moest gevierd worden. Wellicht klinkt dit heel ongeloofwaardig dus zal ik nu de echte reden geven. Heel lang geleden heeft er iemand in Engeland het parlement proberen opblazen met dinamiet. Dit is (net) niet gelukt en om dat te herdenken is er elk jaar op 5 november een groot vuurwerk. Ik vind het best een grappige reden maar bon, het was indrukwekkend! Raja en Rachel waren ook van de partij en na het vuurwerk gingen we nog een lekkere cocktail drinken. Mmmmm
Op vrijdag was er op het werk een grote “happy last day party”. Drie kinderen kwamen hun laatste dag omdat ze vanaf maandag naar het andere centrum gingen (+2-jarigen), 2 collega's gingen voor een lange tijd op verlof, ik werkte mijn laatste dag en de stagiaire kwam haar laatste dag. Bovendien was ook een van de afscheidnemende kindjes (bijna) jarig. Reden genoeg dus om te feesten. We bakten muffins, er was taart, we zongen “happy last day” en genoten van het zonnetje. En dat was het dan... einde werkervaringen in NZ. Het deed wel even raar...
Terwijl ik mijn laatste dag werken was, worstelde Gaëtan met een ander probleem. De Salvation Army (waar we al onze meubels gekocht hebben) kwam ons bed terug op pikken omdat het niet verkocht geraakt was. Maar wat bleek, ze wilden het niet! Het was niet goed genoeg. Ik was razend! Ok, het was geen super bed maar het was wel in dezelfde staat als waar wij het enkele maanden geleden in gekocht hebben. En waar we toen nog behoorlijk wat voor betaald hebben! Ggggrrrrrrr! Een boze telefoon leverde enkel een sorry op, ze hebben het te druk en moeten dus kieskeurig zijn in wat ze aan nemen. Daar zaten we dan met dat bed. Vanavond moesten we de sleutels afgeven. Ten einde raad vroeg ik aan een collega waar je een oud bed kwijt kan. Wat bleek, iemand van de collega's was op zoek naar het onderste van het bed en was zelfs bereid het dezelfde dag nog op te pikken. Waw, wat een toeval! Iedereen content. De matras was echt niets meer waard en die dumpten we bij de afvalcontainers aan het appartement. Geen idee wat ze ermee gaan doen, maar wij waren er vanaf. Opgeruimd staat netjes. We laadden al ons ander gerief in de auto en gingen voor de nacht naar nonkel Peter. Dat was het dan.... een laatste glimp op ons mooi uitzicht en de deur ging definitief dicht. Ook al gaan we nog niet naar huis (gelukkig), toch voelde het als een vertrek aan... Even een raar gevoel.
Gelukkig zijn de vooruitzichten voor zaterdagmorgen veelbelovend: de trein naar Auckland om nadien rond te trekken door de top van het noordereiland en de Coromandel.
(dit bericht was nog niet online geraakt en ipv te vertrekken zijn we al terug van onze rondreis. Dit verslagje volgt zo snel mogelijk)
Donderdagavond was er een groot vuurwerk vanop 2 schepen in de haven. 20 minuten puur spektakel. Echt de moeite! Even een fout nieuwjaar gevoel. De reden nu? Het was onze laatste avond en dat moest gevierd worden. Wellicht klinkt dit heel ongeloofwaardig dus zal ik nu de echte reden geven. Heel lang geleden heeft er iemand in Engeland het parlement proberen opblazen met dinamiet. Dit is (net) niet gelukt en om dat te herdenken is er elk jaar op 5 november een groot vuurwerk. Ik vind het best een grappige reden maar bon, het was indrukwekkend! Raja en Rachel waren ook van de partij en na het vuurwerk gingen we nog een lekkere cocktail drinken. Mmmmm
Op vrijdag was er op het werk een grote “happy last day party”. Drie kinderen kwamen hun laatste dag omdat ze vanaf maandag naar het andere centrum gingen (+2-jarigen), 2 collega's gingen voor een lange tijd op verlof, ik werkte mijn laatste dag en de stagiaire kwam haar laatste dag. Bovendien was ook een van de afscheidnemende kindjes (bijna) jarig. Reden genoeg dus om te feesten. We bakten muffins, er was taart, we zongen “happy last day” en genoten van het zonnetje. En dat was het dan... einde werkervaringen in NZ. Het deed wel even raar...
Terwijl ik mijn laatste dag werken was, worstelde Gaëtan met een ander probleem. De Salvation Army (waar we al onze meubels gekocht hebben) kwam ons bed terug op pikken omdat het niet verkocht geraakt was. Maar wat bleek, ze wilden het niet! Het was niet goed genoeg. Ik was razend! Ok, het was geen super bed maar het was wel in dezelfde staat als waar wij het enkele maanden geleden in gekocht hebben. En waar we toen nog behoorlijk wat voor betaald hebben! Ggggrrrrrrr! Een boze telefoon leverde enkel een sorry op, ze hebben het te druk en moeten dus kieskeurig zijn in wat ze aan nemen. Daar zaten we dan met dat bed. Vanavond moesten we de sleutels afgeven. Ten einde raad vroeg ik aan een collega waar je een oud bed kwijt kan. Wat bleek, iemand van de collega's was op zoek naar het onderste van het bed en was zelfs bereid het dezelfde dag nog op te pikken. Waw, wat een toeval! Iedereen content. De matras was echt niets meer waard en die dumpten we bij de afvalcontainers aan het appartement. Geen idee wat ze ermee gaan doen, maar wij waren er vanaf. Opgeruimd staat netjes. We laadden al ons ander gerief in de auto en gingen voor de nacht naar nonkel Peter. Dat was het dan.... een laatste glimp op ons mooi uitzicht en de deur ging definitief dicht. Ook al gaan we nog niet naar huis (gelukkig), toch voelde het als een vertrek aan... Even een raar gevoel.
Gelukkig zijn de vooruitzichten voor zaterdagmorgen veelbelovend: de trein naar Auckland om nadien rond te trekken door de top van het noordereiland en de Coromandel.
(dit bericht was nog niet online geraakt en ipv te vertrekken zijn we al terug van onze rondreis. Dit verslagje volgt zo snel mogelijk)
Abonneren op:
Posts (Atom)