Dag 7, 2 februari
Vandaag gaat de tocht van Wanaka naar Queenstown, dé toeristenstad van Nieuw-Zeeland Even voor Queenstown stoppen we in Arrowtown, een heel gezellig klein dorpje met een mijngeschiendenis. We bezoeken er het Chinese settlement: kleine gebouwtjes van de vroegere mijnwerkers. Na nog een wandeling langs de rivier en door het dorp, zetten we onze tocht verder.
Je kan er niet naast kijken dat Queenstown een toeristenstad is! Overal zie je informatiecentra en winkeltjes om ‘stuntactiviteiten’ te verkopen: bungee, parachutespringen, waterskiën,.. (ik noem er maar enkele uit een enorm gamma!) In een van die informatiecentra gaan we vragen waar we gratis de nacht kunnen doorbrengen (een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen e): de parking aan de rand van de stad (waar wij stonden) werd gebruikt als proefplaats voor kampeerders: zou er veel gebruik van gemaakt worden? We vertrouwden dit niet echt, want je kon niet naast het verbodsteken voor kamperen naast kijken. Een tweede informatiecentrum dan maar: even buiten de stad zou er een parking zijn… Gerustgesteld verkennen we verder de stad met o.a. ook een heel mooi park. We zien enkele ongekende ‘korven’. Zouden het vuurkorven zijn? Misschien korven voor eten voor dieren? Aan het einde van onze wandeling ontdekken we het: het zijn ‘holes’ voor frisbeegolf. Hetzelfde principe dan bij (mini)golf maar dan met een frisbee, om te snelst de hole raken. Bij gebrek aan frisbee, zetten we dit zeker op de agenda voor morgen!
De dag zit er alweer op en we rijden naar de vermelde parking (ondertussen was het al donker). Detail… we hadden al het dubbele aantal kilometers gedaan dan ze ons gezegd hadden maar van een parking was er geen sprake. Dan maar terug van waar we kwamen. Op die parking (met het duidelijke verbodsteken!) stond het vol kampeerders. Gaëtan ging hen vragen of ze de nacht hier gingen doorbrengen. Die anderen stonden hier al drie nachten zonder problemen. We besloten dan maar om het er ook te wagen…
Dag 8, 3 februari
De enige dag dat er geen rit op het programma stond! In de voormiddag namen we de kabellift vanwaar we een mooi zicht hadden op de stad en het meer. Boven was er een “luge”, een bobsleeachtig iets, zo met kleine karretjes een raceparcours afleggen. We kenden het principe van tijdens onze vakantie in Duitsland, waar we dat de max vonden. 3 ritjes naar beneden konden nu dan ook niet ontbreken! Telkens werden we terug naar omhoog gebracht met een skilift. Grappig toch wel! Je had ons moeten zien racen, met onzen helm op, de ene haarspeldbocht na de andere…
In Queenstown verblijven zonder spectaculaire activiteit te doen, dat kon niet zijn he! We kozen voor de Shotover Jet: een speetboot die rakelings langs hoge rotswanden de rivier af racet en daarbij ook af en toe een spin van 360° maakt. Ze kwamen ons oppikken met een busje om naar de rivier te rijden. Een rivier die enkel door die Jetboten mag (en kan) bevaren worden. Het had wel iets, amai! Duurde die ritjes maar iets langer… ;-)
Op zo’n mooie dag kan ook een ijsje niet ontbreken. Zoals we gewoon zijn, kozen we voor 2 bolletjes. Hoewel bollen hier beter zou passen. We kregen die ijs amper op, amai! Dat was pas nog eens een ijs!
Nadat onze ijs eindelijk een beetje gezakt was, gingen we Thais eten, een keuken dat we nog niet getest hadden. Ik moet zeggen, het viel zeer goed mee! Deze keer koos ik zelf iets lekker (en moest ik dus niet wisselen met Gaëtan zoals heel in het begin :p) Als afsluiter van deze leuke dag, gingen we naar het park frisbeegolf spelen. We speelden tot we de holes niet meer zagen staan, wegens te donker. Ik hoef er zeker niet bij te zeggen wie er won ;-) Mister G of course. We hadden nog een heuse avondwandeling voor de boeg terug naar de campervan. Moe maar voldaan, sliepen we als roosjes voor de tweede nacht op rij op een verboden kampeerplaats.
Dag 9, 4 februari
Een lange maar mooie tocht voor de boeg: Queenstown -> Milford Sound -> Te Anau. Op aanraden van een kameraad van Gaëtan mocht dit stukje natuurschoon zeker niet aan onze tocht ontbreken. En gelijk had hij! De rit alleen al naar Milford Sound was een pareltje! Dat beloofde… Helaas net vandaag ook een serieuze tegenvaller: ons digitaal fototoestel heeft het begeven! Het was wel even vloeken natuurlijk maar we trokken onze plan met onze gsm (die overbodige snufjes komen dan toch nog eens van pas) en kochten een wegwerpcameraatje. Benieuwd naar die resultaten…
Milford Sound ligt in het westen van het zuid-eiland en is slechts via één kronkelende en meer dan 100km lange baan. Op deze baan kwamen we een grappig fenomeen tegen: op een bepaald moment is er een tunnel dat maar 1 rijvak breed is. Best grappig op een tweerichtingsbaan. Oplossing: verkeerslichten, wachttijd 15 minuten. Je hebt dus een kwartier de tijd om rustig van het uitzicht te genieten vooraleer het jouw beurt is om door de tunnel te rijden ;-)
Eenmaal aangekomen in Milford Sound zelf, maakten we een boottocht (heel veel chance gehad, want ’t was de laatste van de dag, 15u) door de sounds, een meer op de plaats waar heel vroeger een gletsjer was. We voeren langs watervallen, hoge bergen en heel wat zeehonden die rustig lagen te zonnen. Vliegen, wandelen en varen zijn de enige activiteiten in Milford Sound. Je hebt er twee eetgelegenheden, een informatiecentrum e veel parking. En that’s it!
We reden een heel stuk terug naar Te Anau waar we een wassalon vonden: wash n internet. Terwijl de was aan het draaien was, gingen we heel eventjes op internet. Eenmaal dit allemaal in orde was, was het tijd om eten te maken.
Wat zei ik eerder over die ezels…? Jaja, we hadden het weer steken vandaag: geklop op het raampje dat we ons moesten verzetten. Gelukkig was het nu pas 22u en sliepen we nog niet. Dan maar verder gereden op zoek naar een goede slaapplaats. Die vonden we in Manapouri, toch een heel eindje verder. En onze buren mochten wel blijven staan omdat het daar een gewone auto leek. ’t Leven is toch niet eerlijk e :p Maar eerlijk als we zijn, hebben we ze natuurlijk niet verklikt.
Gaëtan scheurde vandaag ook z’n broek (een gat over zijn knie), ’t was echt ons dagje niet. Gelukkig werd dat gecompenseerd door het inderdaad mooie stukje natuur!
Dag 10, 5 februari
Manapouri -> Invercargill -> Southern
Vandaag hebben we over de meest zuidelijke autowegen van Nieuw-Zeeland gereden. Dit is een speciaal aangegeven route (Souhern Scenic Route) met verschillende aangegeven stopplaatsen. De route start in Invercargill, de meest zuidelijke stad van de wereld. De stad op zich was een en al industrie, totaal niks bijzonders. Maar het was wel ons geluk dat het zo’n grote stad was want we vonden er een winkel waar we een nieuw digitaal toestel konden kopen. We kregen er een zakje en een nieuwe batterij gratis bij. Groot was de verrassing toen we merkten dat het een batterij is dat moet opgeladen worden met een speciale adapter… Gelukkig was één van die twee batterijen een beetje opgeladen en konden we dus wel al enkele foto’s nemen.
De stopplaatsen van vandaag:
- Bluff, het zuidelijkste dorpje van Nieuw-Zeeland vanwaar je de zuidpool kan zien. Hehe, mopje.Er stond een internationale wegwijzer en één van de bordjes was de zuidpool (nog zo’n 4810 km). België was niet internationaal genoeg en stond er niet bij :p
- Waipapa Point waar we (alweer) een vuurtoren tegenkwamen
- Curio Bay waar de dolfijnen vlak bij de kustlijn vrolijk heen en weer zwommen en sprongen. Indrukwekkend! Als je de kou trotseerde kon je er zomaar gaan tussen zwemmen! Hier was een mooie camping aan mét stroommogelijkheden (voor onze batterijen van het fototoestel op te laden) maar helaas waren die plaatsen al volzet. En ja, stroom was onze enige eis. Verder dan maar…Volgens de uitbater een kwartiertje verder en we kregen er een plannetje bij. We kennen de Nieuw-Zeelanders hun schattingen al en stopten op de eerst volgende camping! (al een geluk bleek de dag nadien want die dat hij bedoelde waren 1,5u verder rijden. Begrijpen wij geen Engels of kunnen zij geen tijd/afstand schatten?)
- Onze laatste stopplaats voor vandaag dus: een holiday park! Een douche na 10 dagen kan toch zo’n deugd doen! We genoten ten volle van de faciliteiten: water bijvullen en droppen, douchen, ’s morgens geroosterde boterhammetjes (jaja, we hadden een broodrooster in onze campervan!) en stroom om batterijen en pc terug op te laden. Meer moet dat toch niet zijn!
Dag 11, 6 februari
Vandaag het vervolg van Southern Scenic Route (het noordelijke stuk van de route) met volgende stopplaatsen:
- McLain Falls: We waren ondertussen al gewoon dat grote stukken van de route niet geasfalteerd zijn maar grindbaantjes zijn. Bij dit baantje waren we toch niet meer zo gerust: door velden, kronkelend naar beneden en veel te smal om eventuele tegenliggers te kruisen. Als dit maar goed kwam! En ja, plots stonden we op een parking aan het begin van het wandelingetje naar mooie watervallen!
- Cathedral Falls, een grot in zee enkel te bereiken bij eb, lijkt de moeite te zijn al zal het voor een andere keer zijn want als wij er aankwamen was het vloed.
- Lake Wilkie: een mooi meertje.
- Purakaunui Falls: alweer watervallen…
- Jack’s Blowhole, een tunnel waar de zee doorloopt en waar ze soms naar omhoog spuit. Niet zo spectaculair als het omschreven was maar bon, we hebben het toch gezien.
- Cannibal Bay: een strand waar vaak zeeleeuwen te zien zijn. Helaas niet op het moment dat wij er waren.
- Nugget Point: de afsluiter van de route: een vuurtoren. Tijdens de wandeling hier naartoe zagen we wel heel wat zeehonden
Na al dat gewandel en gestop was het weer even tijd om wat kilometers af te leggen met de campervan: richting Dunedin. In onze reisgids nam deze stad enkele pagina’s in beslag. Wij hadden eerder het gevoel van “is het dat maar?” Een mooie stad in Nieuw-Zeeland is toch niets tegen een mooie stad van bij ons hoor! Om er toch even te blijven (en ook omdat het etenstijd was:p) gingen we er iets eten. Bij het betalen van de rekening meldden ze ons: dat is dan 15% extra toeslag want het is vandaag een feestdag! (een feestdag van de Maouri) Grapjassen!
Ondertussen wisten we al dat in grote steden een slaapplaats vinden een utopie is, dus dan gingen we maar weer verder. We vonden een stopplaats langs de weg waar een riviertje langs kabbelde. Best gezellig!
Dag 12, 7 februari
De eerste stopplaats van vandaag waren de Moeraki Boulders: grote, mooi ronde stenen op het strand en al sinds lang het onderwerp van legendes zegt onze reisgids. Wij vinden het vooral een grappig zicht hoe fascinerend een paar stenen kunnen zijn :p Verder dan maar…
Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland is onze volgende bestemming. Op de berg geraken we niet met onze campervan, dus houden we het bij een wandeling met zicht op Mount Cook. Tijdens onze tocht komen we alweer een hangbrug tegen waar ik steeds vlotter en zonder aarzelen overstap (of zelfs al loop!)
Nu we dat ook weer gehad hebben en onszelf beloond hebben met een ijsje, is het tijd om verder te rijden naar Lake Tekapo. We sliepen op een ‘parking’ voor de oprit van een camping. Nergens een bord dat het niet mocht, geen grote stad, maar toch was ik er niet zo gerust in dat we hier mochten overnachten. Andere campervans waren ook al geen referentie meer maar gelukkig waren mijn zorgen ontecht. Een rustige nacht zonder geklop :p
Dag 13, 8 februari
Wat een hitte! Gelukkig stonden we vlak aan een meer en konden we daar wat verfrissing vinden. Er helemaal in duiken was ons dan weer net iets te koud. Toch was ik bijna zo goed als helemaal nat, met Gaëtan in de buurt moet ik er zeker niet bij vertellen hoe dat komt. Hehe… Voor het eerst genoten we van lekker niets doen aan de waterkant.
Niets doen is leuk voor eventjes maar na de middag besloten we toch om terug verder te rijden, richting Christchurch. De hitte was pffffff… Airco hadden we niet en de lucht door de raampjes was ook superwarm! Gelukkig is er aan water geen gebrek in Nieuw-Zeeland. We stopten aan de eerste beste rivier en gingen er met onze voeten inzitten. We kaatsten wat op het water, speelden wat met de frisbee en reden dan weer verder. Het was niet onze bedoeling om vandaag nog in Christchurch te geraken, de eerste stopplaats zouden we overnachten. Tja, plannen kunnen plots veranderen wanneer je kilometerslang geen mogelijkheid vindt om te overnachten. We sliepen op een camping net voor Christchurch, in de buurt van zo een grote stad namen we geen risico meer! Bovendien was een douche na zo’n hittedag wel welkom!
Wordt vervolgd…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten