Foto's Zuideiland

En om deze pagina's literatuur af te sluiten: de foto's!

Ik heb ze allemaal in een map gezet, dat maakt het wat moeilijker om ze te bekijken of om ze te situeren, sorry maar ik zit op het werk en heb niet veel tijd.

Klik Hier Voor De foto's

Vervolg van het vervolg zonder vervolg

Dag 14, 9 februari

Opnieuw 35°! Pff… We slenterden door de stad langs de kathedraal en door de Botanic Garden en volgden de weg van de historische toeristentram. Onderweg zijn we eventjes gestopt om een terrasje te doen in een Belgisch biercafé. Omdat het nog vroeg op de dag was (rond11u) hield Gaëtan het bij een Stella en koos ik voor een verfrissende frisdrank. Nu we ook deze stad van een beetje dichterbij bekeken hadden, was het weer tijd voor iets anders. We reden een heel stuk verder naar Akaroa, een stadje aan de zee. Gelukkig was het daar wat frisser! We maakten een wandeling naar (alweer:p) een vuurtoren.

Akoroa is ooit gesticht door een groepje Franse kolonisten. Dit was nog merkbaar in het straatbeeld: verschillende huizen en straten hadden Franse namen. In de zee rond Akaroa zwemmen ook Hectordolfijnen (naar het schijnt de enige plek in NZ – is ook een zeldzamere dolfijnsoort). Maar om ze te zien en erbij te zwemmen, moest je de boot nemen en daarvoor waren we te laat… (was trouwens ook niet zo goedkoop, maar ja, wat wil je, zo een unieke activiteit…)

Van Akaroa dan terug naar Chritchurch (kon niet anders want er loopt maar één weg naartoe) waar we een lekker hapje gingen. Nu nog eventjes verder rijden en een slaapplaats zoeken. Die eventjes werd echter gauw 22.30u wegens nergens iets te vinden. Gelukkig zagen we dan toch een toegestane parking langs de weg. Er stond nog een auto dus reden we er niet te dichtbij om hen niet wakker te maken. ’s Morgens was de verbazing echter groot toen dit een ‘verdacht’ voertuig bleek te zijn (niemand te zien, ruiten uit,…). Tijdens ons ontbijt kwam er iemand het voertuig inspecteren, uitgerust met handschoenen en alles… Waar waren we nu weer beland… Gauw weer verder toch!

Dag 15, 10 februari

Vandaag stond Arthur’s Pass op het programma: een kronkelende bergweg door onder andere Arthur’s National Park. De uitzichten alleen al waren adembenemend. Hier en daar stoppen als je daar zin in hebt, meer moet dat toch niet zijn! Gelukkig was het helder genoeg zodat we ver konden zien. Via Brunner Lake, waar we even stopten voor een wandeling (alweer met een hangbrug), kwamen we voor de verandering in Greymouth. Daar kenden we onze weg al een beetje dus was het ook gauw geklonken om naar de supermarkt te gaan, water bij te vullen en het vuile te dumpen.

Greymouth, grote stad dus…. inderdaad geen toestemming om te slapen (ook al sliepen we hier de eerste keer dat we hier waren wel, nu riskeerden we het ons liever niet meer). We reden verder maar een plekje vinden was alweer geen evidentie. Vele kilometers later zag Gaëtan plots een bord “Slab Hutt Creek – camping” (jammer, geen goud gevonden). Een donkergroen bord valt echt niet goed op als de avond al gevallen is! Plaatsen waar je niet mag overnachten duiden ze van ver met pijlen en alles aan…. Swat, via een grinten wegje door het bos, kwamen we op een mooie campingplek waar een beekje langsliep (idyllisch plekje toch). Het was één van de campings verzorgd door de overheid. Dit houdt in dat je je moet inschrijven en 5 NZD/persoon moet betalen. Dit stop je dan samen in een bus en het bewijsstuk leg je voor je raam. Dit hadden we nog niet gehad ;-) Later op de avond kwam er nog een auto toe (er hadden dus toch nog mensen dat bord gevonden!).

We genoten van ons avondmaal, speelden wat met de frisbee en maakten kennis met de buren. Het waren Amerikanen die ook op rondreis door het zuid-eiland waren. We babbelden nog een hele tijd verder aan het vuurtje dat zij gemaakt hadden om eten op te maken. Best gezellig! Ook de Weka’s kwamen even op bezoek (een NZ vogel die vooral op de grond leeft, hij kan misschien niet eens vliegen al weet ik dat niet heel zeker). Ongelooflijk hoe dicht die bij ons kwamen!

We zaten daar met 4 rond dat vuur (het was ondertussen al pikdonker) toen daar plots een man voorbij liep met een hond. Toch even verschieten als je weet hoe ver die plaats van de weg lag én dat geen van ons een auto gehoord/gezien had.

Dag 16, 11 februari

Je slaapt dan eens op een rustige, afgelegen plek, weg van het lawaai van het verkeer, komen ze net die morgen toch het gras niet maaien met een bosmaaier?! Tjonge jonge toch! Bon, niets aan te doen zeker ;-) Na ons ontbijt ging de tocht verder naar Hanmer Springs, via Lewis Pass. Ook een bergpas maar niets in vergelijking met Arthur’s Pass natuurlijk ;-) In Hanmer Springs was een bronnencomplex met verschillende baden met een temperatuur tussen 29° en 41°C. Omdat het maar bedenkelijk weer was en dit bronnencomplex buiten is, twijfelden we even. Gelukkig besloten we toch om het er op te wagen. Best grappig toch: bij miezerig weer in je zwemkledij buiten lopen! Maar het deed zo’n deugd! Sommige waren echt wel hot en daar kon je dan beter niet te lang blijven in zitten! We hebben er toch een paar uurtjes genoten…

Nadien besloten we iets te gaan eten. Ik koos voor ribbetjes… Ik vraag me af van welk dier die ribbetjes waren… het waren eerder ribBEN. Van een olifant misschien… :p

Gewoon nog “efkes” verder rijden tot de volgende parking… Het was ondertussen alweer pikdonker want de parkings dat we tegen kwamen waren allemaal ‘no camping’. Uiteindelijk (rond 21.30u) hebben we er toch nog eentje gevonden waar we wel mochten staan. Man man man, ik denk dat dit de belangrijkste baan tussen twee grote (industrie)steden moet geweest zijn want de HEEEEEEEELE nacht reden er 10-tonners voorbij. En we kunnen u verzekeren, zo’n vrachtwagen die de berg niet op geraakt maakt serieus veel lawaai! Strange toch, want op onze nachtelijke zoektocht naar een slaapplaats zijn we amper een auto tegengekomen….

Dag 17, 12 februari

Niet zo goed geslapen en een regenachtige dag… als dat maar goed kwam… We reden naar Kaikoura, een dorpje dat gekend staat om zijn boottochten vanwaar je dolfijnen, walvissen, orka’s, zeehonden, albatrossen,… kan zien. Dit stond zeker op ons to do-lijstje voor we vertrokken. Het weer kan daar helaas een stokje voor steken…

Tussen de vlagen door, maakten we wel een wandeling tussen de zeehonden. Hoe grappig dat die daar zaten! Je kon er gewoon naast gaan staan en die lieten zich mooi fotograferen :p

In de hoop dat het in Blenheim, een dorpje verderop beter weer zou zijn, reden we naar daar, maar helaas… Ook daar alleen maar regen. We verkenden de stad per auto en reden nog een beetje verder. We zochten onze laatste slaapplaats. Of we er mochten staan, weten we niet echt maar omdat het er vol campervans stond, waagden we het er op. Strikt genomen stond er een bord met een tent op en daar een streep door, dus ja, aangezien wij niet in een tent sliepen mochten wij daar wel overnachten he :-)

Dag 18, 13 februari (vrijdag de 13^e)

Alweer regen, regen en nog eens regen…

Rond de middag waren we alweer in Picton waar we de ferry van 18u geboekt hadden. Nu begrijp ik waarom je variabele tickets kan kopen. Door in het begin 40NZD per ticket meer te betalen, kan je met om het even welke ferry terug komen. Dit leek ons niet nodig dus namen we een vast ticket om 18u op 13/2 dus ja, dan zat er niets anders op dan te wachten he… Om ver te wandelen was het echt geen weer en in het dorpje hadden we al heel wat heen en weer gewandeld. We losten wat sudoku’s op maar ook dat steekt stilletjes aan tegen (mij toch). Ik wou nog wel eens naar buiten maar Gaëtan bleef liever in de campervan zitten. Ideaal eigenlijk, nu had ik tijd zat om in Picton een verjaardagscadeau te zoeken.

Ik vond iets naar mijn zin in de ‘fair traid’, de wereldwinkel van hier. Toen ik vroeg om het in te pakken, kreeg ik de schaar, de plakband en de rol papier. Ik mocht (moest) het zelf doen J Het oudere vrouwtje vond dat ik dat goed deed en ik mocht bij haar komen werken als inpakster. Als het niet in Picton geweest was, ik had ze op haar woord genomen J Verder vond ze het grappig toen ik vertelde dat Gaëtan in de auto zat en het nog niet mocht zien want dat hij pas morgen jarig was. Oooooh on Valentines day… Ik moest maar zeggen dat het een groot pak spaghetti was :p (hoewel het Mancala was, een Afrikaans gezelschapsspel dat Gaëtan al eens nagespeeld heeft met steentjes en bordjes uit de keukenkast :p) Opdracht geslaagd dus… terug naar de campervan.

Eindelijk was het tijd om in te checken. Maar dan kregen we te horen dat de ferry vertraging had. Het halfuurtje was al gauw een uur. Dat beloofde niets goed. En inderdaad, eens de sounds uit, was de zee verschrikkelijk ruw. Het eerste kwartier was het leuk: op en neer met de golven. Tot we beiden zo zeeziek waren als maar kon! Wat waren we blij dat we eindelijk de lichtjes van de haven zagen! Toen we toekwamen, stond onze taxi al te wachten. Gelukkig kan tante Christine van thuis zien wanneer de ferry de haven binnenvaart. Zo hoefde ze niet te lang te wachten want met al onze vertragingen…

Hoewel ons zuid-eilandavontuur een beetje in mineur eindigde was het toch een fantastische ervaring!

Wordt niet meer vervolgd…

Onze totale route op kaart:

route

Vervolg: verslag zuid-eiland

Dag 7, 2 februari

Vandaag gaat de tocht van Wanaka naar Queenstown, dé toeristenstad van Nieuw-Zeeland Even voor Queenstown stoppen we in Arrowtown, een heel gezellig klein dorpje met een mijngeschiendenis. We bezoeken er het Chinese settlement: kleine gebouwtjes van de vroegere mijnwerkers. Na nog een wandeling langs de rivier en door het dorp, zetten we onze tocht verder.

Je kan er niet naast kijken dat Queenstown een toeristenstad is! Overal zie je informatiecentra en winkeltjes om ‘stuntactiviteiten’ te verkopen: bungee, parachutespringen, waterskiën,.. (ik noem er maar enkele uit een enorm gamma!) In een van die informatiecentra gaan we vragen waar we gratis de nacht kunnen doorbrengen (een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen e): de parking aan de rand van de stad (waar wij stonden) werd gebruikt als proefplaats voor kampeerders: zou er veel gebruik van gemaakt worden? We vertrouwden dit niet echt, want je kon niet naast het verbodsteken voor kamperen naast kijken. Een tweede informatiecentrum dan maar: even buiten de stad zou er een parking zijn… Gerustgesteld verkennen we verder de stad met o.a. ook een heel mooi park. We zien enkele ongekende ‘korven’. Zouden het vuurkorven zijn? Misschien korven voor eten voor dieren? Aan het einde van onze wandeling ontdekken we het: het zijn ‘holes’ voor frisbeegolf. Hetzelfde principe dan bij (mini)golf maar dan met een frisbee, om te snelst de hole raken. Bij gebrek aan frisbee, zetten we dit zeker op de agenda voor morgen!

De dag zit er alweer op en we rijden naar de vermelde parking (ondertussen was het al donker). Detail… we hadden al het dubbele aantal kilometers gedaan dan ze ons gezegd hadden maar van een parking was er geen sprake. Dan maar terug van waar we kwamen. Op die parking (met het duidelijke verbodsteken!) stond het vol kampeerders. Gaëtan ging hen vragen of ze de nacht hier gingen doorbrengen. Die anderen stonden hier al drie nachten zonder problemen. We besloten dan maar om het er ook te wagen…

Dag 8, 3 februari

De enige dag dat er geen rit op het programma stond! In de voormiddag namen we de kabellift vanwaar we een mooi zicht hadden op de stad en het meer. Boven was er een “luge”, een bobsleeachtig iets, zo met kleine karretjes een raceparcours afleggen. We kenden het principe van tijdens onze vakantie in Duitsland, waar we dat de max vonden. 3 ritjes naar beneden konden nu dan ook niet ontbreken! Telkens werden we terug naar omhoog gebracht met een skilift. Grappig toch wel! Je had ons moeten zien racen, met onzen helm op, de ene haarspeldbocht na de andere…

In Queenstown verblijven zonder spectaculaire activiteit te doen, dat kon niet zijn he! We kozen voor de Shotover Jet: een speetboot die rakelings langs hoge rotswanden de rivier af racet en daarbij ook af en toe een spin van 360° maakt. Ze kwamen ons oppikken met een busje om naar de rivier te rijden. Een rivier die enkel door die Jetboten mag (en kan) bevaren worden. Het had wel iets, amai! Duurde die ritjes maar iets langer… ;-)

Op zo’n mooie dag kan ook een ijsje niet ontbreken. Zoals we gewoon zijn, kozen we voor 2 bolletjes. Hoewel bollen hier beter zou passen. We kregen die ijs amper op, amai! Dat was pas nog eens een ijs!

Nadat onze ijs eindelijk een beetje gezakt was, gingen we Thais eten, een keuken dat we nog niet getest hadden. Ik moet zeggen, het viel zeer goed mee! Deze keer koos ik zelf iets lekker (en moest ik dus niet wisselen met Gaëtan zoals heel in het begin :p) Als afsluiter van deze leuke dag, gingen we naar het park frisbeegolf spelen. We speelden tot we de holes niet meer zagen staan, wegens te donker. Ik hoef er zeker niet bij te zeggen wie er won ;-) Mister G of course. We hadden nog een heuse avondwandeling voor de boeg terug naar de campervan. Moe maar voldaan, sliepen we als roosjes voor de tweede nacht op rij op een verboden kampeerplaats.

Dag 9, 4 februari

Een lange maar mooie tocht voor de boeg: Queenstown -> Milford Sound -> Te Anau. Op aanraden van een kameraad van Gaëtan mocht dit stukje natuurschoon zeker niet aan onze tocht ontbreken. En gelijk had hij! De rit alleen al naar Milford Sound was een pareltje! Dat beloofde… Helaas net vandaag ook een serieuze tegenvaller: ons digitaal fototoestel heeft het begeven! Het was wel even vloeken natuurlijk maar we trokken onze plan met onze gsm (die overbodige snufjes komen dan toch nog eens van pas) en kochten een wegwerpcameraatje. Benieuwd naar die resultaten…

Milford Sound ligt in het westen van het zuid-eiland en is slechts via één kronkelende en meer dan 100km lange baan. Op deze baan kwamen we een grappig fenomeen tegen: op een bepaald moment is er een tunnel dat maar 1 rijvak breed is. Best grappig op een tweerichtingsbaan. Oplossing: verkeerslichten, wachttijd 15 minuten. Je hebt dus een kwartier de tijd om rustig van het uitzicht te genieten vooraleer het jouw beurt is om door de tunnel te rijden ;-)

Eenmaal aangekomen in Milford Sound zelf, maakten we een boottocht (heel veel chance gehad, want ’t was de laatste van de dag, 15u) door de sounds, een meer op de plaats waar heel vroeger een gletsjer was. We voeren langs watervallen, hoge bergen en heel wat zeehonden die rustig lagen te zonnen. Vliegen, wandelen en varen zijn de enige activiteiten in Milford Sound. Je hebt er twee eetgelegenheden, een informatiecentrum e veel parking. En that’s it!

We reden een heel stuk terug naar Te Anau waar we een wassalon vonden: wash n internet. Terwijl de was aan het draaien was, gingen we heel eventjes op internet. Eenmaal dit allemaal in orde was, was het tijd om eten te maken.

Wat zei ik eerder over die ezels…? Jaja, we hadden het weer steken vandaag: geklop op het raampje dat we ons moesten verzetten. Gelukkig was het nu pas 22u en sliepen we nog niet. Dan maar verder gereden op zoek naar een goede slaapplaats. Die vonden we in Manapouri, toch een heel eindje verder. En onze buren mochten wel blijven staan omdat het daar een gewone auto leek. ’t Leven is toch niet eerlijk e :p Maar eerlijk als we zijn, hebben we ze natuurlijk niet verklikt.

Gaëtan scheurde vandaag ook z’n broek (een gat over zijn knie), ’t was echt ons dagje niet. Gelukkig werd dat gecompenseerd door het inderdaad mooie stukje natuur!

Dag 10, 5 februari

Manapouri -> Invercargill -> Southern Scenic Route (Zuid)

Vandaag hebben we over de meest zuidelijke autowegen van Nieuw-Zeeland gereden. Dit is een speciaal aangegeven route (Souhern Scenic Route) met verschillende aangegeven stopplaatsen. De route start in Invercargill, de meest zuidelijke stad van de wereld. De stad op zich was een en al industrie, totaal niks bijzonders. Maar het was wel ons geluk dat het zo’n grote stad was want we vonden er een winkel waar we een nieuw digitaal toestel konden kopen. We kregen er een zakje en een nieuwe batterij gratis bij. Groot was de verrassing toen we merkten dat het een batterij is dat moet opgeladen worden met een speciale adapter… Gelukkig was één van die twee batterijen een beetje opgeladen en konden we dus wel al enkele foto’s nemen.

De stopplaatsen van vandaag:

• Bluff, het zuidelijkste dorpje van Nieuw-Zeeland vanwaar je de zuidpool kan zien. Hehe, mopje.Er stond een internationale wegwijzer en één van de bordjes was de zuidpool (nog zo’n 4810 km). België was niet internationaal genoeg en stond er niet bij :p
• Waipapa Point waar we (alweer) een vuurtoren tegenkwamen
• Curio Bay waar de dolfijnen vlak bij de kustlijn vrolijk heen en weer zwommen en sprongen. Indrukwekkend! Als je de kou trotseerde kon je er zomaar gaan tussen zwemmen! Hier was een mooie camping aan mét stroommogelijkheden (voor onze batterijen van het fototoestel op te laden) maar helaas waren die plaatsen al volzet. En ja, stroom was onze enige eis. Verder dan maar…Volgens de uitbater een kwartiertje verder en we kregen er een plannetje bij. We kennen de Nieuw-Zeelanders hun schattingen al en stopten op de eerst volgende camping! (al een geluk bleek de dag nadien want die dat hij bedoelde waren 1,5u verder rijden. Begrijpen wij geen Engels of kunnen zij geen tijd/afstand schatten?)
• Onze laatste stopplaats voor vandaag dus: een holiday park! Een douche na 10 dagen kan toch zo’n deugd doen! We genoten ten volle van de faciliteiten: water bijvullen en droppen, douchen, ’s morgens geroosterde boterhammetjes (jaja, we hadden een broodrooster in onze campervan!) en stroom om batterijen en pc terug op te laden. Meer moet dat toch niet zijn!

Dag 11, 6 februari

Vandaag het vervolg van Southern Scenic Route (het noordelijke stuk van de route) met volgende stopplaatsen:

• McLain Falls: We waren ondertussen al gewoon dat grote stukken van de route niet geasfalteerd zijn maar grindbaantjes zijn. Bij dit baantje waren we toch niet meer zo gerust: door velden, kronkelend naar beneden en veel te smal om eventuele tegenliggers te kruisen. Als dit maar goed kwam! En ja, plots stonden we op een parking aan het begin van het wandelingetje naar mooie watervallen!
• Cathedral Falls, een grot in zee enkel te bereiken bij eb, lijkt de moeite te zijn al zal het voor een andere keer zijn want als wij er aankwamen was het vloed.
• Lake Wilkie: een mooi meertje.
• Purakaunui Falls: alweer watervallen…
• Jack’s Blowhole, een tunnel waar de zee doorloopt en waar ze soms naar omhoog spuit. Niet zo spectaculair als het omschreven was maar bon, we hebben het toch gezien.
• Cannibal Bay: een strand waar vaak zeeleeuwen te zien zijn. Helaas niet op het moment dat wij er waren.
• Nugget Point: de afsluiter van de route: een vuurtoren. Tijdens de wandeling hier naartoe zagen we wel heel wat zeehonden

Na al dat gewandel en gestop was het weer even tijd om wat kilometers af te leggen met de campervan: richting Dunedin. In onze reisgids nam deze stad enkele pagina’s in beslag. Wij hadden eerder het gevoel van “is het dat maar?” Een mooie stad in Nieuw-Zeeland is toch niets tegen een mooie stad van bij ons hoor! Om er toch even te blijven (en ook omdat het etenstijd was:p) gingen we er iets eten. Bij het betalen van de rekening meldden ze ons: dat is dan 15% extra toeslag want het is vandaag een feestdag! (een feestdag van de Maouri) Grapjassen!

Ondertussen wisten we al dat in grote steden een slaapplaats vinden een utopie is, dus dan gingen we maar weer verder. We vonden een stopplaats langs de weg waar een riviertje langs kabbelde. Best gezellig!

Dag 12, 7 februari

De eerste stopplaats van vandaag waren de Moeraki Boulders: grote, mooi ronde stenen op het strand en al sinds lang het onderwerp van legendes zegt onze reisgids. Wij vinden het vooral een grappig zicht hoe fascinerend een paar stenen kunnen zijn :p Verder dan maar…

Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland is onze volgende bestemming. Op de berg geraken we niet met onze campervan, dus houden we het bij een wandeling met zicht op Mount Cook. Tijdens onze tocht komen we alweer een hangbrug tegen waar ik steeds vlotter en zonder aarzelen overstap (of zelfs al loop!)

Nu we dat ook weer gehad hebben en onszelf beloond hebben met een ijsje, is het tijd om verder te rijden naar Lake Tekapo. We sliepen op een ‘parking’ voor de oprit van een camping. Nergens een bord dat het niet mocht, geen grote stad, maar toch was ik er niet zo gerust in dat we hier mochten overnachten. Andere campervans waren ook al geen referentie meer maar gelukkig waren mijn zorgen ontecht. Een rustige nacht zonder geklop :p

Dag 13, 8 februari

Wat een hitte! Gelukkig stonden we vlak aan een meer en konden we daar wat verfrissing vinden. Er helemaal in duiken was ons dan weer net iets te koud. Toch was ik bijna zo goed als helemaal nat, met Gaëtan in de buurt moet ik er zeker niet bij vertellen hoe dat komt. Hehe… Voor het eerst genoten we van lekker niets doen aan de waterkant.

Niets doen is leuk voor eventjes maar na de middag besloten we toch om terug verder te rijden, richting Christchurch. De hitte was pffffff… Airco hadden we niet en de lucht door de raampjes was ook superwarm! Gelukkig is er aan water geen gebrek in Nieuw-Zeeland. We stopten aan de eerste beste rivier en gingen er met onze voeten inzitten. We kaatsten wat op het water, speelden wat met de frisbee en reden dan weer verder. Het was niet onze bedoeling om vandaag nog in Christchurch te geraken, de eerste stopplaats zouden we overnachten. Tja, plannen kunnen plots veranderen wanneer je kilometerslang geen mogelijkheid vindt om te overnachten. We sliepen op een camping net voor Christchurch, in de buurt van zo een grote stad namen we geen risico meer! Bovendien was een douche na zo’n hittedag wel welkom!

Wordt vervolgd…

adres

Onze meubels zijn geleverd! Ons appartementje ziet er al helemaal anders uit! We kunnen nu eten aan een tafel, zittend op een stoel (de dagen voordien was dit op de grond zitten en eten aan de salontafel) en slapen in een bed (ipv luchtmatras)

De tafel heeft wel voor de nodige humor gezorgd: ze kon niet door de deur... Die verhuizers lieten die dan maar buiten staan en weg waren ze: heel de gang geblokkeerd, niemand kon nog door. Ik moest juist een paar vijzen losdraaien en dan zou het wel lukken zeiden ze. Ik denk dat mijn zakmes het eerder ging begeven dan die vijzen, dus moest ik andere oplossing zoeken. Ik sukkelede met die tafel de trap terug af en zette ze in de garage. (Die kon dan toch nog voor iets dienen) Naar t stad om een schroevendraaier dan maar. 's Avonds heeft Gaetan zijn werk gehad om die vijzen los te krijgen! Op enkele na (die zot draaiden) is het ons gelukt. Met wat gesukkel en veel geduld later, stond onze tafel dan toch binnen. Hoe die terug buiten geraakt zijn zorgen voor later :-)

Ons adres waar alle kaartjes, brieven en andere verrassingen welkom zijn :p

2D/145 Ohiro Road
Brooklyn, Wellington 6021

Nu wachten we enkel nog op een bezoekje van de kleurenfee want alles is wit :-) muren, gordijnen, vloerbekleding.... suggesties zijn altijd welkom :-)