teken van leven

ik merk dat het ondertussen wel al heel lang geleden is dat ik nog eens iets van ons laten horen heb... oeps, sorry :p Ik zal het daarom nu meer dan goed maken. Ik zou zeggen, neem alvast de tijd... :p Het is niet dat we in die tussentijd niets gedaan hebben, integendeel. In drie weken tijd hebben we samen met onze ouders zoveel mogelijk moois proberen te zien en ik moet zeggen, we zijn daar vrij goed in geslaagd.

Week 1

De eerste dagen ontdekten we Wellington. Als een echte gids leidde ik hen langs de mooiste plekjes van de hoofdstad :p 's Avonds was het hier altijd snel stilletjes: vroeg in bed om wat te bekomen van de jetlag. Wat hebben we zoal gedaan? Wel...

• Uiteraard zijn we enkele keren bij nonkel Peter, tante Christine en de kleine Briar op bezoek geweest.
• We maakten een stadswandeling langs de haven, het zandstrand, de "bol" (een bol met silver leafs die met redelijk onzichtbare draden omhoog hangt waardoor het lijkt dat die zweeft), de winkelstraten, het informatiecentrum,...
  
• We zijn mount Victoria opgewandeld, waar je een prachtig zicht hebt op Wellington en al zijn baaien.
  
• We ontdekten een tentoonstelling over de wereldoorlog in Pascendale. Jaja, daarvoor moet je naar NZ komen :-) De opzichter was "trots" dat er belgen op bezoek waren. Dit verdiende iets speciaal vond hij. We mochten kennis maken met de beiaard in het oorlogsmonument. De beiaardier heeft in oa in Mechelen en Leuven gestudeerd en praat perfect Nederlands ('t was nen Amerikaan dat in NZ woont) Met veel plezier nam hij ons mee tot helemaal boven in de klokkentoren en speelde trots een privestukje.
  
• We hebben een lange mooie wandeling gemaakt op Owhiro Bay. We zagen er de eerste zeehond van de ouders hun verlof en vonden heel wat mooie schelpen! Als je dacht dat enkel kindjes graag schelpen rapen... mis :p
  
• Met de auto reden we dan de baaienkust af en dat zijn er toch wel heel wat!
  
• Ook de botanic garden hebben we bezocht. Hier geraak je met een oude kabellift. Eerder een treintje dat naar omhoog getrokken wordt.
• We volgende een rondleiding in het parlement, The Beehive.
• Uiteraard mocht een bezoek aan Te papa niet ontbreken. Het nationale museum.
• Een andere tentoonstelling die we bezochten was die van de teracotta Wariors. In België was het er niet van gekomen om er langs te gaan. Onze ouders waren dan ook in de zevende hemel toen ze dit hier ontdekten en dan nog bijna 10x goedkoper dan in België.
  
• Een dagje luieren zat er ook tussen!
• En last but not least, enkele keren lekker gaan eten en naar het Belgisch biercafe een leffe gaan drinken.

Week 2

Rondrit op het noord-eiland met een huurauto waar we alle 6 in konden (en zelfs nog plaats over hadden :p) We hadden een tour opgesteld maar deze was heel variabel. We stopten waar we zin in hadden en als het genoeg geweest was voor die dag zochten we een motel om te overnachten.

Zondagmorgen vrij vroeg vertrokken we met onze huurauto naar de boerderij van tante Christine haar ouders. Onderweg stopten we in Foxton waar de enige echte windmolen van NZ staat (die van Nelson is niet echte volgens papa :p) De molen is er gebouwd door Nederlanders. Een Nederlander leidde ons ook rond al vraag ik me af wie er nu het meeste van kende, de Nederlander of mijn vader :p Bon, verder naar de boerderij dus... Na wat bijgebabbeld te hebben gingen we met de quad naar de koeien kijken. Het was net melktijd: 450 koeien stonde aan te schuiven om een plaatsje te nemen op de melkcarrousel. Indrukwekkend! Daarna nog een tochtje op het landgoed en langs de rivier. Sjieke dinges! Na een lekkere maaltijd tijd om naar ons motel te rijden. We vonden het best goedkoop, 220 dollar voor 6 personen. Wat we toen nog niet wisten is dat het er alleen maar op verbeterde :p Elke dat probeerden we ons te overtreffen qua prijs/luxe :p

Maandag kregen we nog wat tips over zeker te bezoeken plekken in het noord-eiland. We stopten even in het kleine dropje Bulls om dan nadien verder te rijden naar lake Taupo. Ook al is het hier oficieel al herfst, Gaëtan vond het ideaal om te gaan zwemmen in het meer :-) de rest verkoos het warme bubbelbad van het motel. Het was ook wel buiten maar daar zaten we niet mee in. Helemaal ontspannen was het tijd om onze ouders wat cultuur bij te brengen door Indisch te gaan eten :p Plots haalden we ook 2 flessen wijn uit onze rugzak. Als ik m'n lach wat meer had kunnen onderdrukken was de surprise nog groter geweest maar bon, ze keken toch maar raar :p Bij de BYO-restaurants (bring your own) kan je dus je eigen fles wijn mee naar het restaurant brengen. Grappig toch? :-)

Dinsdag ging de rit richting Rotorua. We stopten aan de Huka Falls en bezochten Craters of the moon, een geotermisch, stinkend maar wel fascinerend landschap. Nog op het programma van vandaag: Waiotapu, Thermal Wonderland. Ik had er geen idee van dat de natuur zo'n opvallende kleuren kon hebben: fluo groen, knal oranje,... en stinken! We kregen er een bijna perfecte nederlandse infobrochure. Stel je voor! Een beetje verderop waren er sluizen die enkele keren per dag openen met een spectaculair waterniveauverschil als gevolg. Gaëtan was dit toevallig te weten gekomen en had me dit verteld. Heel toevallig waren we er net op het moment dat de sluizen gingen openen :-) Als een andere bezoeker 5 min voor het ging gebeuren gezwegen had, dan was de verrassing compleet geweeest :-) Het was best spectaculair! Vandaag een topper: 160 dollar (jaja deel dat door 2.5...) om met 6 te slapen en dan hadden we nog een privé bubbelbad onder een afdakje op het terras :-) Ongelooflijk hoe goedkoop het leven hier kan zijn :-)

Woensdag was het tijd voor een beetje Maoricultuur. We bezochten Whakawerawera, of als je het liever voluit hebt Tewhakarewarewatangaoteopetauaawahiao, nog een authentiek Maoridorpje. De gids begon de rondleiding met het leren uitspreken van dit woord. Hilarisch! 's Middags aten we hangi, een typisch Maorimaaltijd waarbij het eten onder de grond klaargemaakt wordt. Hun groenten koken ze er in een natuurlijke heetwaterbron. Een paar minuutjes en klaar is kees, handig toch zo een heetwaterbron in je tuin :p Je vingers stak je er beter niet in want dan verbrandde je je ongetwijfeld. Na de middag was het tijd voor een culturele dansvoorstelling. Indrukwekkend! De haka mocht hier zeker niet ontbreken. Dit is een dans die gedanst wordt door mannen om de vijand te verdrijven. Alweer een hilarisch moment als de Maori enkele mannen uit het publiek haalden om de dans aan te leren. Roland was er eentje van.... :D Een blits bezoek aan lake Rotorua en dan alweer verder richting Taranga met alweer een motel met een eigen bubbelbad. Deze keer niet buiten maar in de badkamer (een gesofisticeerd bad)

Donderdag zijn we Mount Manganui opgewandeld, terug een stukje prachtige natuur en deze keer zonder entreegeld. In Rotorua kan je heel wat bezoeken maar het jammer is dat je overal (behoorlijk wat) moet betalen... De mama's omschreven het als "een foto uit een reisbrochure", dat zegt genoeg zeker :-) Na een picnic op het strand, tijd om verder te rijden richting Gisborne. Dat was een eindje rijden dus overnachtten we in Gisborne. Geen bubbelbad vandaag... Maar wel een goedkope slaapplaats.

Vrijdag stond de trip naar Napier op het programma met onderweg een stop aan lake Waikaremoana. Napier staat gekend om zijn art decorstijl, al vonden we het geen van allemaal indrukwekkend. Ook het bubbelbad van het motel van vandaag was eerder aan de gewone kant. Jaja we geraakten de luxe goed gewoon :p :$

Zaterdagvoormiddag bezochten we een fabriek waar ze schapenwol verwerken. De rondleiding was pas om 11u en zolang konden we niet wachten gezien de behoorlijke terugtocht naar Welington dat we nog voor de boeg hadden. De mevrouw zag onze interesse en gaf ons een "korte" privé rondleiding. Geen idee wat je tijdens een "volwaardige" rondleiding meer te zien krijgt... Ja, vriendelijk zijn ze hier wel he! Tevreden stapten we terug in de auto richting Hastings. Na een stadsverkenning vanuit de auto oordeelden we dat het niet echt de moeite was om er voor uit te stappen :p Verder dan maar naar Greytown waar we enkele leuke (antiek)winkeltjes bezochten. De laatste stopplaats voor we terug in Wellington waren, was Masterton. Hier had papa een teatime afspraakje. Om een lang verhaal kort te maken: papa had in België foto's gevonden van familie van deze vrouw. Na een beetje googlen had hij dat adres gevonden en de foto's opgestuurd. Als bedanking nodigde die vrouw papa uit voor een babbeltje en een bezoekje. Wat een verhaal toch en bovenal, wat is de wereld klein! De vrouw was heel gelukkig en bedankte papa rijkelijk met wijn en andere lekkernijen :-) Tijdens zijn teatime afspraakje maakten wij een wandeling in het nabije park. Zo was iedereen tevreden. En dan ja, zoals ik het al zei... back to Wellington... Eenmaal thuis ben ik onmiddellijk beginnen wassen want maandag vertrokken we alweer, deze keer naar het zuid-eiland.

Zondag was het even uitrusten. Iedereen deed waar hij zin in had: gaande van niets doen tot de Monet-tentoonstelling in Te Papa gaan bezoeken. Meer moet dat toch niet zijn e? 's Avonds nog een bezoekje aan nonkel Peter en co en dan op tijd naar bed want morgen begon een nieuwe rondtrip.

Week 3

Maandag bestond voornamelijk uit "onderweg" zijn. Om te beginnen namen we de bus naar de luchthaven. Via een scherm konden we perfect de route volgen, waar we waren en hoever het nog was. Een aantal camera's toonden op datzelfde scherm verschillende beelden van in en rond de bus. De nieuwe technologie staat voor niets meer. Op de luchthaven was het ons niet meteen duidelijk waar we moesten zijn. Picton stond niet vermeld op de vertrekschermen... Even rondgevraagd en gebeld maar alles bleek in orde te zijn. Groot was de verbazing als we ons vliegtuigje zagen staan. Van België naar Wellington maak je kennis met drie verschillende types vliegtuigen maar dit was nog iets helemaal anders, geen vergelijk eigenlijk. Om te beginnen is het maar voor 14 personen, inclusief de piloot. Hier stap je gewoon via de startbaan tot bij het trapje van het vliegtuig om vervolgens een plaatsje uit te kiezen. In de heenvlucht zaten we met 7 personen en de piloot in het vliegtuig. Bijna een privévlucht :p Na amper 25 minuten stonden we al in Picton. Van een luchthaven kon je er niet echt spreken. We landden een eindje buiten het dorp op een asfaltbaantje tussen de koeien :-) Van daaruit namen we dan de shuttle naar de aanmeerplek van de ferry, in Picton zelf. Niets vermoedend gingen we een auto huren... Even vergeten dat het komend weekend Pasen was, nergens nog een auto beschikbaar... De aanhouder wint (gelukkig) en we vonden nog een maatschappij die 2 auto's ter beschikking had. Eén grote was niet meer mogelijk. Nou ja, alles beter dan niets uiteraard! met enige "vertraging" konden we vertrekken richting Nelson. Maar... we waren Picton nog niet uit als de ene auto stil viel, plots, midden in een bocht, niets meer... Terug in gang gekregen maar toch even laten nakijken bij de maatschappij. Niets aan de hand, ze hebben wat gefoefeld en de auto was terug klaar voor gebruik. 2e poging om naar Nelson te geraken. Zo in orde leek het allemaal niet te zijn want voor we Nelson bereikten, is hij nog 2x stil gevallen. Gelukkig heeft dezelfde maatschappij ook in Nelson een verstiging. Op hoop van zegen konden we daar morgen terecht voor een vervanwagen. Nu was het al te laat. Een motel zoeken, het stadje verkennen en dan lekker gaan eten, een adresje dat Gaëtan nog kende van tijdens zijn vorige bezoek. Op ons bord: een hete steen en rauw vlees.

Dinsdag, eerste werk: de auto gaan wisselen. Ze kenden het probleem... In Picton blijken ze de motoren met de hogedrukreiniger te wassen. In Nelson krijgen ze dus wel meer mensen met hetzelfde probleem. Ze deden dan ook niet moeilijk om ons een andere auto te geven. Oef...! In Nelson bezochten we een historisch dorpje/openluchtmuseum met de (volgens papa niet echte) windmolen. Best een aangename oplossing voor een regenachtige dag als vandaag, jaja, de eerste regen sinds hun verblijf hier in NZ (althans, overdag). Van Nelson reden we naar Motueka via een tussenstop op Rabbit Island. Een mooie picnicplaats maar niet in de regen.
In Motueka zochten we een slaapplaats en als je dacht dat we ons niet meer konden overtreffen, mis gedacht! We vonden een motel waar we het huis van de vorige eigenaar konden huren :p Normaal deden ze dit niet voor 1 nacht maar aangezien het toch kalm was. 3 volwaardige slaapkamers, 2 toiletten, een nieuwe sjieke badkamer, een living waar je een groot feest kon in bouwen en een keuken met alles er op en er aan, inclusief (lekkende) vaatwasser. Het was het eerste motel waar we met 6 tegelijk aan tafel konden zitten om te eten. Ook aan zetels geen gebrek. Man man man :p
Gelukkig was het ondertussen ook alweer mooi weer geworden en reden we naar Abel Tasman National Park om er een mooie, stevige wandeling te maken. Wie had 's morgens gedacht dat het nog zo'n mooie dag zou worden? We sloten deze dag af met een lekkere zelfgemaakte maaltijd in ons "huis".

Woensdag, een tweede dag op rij regen. We lieten het niet aan ons hart komen en vertrokken richting Westport, aan de westkust. Normaal is de westkust gekend voor zijn regen dus dat beloofde niet zoveel goeds... We bezochten de Nelson Lakes, al was het eerste enkel vanuit de auto. Aan het tweede waagden we ons toch aan een korte wandeling. Gelukkig waren we uitgerust met goede regenjassen! Bijna aan het einde van de wandeling kregen we de volle lading. Gelukkig was de wandeling de moeite! Ik zag nog nooit zoveel verschillende soorten paddesntoelen bij elkaar! Volgende stop: Buller Gorge Swingbridge. Hier hadden we een beetje meer geluk met het weer. Tijdens de hele wandeling bleef het droog. Een zonnige namiddag zoals gisteren zat er vandaag helaas niet in... Maar, niet getreurd en verder naar Westport. De naam dorp ook niet echt waardig maar bon, we vonden er een goede slaapplaats en dat is het bijzonderste.

Donderdag: vandaag was het de dag van de korte maar mooie wandelingetjes. De eerste was naar de Seal Colony in Westport. Het stak er op geen zeehondje :-) De tweede was de Truman Track, 15 minuutjes tot aan de kustlijn. Mooi wandelingetje daar niet van, al zal deze plek ons nog even bij blijven om een andere reden. Iedereen (behalve ik) stonden op het strand, achter een grote rots naar de spectaculaire golven te kijken. Spectaculair waren ze wel... plots spatte er een ver over die grote rots... gevolg... iedereen kletsnat :D Alleen ik en papa niet. Die stond er nogthans bij maar bleef gespaard en ik stond even verder op :p Eerder was Gaëtan al verschillende keren tot aan het water gelopen en hadden de anderen hem meermaals gewaarschuwd "pas op, straks heb je natte voeten..." Wie was er nu nat? En wel een beetje meer dan alleen maar natte voeten :p Terug aan de auto heeft Gaëtan hem helemaal herkleed, inclusief onderbroek, zooooo nat waren ze dus... Even verder op bezochten we de Pancake Rocks. We hadden geluk, het was net vloed en dan komen de "blow holes" het beste tot hun recht. Het zeewater wordt dan meters hoog gespoten. Indrukwekkend! Hier kan je wel uren naar staan kijken! Dit was voor ons ook nieuw, al was het voor Gaëtan de derde keer en voor mij de tweede keer dat we hier kwamen. En ja, de rotsen die je aan een stapel pannenkoeken doen denken blijven hoe dan ook speciaal om naar te kijken, ook na een tweede of derde bezoek. Na deze drie wandelingetjes was het weer tijd voor een beetje kilometers: naar Hanmer Springs, via Lewis' Pass. Ik vergeet het bijna nog te vermelden, we waren aan de westkust maar hadden PRACHTIG weer!

Vrijdag begon heel ontspannend met een bezoek aan de hot pools in Hanmer Springs. Baden met een temperatuur tussen de 28º (het zwembad) en de 41º. Doet wel deugd als het buiten maar 4 º is! Bovendien hadden we zicht op bergtoppen waar al sneeuw op lag. Helemaal relaxed picnicten we in het park. Papa had geen zin in hotpools, had de streek wat verkend en was dit gezellig plekje tegengekomen. Tijd om alweer een beetje verder te rijden. Vandaag ging het richting Kaikoura. Onderweg stopten we voor een korte wandeling in Mount Lyford. Om aan het begin van de wandeling te geraken moesten we eerst enkele kilometers langs een grintwegje rijden... Onze Ford Focus deed het nog niet zo slechts als 4x4 :p Wat lag er boven, op die wandeling? Sneeuw... Jaja, je leest het goed! Sneeuw! Tijd voor een sneeuwballengevecht dus :p Allen tegen Gaëtan :p Goed gelachen! Dan maar verder naar Kaikoura. Daar hadden we een beetje pech: voor het paasweekend hadden er hier nog mensen een weekendje geboekt, nergens plaats (behalve de hele dure 4 en 5-sterrenhotels). 15 telefoons en veel rondgerij (net uitgevonden woord :p) later hadden we toch een bed. Een bed en daarmee was het dan ook gezegd. Het deed eerder denken aan een minder goede kampplaats met de chiro dan aan een hotel (ja, zo stond het op hun bord buiten) maar ja, uiteindelijk was het de eerste "tegenvaller" van onze twee rondritten dus ja...

Vroeg uit de veren vertrokken we zaterdag voor een wandeling doorheen Kaikoura met op het einde alweer een seal colony. Er lagen er heel wat lekker tam te wezen vlak naast de weg. Jaja, in de zoo moet je veel geld geven om zo dicht bij die dieren te komen :-) Na alweer een picnic op het strand reden we naar Blenheim. Op hoop van zegen vonden we hier iets om te slapen... Niet dus. Hier was het airshow en alles was volboekt (op een antiek hotel na waar we vriendelijk voor bedankten, de vorige nacht in dacht nemende) Hopelijk hadden we in Picton meer geluk... Helaas zat een stadsbezoek aan Blenheim er dus niet in. Zo snel mogelijk naar Picton rijden en een deftige slaapplaats vinden was de boodschap. Daar hadden we inderdaad meer geluk, al was het nipt (terwijl we er waren kreeg de mevrouw nog een telefoon om te zien of er nog plaats was). En zo zat ook de trip op het zuid-eiland er al op...

Zondagvoormiddag verkende iedereen Picton zoals hij dat zelf wou (bij onze aankomst waren we onmiddellijk naar Nelson vertrokken, zonder eerst even Picton te "bezoeken"). Eens middag kwam de shuttle ons opnieuw oppikken om naar de luchthaven te gaan. Deze keer zat het vliegtuigje goed vol. 25 minuten later stonden we alweer in Wellington. Van daar namen we een taxibusje (goedkoper dan het openbaar vervoer + ze zetten je aan je deur af) naar Brooklyn waar we de rest van de namiddag luierden (en muffins bakten). 's Avonds was het dan tijd voor het laatste avondmaal :p Nonkel Peter had gererveerd in een Chinees/Indisch restaurant. Het was een gezellige bedoening: wij met 6, nonkel Peter, tante Christine, haar ouders Dess en Marion en de kleine Briar. Vanaf 10 personen kan je in dat restaurant een speciaal menu kiezen. Je krijgt dan een groot assortiment aan gerechten en je kan eten waar je zin in hebt. Lekker en gezellig! Na deze leuke avond was het tijd voor de laatste nacht in Nieuw-Zeeland, althans, voor onze ouders.

Maandagvoormiddag deed iedereen nog even zijn zin: niets doen, nog gauw enkele fotootjes in 't stad gaan trekken,... 's Middag kwam de hele compannie van de avond voordien nog even langs om afscheid te nemen. Om 16u vertrokken we dan naar de luchthaven... Het waren voor onze ouders nu echt wel de laatste uurtjes van hun verlof... En wij zouden vanaf vanavond opnieuw met ons tweetjes zijn... De drie weken waren veel te kort maar ja, aan alle mooie liedjes komt helaas een eind. Het waren drie geweldige weken, we hebben er van genoten! En zo begonnen onze ouders aan hun lange terugreis...