Twee records in twee weken, niet slecht toch?! Deze keer niet in het zwemmen maar wel in het werken. Vorige week 4 dagen gaan werken en deze week zelfs 5!
Vorige week dinsdag en donderdag ben ik alweer naar Kilbernie geweest, ondertussen een vertrouwd kinderdagveblijf. Wat ik woensdag meemaakte is eigenlijk te gek voor woorden. Geen telefoon 's morgens vroeg, het ziet er naar uit dat het een dagje thuisblijven wordt. Toch besluit ik om samen met Gaëtan op te staan. Ik ben nog aan het wakker worden als mijn telefoon plots toch gaat. Een kinderdagverblijf heeft me onmiddellijk nodig... Zo dringend zelfs dat er een taxi mij komt oppikken?!! Binnen een kwartier zeggen ze... Ik zat nog in mijn pyjama... Gauw lunchpakket maken, me aankleden en ontbijten. Nog geen 10 minuten later gaat de bel, inderdaad, de taxi was er al. Ik neem nog gauw een paar scheppen cornflakes, steek mijn schoenen aan en grabbel mijn tas en jas mee. Man man, ik was onmiddellijk wakker! "Waar moet je naartoe?" Een logische vraag van een taxichauffeur maar ik wist er geen antwoord op... Ze gingen een bericht sturen maar dat was nog niet gebeurd. Een telefoontje later kon ik het adres toch ongeveer navertellen. De chauffeur wist hiermee gelukkig genoeg. Halfweg de rit krijgt de chauffeur inderdaad een bericht: breng de leerkracht naar.... Gratis en voor niks opgepikt worden aan je deur en aan het hekken van het kinderdagverblijf afgezet worden. Man man man, wat een ervaring was me dit weer! Maar het wordt nog grappiger. Op het moment dat ik toekom zijn er 4 leerkrachten, iemand in de keuken en 2 externe begeleiders die een sportactiviteit aan het geven zijn. 7 volwassenen voor nog geen 20 kinderen. En dat noemen ze hier dan een noodgeval. Wat een luxe! Het was echt een leuke plaats vandaag!
Vrijdagmorgen alweer telefoon. Een nieuwe plaats, een nieuw avontuur. Zo 's morgens vroeg, nog niet goed wakker is het soms toch niet alles om een engelse telefoon te beantwoorden hoor. Ik verstond het adres echt niet! Zelfs na enkele herhalingen kon ik er niets van maken. Ik waagde het er dan maar zo op. Ik wist welke bus ik moest nemen dus dat zal wel in orde komen. Ik zit als laatste op de bus en de buschauffeur had door dat ik nog nooit eerder in die suburb geweest was :p Hij vroeg waar ik moest zijn. Gelukkig kon hij van mijn "klanken" een bestaande straatnaam maken. Hij zette me af aan de dichtsbijzijnde straat en wees me de weg. Oef, ik zag al een wegwijzer staan naar een childcare centre. Dat was al iets. Ik sta voor nr 74 maar dat is helaas een gewoon huis... Lap. Een telefoontje later leek het probleem nog mee te vallen. Het was nr 47 :-) Ik was er dus voorbij gestapt maar doordat het naar achter lag en verstopt was achter een afsluiting, had ik niets gemerkt. Van zodra ik het hekken opende zwaaide er al iemand naar mij. Buiten op het infobord zag ik ook al mijn naam staan als de reliever voor vandaag. Oef, ik was er geraakt. Alweer een fijne dag die vooral bestond uit buiten spelen.
Zaterdagavond, rugbyavond. Deze keer kon NZ wel winnen, met 4 punten verschil. Eentje minder dan in de vorige wedstrijd waar Frankrijk met 5 punten verschil won. Wat dat precies betekent weten we niet zo goed :p Was er nu al een beker onderling of volgt die pas na een wedstrijd in Frankrijk later op het jaar? Never mind, het was een leuke, sfeervolle avond! Tegenstander van volgende week: Italië.
Maandagmorgen, je raadt het al: telefoon :p Deze keer in een preschool, dat hadden we nog niet gehad. Dit trekt al meer op een kleuterklas zoals ik een kleuterklas ken :-) "Helaas" mocht ik er niet de hele tijd blijven. Ik moest afwisselen met de toddlerroom er naast. Jammer want in de preschool viel er heel wat te observeren! Ik heb mijn ogen ruim de kost gegeven! Hehe, wat is het fijn om zoveel verschillende zaken te zien en te ontdekken EN er nog voor betaald worden ook :p I like it! :-) Ook dinsdag en woensdag mocht ik terug gaan. Vrijdag eigenlijk ook maar dan moest ik al ergens anders naartoe. Sorry, het leven is aan de rappe :p
Woensdagavond op bezoek geweest voor nonkel Peter zijn verjaardag. Briar die blijft maar groeien en veranderen, ongelooflijk! Met een lekkere maaltijd en een goeie film was het alweer een geslaagde avond! De avondwandeling naar huis (bergop!) was misschien iets minder leuk maar ja op de bus wachten duurde langer dan stappen. Bovendien was het veel te koud om stil te staan!
Donderdag en vrijdag terug naar mijn ondertussen vertrouwde plaats. Man man man, het waren 2 hectische dagen. Wat een "kiekenkot" was me dat :-) Ik heb het wat moeilijk met het gebrek aan structuur daar maar ja, ik ben hier maar een ongeschoolde leerkracht dus ik doe gewoon wat ze van mij vragen :-) Wat was ik blij als het vrijdag 5.30u was! Maar kom, ik kreeg toch een mooi compliment! Er is blijkbaar een financieel verschil tussen relievers van verschillende organisaties. Select Education (de organisatie waar ik voor werk) is voor het kinderdagverblijf blijkbaar iets duurder dan Kidicorp (een overkoepelende organisatie van verschillende kinderdagverblijven, waaronder dit, met een eigen relieverswerking). Maar blijkbaar bellen ze altijd naar Select Education om te vragen dat ik niet kan komen want ik ben echt wel een goeie :p hehe, bloos bloos. Alle, merci :-) Ze hebben het ook aan Select Education vermeld :p
Jullie vragen jullie misschien af hoe het ondertussen met Gaëtan gaat? :p Wel, vorige week donderdagavond kwam hij plots thuis met dreadlocks! En dit zonder iets te vertellen. Helaas was zijn verrassing wel een klein beetje mislukt :-) Ik was hem op het werk eens gaan ophalen en zijn collega wou me iets vertellen. Maar Gaëtan legde hem al snel het zwijgen op "sshhhtt she doesn't know it" Hoe ik ook aandrong, hij loste niets. Hhmm, verdacht. Op msn vertelde zijn mama me "tot vanavond, want ik moet jullie bellen, Gaëtan moest iets vertellen" Nog verdachter :D Toen hij die donderdagnamiddag ook 2x zijn telefoon niet opnam leken de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Zou hij misschien bij de kapper zitten ipv op het werk? En inderdaad, ik had gelijk :-) Het is echt wel mooi hoor! En wie denkt dat dreadlocks vies zijn, mis hoor! Hij heeft er meer werk mee als met zijn gewoon haar :-)
Voor de rest gaat alles goed met hem (denk ik :D) Hij gaat zoals gewoonlijk elke dag werken en fiets al vlotter de berg op naar huis. Voor de rest weinig nieuws over hem :p Hehe, gelukkig beleef ik nog wat avonturen. De blog zou anders maar eentonig worden he :-)
Naast de plannen voor Australië zijn we ook nog eens aan het kijken voor een skiweekend/weekje en voor een verdere rondreis door het noord-eiland. Al zijn die laatste plannen voor de lente/zomer. Voorlopig sparen we een beetje zodat we eens het mooi weer is opnieuw op avontuur kunnen gaan. Nu is het ook wel mooi maar toch eerder fris tot koud en vroeg donker. Helaas ligt op het vlak van "het land verkennen" Wellington een beetje ongelegen. Het ligt helemaal onderaan het noord-eiland waardoor je al gauw heel wat kilometers moet afleggen om ergens te geraken waar we nog niet geweest zijn en ja, op een gewoon weekend is dat bijna niet mogelijk. En naar het zuid-eiland gaan voor een weekend is nog gekker omdat je dan moet varen of vliegen. Wat niet echt de moeite is voor een dagje of 2... Maar we klagen zeker niet! We hebben het hier meer dan naar onze zin! Helaas zitten we al halfweg...
vrijdag 26 juni 2009
dinsdag 16 juni 2009
Leuke vooruitzichten
Alweer een weekje verder... Wat vliegt de tijd!
Maandagavond zijn we nog eens op bezoek geweest bij Briar. Tante Christine haar broer was er ook (hij speelt rugby in Wales en heeft nu even verlof en dus tijd om Briar te komen bezoeken). Het was een gezellige avond!
Deze week alweer 3 dagen gaan werken, drie keer op dezelfde plaats (terug in Kilbernie waar ik ook vorige week al geweest was). Een dag dat ik niet kan gaan werken, ga ik zwemmen. Deze week met een beloning voor mezelf: een warm bubbelbad nadien :-)
Zaterdag startte er een nieuwe rugbycompetitie. Deze keer een internationale met op het programma Frankrijk - NZ (welliwaar in NZ gespeeld). Aan het begin van de match werd de Marseilleise gezongen, net als het NZ volkslied. Nadien "dansten" de NZ spelers nog de haka. Voor NZ een ernstig en traditioneel moment, voor ons hillariteit allom. Heb echt op mijn lippen moeten bijten. Man, zo grappig :D (http://www.youtube.com/watch?v=tdMCAV6Yd0Y&feature=related) Even dachten we nog voor ons buurland te supporteren, maar gezien de massa volk in het cafe, besloten we toch maar voor NZ te kiezen :-) We wisten geen een van de twee dat ze in Frankrijk rugby speelden en waren dan ook een beetje verbaasd van het niveau. De fransmannen wonnen zelf de spannende match! Volgende week volgt de terugmatch, eveneens in NZ gespeeld, deze keer wel in een ander stadium, nl hier in Wellington. En ook de weken nadien staat rugby alvast op onze agenda op zaterdagavond!
Zaterdag ben ik ook naar de kapper geweest. De kapster leek precies schrik te hebben om er de schaar in te zetten :p Juist de topjes? En ik altijd, nog een beetje meer, nog een beetje.... Tot net over mijn schouders... wat een pas- en meetwerk was met dat :p hehe, best grappig maar kom, ik ben best tevreden met het resultaat. Ik wou ook dat ze het uitdunde (altijd een verademing om wat gewicht minder mee te moeten dragen :p) Ik legde dat met handen en voeten uit. Ah, I will thin it out for you. Nooit gedacht dat er in de Engelse taal logica zat :D Zo letterlijk durfde ik het natuurlijk niet te vertalen maar ge ziet :p
Maandag was het hier opnieuw zomer! Ik heb mijn rokje terug gedragen en een pull was overbodig, stel je voor! Gelukkig had ik die wel mee want eens de zon onder was, was het behoorlijk fris. Vandaag 60 lengtes (2km) gezwommen EN te voet naar huis gestapt, een nieuw record. Heen- en terug naar het zwembad is toch gemakkelijk 8-10 km.
Dinsdag werd het ons weer duidelijk dat het wel degelijk de winter is die voor de deur staat! IJSKOUD (zuidenwind) en een hele dag regen...! De weersschommelingen zijn hier nog gekker dan in België, stel je voor!
Ondertussen zijn we ook volop onze reis naar Australië aan het plannen (een maand, net voor we terug naar huis komen). Gisteren eens gaan informeren voor de prijs van de vluchten en sava nog. Althans veeeeel goedkoper dan vanuit België uiteraard, vandaar dat we het nu ook doen :-)
Kortom, leuke vooruitzichten, al betekent het wel dat het bijna tijd is om terug huiswaarts te keren eens die vooruizichten voorbij zijn... Maar daar denken we nu nog niet aan!
Maandagavond zijn we nog eens op bezoek geweest bij Briar. Tante Christine haar broer was er ook (hij speelt rugby in Wales en heeft nu even verlof en dus tijd om Briar te komen bezoeken). Het was een gezellige avond!
Deze week alweer 3 dagen gaan werken, drie keer op dezelfde plaats (terug in Kilbernie waar ik ook vorige week al geweest was). Een dag dat ik niet kan gaan werken, ga ik zwemmen. Deze week met een beloning voor mezelf: een warm bubbelbad nadien :-)
Zaterdag startte er een nieuwe rugbycompetitie. Deze keer een internationale met op het programma Frankrijk - NZ (welliwaar in NZ gespeeld). Aan het begin van de match werd de Marseilleise gezongen, net als het NZ volkslied. Nadien "dansten" de NZ spelers nog de haka. Voor NZ een ernstig en traditioneel moment, voor ons hillariteit allom. Heb echt op mijn lippen moeten bijten. Man, zo grappig :D (http://www.youtube.com/watch?v=tdMCAV6Yd0Y&feature=related) Even dachten we nog voor ons buurland te supporteren, maar gezien de massa volk in het cafe, besloten we toch maar voor NZ te kiezen :-) We wisten geen een van de twee dat ze in Frankrijk rugby speelden en waren dan ook een beetje verbaasd van het niveau. De fransmannen wonnen zelf de spannende match! Volgende week volgt de terugmatch, eveneens in NZ gespeeld, deze keer wel in een ander stadium, nl hier in Wellington. En ook de weken nadien staat rugby alvast op onze agenda op zaterdagavond!
Zaterdag ben ik ook naar de kapper geweest. De kapster leek precies schrik te hebben om er de schaar in te zetten :p Juist de topjes? En ik altijd, nog een beetje meer, nog een beetje.... Tot net over mijn schouders... wat een pas- en meetwerk was met dat :p hehe, best grappig maar kom, ik ben best tevreden met het resultaat. Ik wou ook dat ze het uitdunde (altijd een verademing om wat gewicht minder mee te moeten dragen :p) Ik legde dat met handen en voeten uit. Ah, I will thin it out for you. Nooit gedacht dat er in de Engelse taal logica zat :D Zo letterlijk durfde ik het natuurlijk niet te vertalen maar ge ziet :p
Maandag was het hier opnieuw zomer! Ik heb mijn rokje terug gedragen en een pull was overbodig, stel je voor! Gelukkig had ik die wel mee want eens de zon onder was, was het behoorlijk fris. Vandaag 60 lengtes (2km) gezwommen EN te voet naar huis gestapt, een nieuw record. Heen- en terug naar het zwembad is toch gemakkelijk 8-10 km.
Dinsdag werd het ons weer duidelijk dat het wel degelijk de winter is die voor de deur staat! IJSKOUD (zuidenwind) en een hele dag regen...! De weersschommelingen zijn hier nog gekker dan in België, stel je voor!
Ondertussen zijn we ook volop onze reis naar Australië aan het plannen (een maand, net voor we terug naar huis komen). Gisteren eens gaan informeren voor de prijs van de vluchten en sava nog. Althans veeeeel goedkoper dan vanuit België uiteraard, vandaar dat we het nu ook doen :-)
Kortom, leuke vooruitzichten, al betekent het wel dat het bijna tijd is om terug huiswaarts te keren eens die vooruizichten voorbij zijn... Maar daar denken we nu nog niet aan!
zondag 7 juni 2009
vier seizoenen in een week
Laat ik eens de voorbije, gevarieerde week overlopen.
Vrijdag 29 mei: we hadden gepland om er op uit te trekken aangezien het hier een lang weekend was. Niet omdat het Pinkstermaandag was op 1 juni, maar wel omdat dat ook Queen's Birthday is. Ik zou onze huurauto gaan afhalen, Gaëtan zou wat vroeger stoppen met werken en dan zouden we onmiddellijk vertrekken. Een telefoontje om 7.10u 's morgens veranderde die plannen. Ik kon gaan werken, tot 17.30u! Deze kans liet ik niet liggen. Gaëtan ging de auto ophalen en kwam mij daarna oppikken om te vertrekken. Ik heb die dag bij -2-jarigen gewerkt. Alweer een unieke ervaring rijker! 's Avonds reden we nog tot in Wanganui, aan de westkust van het noord-eiland, op een uur of 3 rijden van Wellington. Dan was het tijd voor een slaapplaats te zoeken. 3 uur rijden na een werkdag en in het donker, volstond voor vandaag.
Zaterdag begon mooi maar al snel werd het bewolkt en begon het te regenen. We reden dan naar New Plymouth. Het heeft bijna de hele dag geregend... Dit belette ons niet om af en toe eens te stoppen, de benen te strekken, paar fotootjes te nemen en weer verder te rijden. We volgden de Surfhighway met aan de ene kant de zee en aan de andere kant een vulkaan/berg van iets meer dan 2500m. Best grappig, die highway loopt daar bijna in een cirkel rond. Hoewel we dus 270 graden rond de berg gereden zijn op 1.5 dag, hebben we de berg nooit echt gezien. Hij zat helemaal verstopt in de wolken. We zijn wel zeker dat hij er nog staat want een dag nadat wij daar waren, was een collega van Gaëtan daar ook en hij heeft een foto getrokken van de hele berg. Wij hadden dus gewoon pech! Jammer maar helaas... In New Plymouth volgden we een stuk van de coastal walkway, welliswaar in de regen maar ja, het is eens iets anders he. De heerlijke warme chocomelk op het einde maakte veel goed. Slaapplaats zoeken, filmpje kijken en de dag zat er alweer op.
Zondag stond Egmont's National Park op het programma met daarna de forgotten world higway naar Tongariro World Heritage Area. Alweer begon de dag mooi... maar al snel liet de zon zich overmeesteren door regenwolken. Op weg naar Egmont's National Park, zag ik een auto met sneeuw rijden. Gaëtan bekeek me eens gek: "ben je wel zeker?" Natuurlijk was ik niet zeker. Het motregende een beetje maar sneeuw... ? We kwamen aan een parking waar het inderdaad precies een beetje gesneeuwd had. We besloten gewoon nog een beetje verder te rijden. En inderdaad, hoe verder we reden, hoe meer sneeuw... (ik had het dus toch goed gezien!) Op een bepaald moment was verder rijden gewoon uitgesloten. We patineerden er op los, een laagje sneeuw van enkele centimeters en ondergesneeuwde palmbomen. Wat een verrassing! Daar stonden we dan halfweg tussen twee parking. Gaëtan kreeg de auto gelukkig veilig gekeerd (leek me niet evident op een weg van juist 2 auto's breed, bergop en vol sneeuw) en dus reden we terug naar de eerste parking. Daar was het eerder van die smeltende sneeuw die toch bleef liggen. Leuk is anders en natte voeten waren een feit. Geen wandeling in Egmont's National Park dus. We reden verder naar de forgotten world highway. Prachtige uitzichten (hier was het plots wel weer mooi weer?!) met hier een daar mooie stopplaatsen zoals vb de hoogste waterval van het noord-eiland (85m).
Na enkele uurtjes kwamen we dan in Tongariro world Heritage Area, met alweer een vulkaan als centraal element. Hier was de weg naar boven gewoon afgesloten, omwille van de sneeuw. Geen bezoek aan de top met de kratermeren mogelijk. Helaas... (alweer) Het begon ondertussen ook stilaan te schemeren waardoor het misschien niet zo een goed idee was om aan de voet van de vulkaan nog een wandeling te maken. Hier overnachten had weinig zin, want de weersvoorspellingen waren gelijkaardig. We begonnen dan al een stukje aan de terugweg, terug naar Wanganui. Terug op de hoofdbaan, merkten we dat die afgesloten was omwille van een accident. Alternatieve routes zijn er niet, dus, wachten tot de baan terug vrij is. Een kwartiertje zoals ze ons gezegd hadden, werd al gauw een uur. Bibber bibber, daar stonden we dan... En koud was het! Met de nodige vertraging kwamen we dan toch terug in Wanganui. We zochten dezelfde slaapplaats op dan nacht 1 en keken opnieuw wat tv. Wat een dag...
Maandag, stilletjes aan tijd om terug huiswaarts te keren. We deden dezelfde weg dan vrijdagavond maar dan nu overdag. We stopten even in Palmerston North, maakten een korte strandwandeling in Porirua, gingen naar de supermarkt (we moesten ervan profiteren nu we een auto hadden) en reden dan terug naar Brooklyn. Ook vandaag werd de vroege zon vervangen door regen.
Dinsdagmorgen, telefoon.... Joepie, ik kon alweer gaan werken. Een opvang voor kinderen tussen 18m en 5j. Vandaag was het een prachtige dag. De kinderen speelden buiten en zelfs de watertafel werd geopend. Gevolg: er waren er enkele goed nat. Sokken en schoenen werden in de zon gelegd om te drogen en de kinderen mochten op hun blote voeten buiten lopen. Ik had hier toch een beetje mijn twijfels over. De zon scheen dan wel maar ik vond het toch geen zomer! Tijdens mijn lunchpauze las ik even de krant: voorbije weekend was het koudste van het jaar. We hadden er een goed uitgekozen om op weekend te gaan :-)
Woensdagmorgen, geen telefoon... Een dagje rust. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om naar goede wekelijkse gewoonte te gaan zwemmen. 60 lengtes vandaag of anders gezegd 2km en 10m. In de namiddag krijg ik telefoon om donderdag en vrijdag te gaan werken in hetzelfde kinderdagverblijf: kinderen van 6m-5j. Alweer veel gezien en meegemaakt!
Vrijdag melde een kleuter van 4 me dat ik in de gevangis thuishoor. Ze ging het aan haar mama vertellen hoe slecht ik wel was. Hier miste ik toch wel een genuanceerd Engels taalgebruik... Ik stond daar met mijn mond vol tanden. Reden: de bewuste kleuter kwam naar de tafel van de plasticine en nam de plasticine van de andere kinderen zomaar af om er zelf mee te spelen. Een opmerking was hier volgens haar onterecht. Eerder had ze ook in de zandbak al alle torens komen kapot stampen en dekte ze haar oren af toen ik hier iets wou over zeggen. Toen ze na de afternoontea haar bord ging wegzetten, zetten ze dat op haar beker en hield ze enkel haar beker vast. Ook deze keer negeerde ze mijn opmerking met als gevolg, glazen bord kapot op de grond...
Zaterdag was het nog steeds prachtig weer. We besloten naar de zee te gaan voor een wandeling. We kochten een daytripper waarmee je voor 5 NZD zoveel stadsbussen kan nemen als je wil. Na een rit met 2 bussen kwamen we aan in Island Bay. We maakten een strandwandeling, namen alweer wat fotootjes, genoten van het zonnetje en stapten richting Lyall Bay. Tussen de beide baaien, wandelden we een heuvel op vanwaar we een prachtig zicht hadden op groot Wellington met oa de zee, de binnenvarende ferry, de luchthaven, de verschillende baaien,... We zagen ook enkele surfers aan het werk. Het was een aangename zomerse herfstdag! 2 bussen later waren we terug in Brooklyn. Net op tijd, want eens de zon weg was, was het opnieuw behoorlijk fris!
Zondag: rustdag :-)
En zo zijn we rond, een week met zon, wind, regen en sneeuw. Een week met verlof, genieten en werken. Meer hoeft dat echt niet te zijn!
Vrijdag 29 mei: we hadden gepland om er op uit te trekken aangezien het hier een lang weekend was. Niet omdat het Pinkstermaandag was op 1 juni, maar wel omdat dat ook Queen's Birthday is. Ik zou onze huurauto gaan afhalen, Gaëtan zou wat vroeger stoppen met werken en dan zouden we onmiddellijk vertrekken. Een telefoontje om 7.10u 's morgens veranderde die plannen. Ik kon gaan werken, tot 17.30u! Deze kans liet ik niet liggen. Gaëtan ging de auto ophalen en kwam mij daarna oppikken om te vertrekken. Ik heb die dag bij -2-jarigen gewerkt. Alweer een unieke ervaring rijker! 's Avonds reden we nog tot in Wanganui, aan de westkust van het noord-eiland, op een uur of 3 rijden van Wellington. Dan was het tijd voor een slaapplaats te zoeken. 3 uur rijden na een werkdag en in het donker, volstond voor vandaag.
Zaterdag begon mooi maar al snel werd het bewolkt en begon het te regenen. We reden dan naar New Plymouth. Het heeft bijna de hele dag geregend... Dit belette ons niet om af en toe eens te stoppen, de benen te strekken, paar fotootjes te nemen en weer verder te rijden. We volgden de Surfhighway met aan de ene kant de zee en aan de andere kant een vulkaan/berg van iets meer dan 2500m. Best grappig, die highway loopt daar bijna in een cirkel rond. Hoewel we dus 270 graden rond de berg gereden zijn op 1.5 dag, hebben we de berg nooit echt gezien. Hij zat helemaal verstopt in de wolken. We zijn wel zeker dat hij er nog staat want een dag nadat wij daar waren, was een collega van Gaëtan daar ook en hij heeft een foto getrokken van de hele berg. Wij hadden dus gewoon pech! Jammer maar helaas... In New Plymouth volgden we een stuk van de coastal walkway, welliswaar in de regen maar ja, het is eens iets anders he. De heerlijke warme chocomelk op het einde maakte veel goed. Slaapplaats zoeken, filmpje kijken en de dag zat er alweer op.
Zondag stond Egmont's National Park op het programma met daarna de forgotten world higway naar Tongariro World Heritage Area. Alweer begon de dag mooi... maar al snel liet de zon zich overmeesteren door regenwolken. Op weg naar Egmont's National Park, zag ik een auto met sneeuw rijden. Gaëtan bekeek me eens gek: "ben je wel zeker?" Natuurlijk was ik niet zeker. Het motregende een beetje maar sneeuw... ? We kwamen aan een parking waar het inderdaad precies een beetje gesneeuwd had. We besloten gewoon nog een beetje verder te rijden. En inderdaad, hoe verder we reden, hoe meer sneeuw... (ik had het dus toch goed gezien!) Op een bepaald moment was verder rijden gewoon uitgesloten. We patineerden er op los, een laagje sneeuw van enkele centimeters en ondergesneeuwde palmbomen. Wat een verrassing! Daar stonden we dan halfweg tussen twee parking. Gaëtan kreeg de auto gelukkig veilig gekeerd (leek me niet evident op een weg van juist 2 auto's breed, bergop en vol sneeuw) en dus reden we terug naar de eerste parking. Daar was het eerder van die smeltende sneeuw die toch bleef liggen. Leuk is anders en natte voeten waren een feit. Geen wandeling in Egmont's National Park dus. We reden verder naar de forgotten world highway. Prachtige uitzichten (hier was het plots wel weer mooi weer?!) met hier een daar mooie stopplaatsen zoals vb de hoogste waterval van het noord-eiland (85m).
Na enkele uurtjes kwamen we dan in Tongariro world Heritage Area, met alweer een vulkaan als centraal element. Hier was de weg naar boven gewoon afgesloten, omwille van de sneeuw. Geen bezoek aan de top met de kratermeren mogelijk. Helaas... (alweer) Het begon ondertussen ook stilaan te schemeren waardoor het misschien niet zo een goed idee was om aan de voet van de vulkaan nog een wandeling te maken. Hier overnachten had weinig zin, want de weersvoorspellingen waren gelijkaardig. We begonnen dan al een stukje aan de terugweg, terug naar Wanganui. Terug op de hoofdbaan, merkten we dat die afgesloten was omwille van een accident. Alternatieve routes zijn er niet, dus, wachten tot de baan terug vrij is. Een kwartiertje zoals ze ons gezegd hadden, werd al gauw een uur. Bibber bibber, daar stonden we dan... En koud was het! Met de nodige vertraging kwamen we dan toch terug in Wanganui. We zochten dezelfde slaapplaats op dan nacht 1 en keken opnieuw wat tv. Wat een dag...
Maandag, stilletjes aan tijd om terug huiswaarts te keren. We deden dezelfde weg dan vrijdagavond maar dan nu overdag. We stopten even in Palmerston North, maakten een korte strandwandeling in Porirua, gingen naar de supermarkt (we moesten ervan profiteren nu we een auto hadden) en reden dan terug naar Brooklyn. Ook vandaag werd de vroege zon vervangen door regen.
Dinsdagmorgen, telefoon.... Joepie, ik kon alweer gaan werken. Een opvang voor kinderen tussen 18m en 5j. Vandaag was het een prachtige dag. De kinderen speelden buiten en zelfs de watertafel werd geopend. Gevolg: er waren er enkele goed nat. Sokken en schoenen werden in de zon gelegd om te drogen en de kinderen mochten op hun blote voeten buiten lopen. Ik had hier toch een beetje mijn twijfels over. De zon scheen dan wel maar ik vond het toch geen zomer! Tijdens mijn lunchpauze las ik even de krant: voorbije weekend was het koudste van het jaar. We hadden er een goed uitgekozen om op weekend te gaan :-)
Woensdagmorgen, geen telefoon... Een dagje rust. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om naar goede wekelijkse gewoonte te gaan zwemmen. 60 lengtes vandaag of anders gezegd 2km en 10m. In de namiddag krijg ik telefoon om donderdag en vrijdag te gaan werken in hetzelfde kinderdagverblijf: kinderen van 6m-5j. Alweer veel gezien en meegemaakt!
Vrijdag melde een kleuter van 4 me dat ik in de gevangis thuishoor. Ze ging het aan haar mama vertellen hoe slecht ik wel was. Hier miste ik toch wel een genuanceerd Engels taalgebruik... Ik stond daar met mijn mond vol tanden. Reden: de bewuste kleuter kwam naar de tafel van de plasticine en nam de plasticine van de andere kinderen zomaar af om er zelf mee te spelen. Een opmerking was hier volgens haar onterecht. Eerder had ze ook in de zandbak al alle torens komen kapot stampen en dekte ze haar oren af toen ik hier iets wou over zeggen. Toen ze na de afternoontea haar bord ging wegzetten, zetten ze dat op haar beker en hield ze enkel haar beker vast. Ook deze keer negeerde ze mijn opmerking met als gevolg, glazen bord kapot op de grond...
Zaterdag was het nog steeds prachtig weer. We besloten naar de zee te gaan voor een wandeling. We kochten een daytripper waarmee je voor 5 NZD zoveel stadsbussen kan nemen als je wil. Na een rit met 2 bussen kwamen we aan in Island Bay. We maakten een strandwandeling, namen alweer wat fotootjes, genoten van het zonnetje en stapten richting Lyall Bay. Tussen de beide baaien, wandelden we een heuvel op vanwaar we een prachtig zicht hadden op groot Wellington met oa de zee, de binnenvarende ferry, de luchthaven, de verschillende baaien,... We zagen ook enkele surfers aan het werk. Het was een aangename zomerse herfstdag! 2 bussen later waren we terug in Brooklyn. Net op tijd, want eens de zon weg was, was het opnieuw behoorlijk fris!
Zondag: rustdag :-)
En zo zijn we rond, een week met zon, wind, regen en sneeuw. Een week met verlof, genieten en werken. Meer hoeft dat echt niet te zijn!
Abonneren op:
Posts (Atom)