Nieuwe ervaringen

Het laatste blogbericht is ondertussen alweer 14 dagen geleden, tijd voor een update dus. Het waren drukke 14 dagen! Althans voor mij. Ik werkte opnieuw 2 volle weken, met 2x bijna 40 uur. Gaëtan had wat minder geluk. Bij hem sloeg de verveling soms een beetje toe wegens geen werk en niet genoeg tijd meer in NZ om nog iets nieuws te zoeken. 2 “misschien opdrachten” gingen uiteindelijk toch niet door.

Gelukkig viel er in de weekends heel wat te beleven zodat hij toch een beetje verstrooiing had :-) 2 vrijdagen geleden gingen we met ex-collega Paul een pintje drinken. 2 leuke plaatsjes ontdekt. Jawel, na al die tijd ontdekken we nog nieuwe leuke dingen. Zaterdagmorgen stond onze wekker om samen met nonkel Peter en co te gaan ontbijten. Mmmmm lekkere pannenkoeken. Gelukkig lieten we ons niet afschrikken door de regen en waagden we ons nadien aan een wandeling naar de top van Mount Victoria. Het klaarde al snel uit en ook al hadden we grote delen van de wandeling al eerder gedaan, het blijft de moeite met mooie uitzichten over de stad! Af en toe eens pauzeren voor een schommeltje in een autoband aan een boom of voor het plagen van Tedd door hem steeds weer de berg op en af te laten rennen. Briar liet al die gekte aan haar voorbij gaan en genoot van een dutje in de draagzak op mama's buik. Moe maar voldaan werden we uiteindelijk thuis afgezet. Gauw wat opruimen, muffins bakken want 's avonds opnieuw bezoek. Belgisch bezoek, een collega van Gaëtan en zijn vriendin. We maakten een korte verkenningswandeling door Wellington en vonden een lekker Maleisisch restaurantje. Een dessert in het eerder ontdekte “dessertenrestaurant” maakte de dag compleet. Misschien een beetje overdaad voor 1 dag maar kom. De stortvlagen verplichtten ons om de bus naar huis te nemen.
Zondag opnieuw regen.... Belgen zijn dat wel wat gewoon en blijven daarvoor niet thuis hoor! Op het programma vandaag: de baaientocht met hier een daar een stopje en opnieuw een bezoek aan Mount Vic (deze keer met de auto tot boven). Al was het soms een stopje om vanuit de auto naar de surfers te kijken. Inderdaad, in zo een rotweer zijn er mensen die gaan surfen. Aan wind immers geen gebrek. Zij liever dan ik maar kom, ieder zijn ding he. Voor de rest een rustige avond met stoofvlees (met Leffe gemaakt) en frietjes. We zijn Belgen voor iets he :p

Maandag ging ik werken en verkenden de andere 3 Wellington met o.a. Te Papa, de cablecar en the botanical gardens. 's Avonds gingen we met z'n allen naar de supermarkt (een auto is toch handiger dan de bus!) en naar een Indisch restaurant. Mmmmm. Vroeg bedtijd want om 7u vertrok iedereen hier. Gaëtan ging gids spelen naar de ferry en ik moest vroeg gaan werken. Hopelijk is het weer op het zuid-eiland beter want het is een beetje jammer dat ze NZ linken aan “altijd nat”. Helaas ja, het weer is hier de laatste dagen/weken niet fameus, zeg maar slecht. WIJ WILLEN ZON!!!

Het voorbije weekend hebben we ook heel wat beleefd. Ik had heel wat gerief op Trade me gezet (de Nze ebay) en er kwam een reactie dat iemand geïnteresseerd was in bijna alles. Wat fijn! Hij blij en wij blij! Een gescheiden man die dit weekend verhuisde. Hij kwam dus nu al het meeste halen. Ook de tafel. Na alle moeilijkheden in het begin hadden we al alle mogelijke scenario's bedacht om die tafel buiten te krijgen. Groot was onze verbazing toen die meneer de tafel op minder dan 5 minuten demonteerde. Waarvoor een elektrische schroevendraaier al niet handig is. Gelukkig mochten we nog enkele noodzakelijkheden houden maar sinds zaterdag is het dus een beetje kamperen in ons eigen appartement. Het heeft wel iets. We zitten op de salontafel en eten op de strijkplank :D Gelukkig hebben we nog een bed en ook koken lukt nog naar behoren aangezien we nog 1 kom en de pan gehouden hebben. Een mens trekt zijn plan in het leven hoor. Eigenlijk zijn we veel te veel gewoon, beetje verwend... maar ja, al die luxe, je raakt het zo snel gewoon he :D Ook de spullen die die meneer niet wou, geraken stilletjes aan verkocht. Af en toe komt er dan eens iemand langs om zijn gekochte dingen op te halen. Grappig toch. We worden nog echte commerçanten :p Voor zondag gaven ze mooi weer we hadden niet veel zin om de hele dag in ons leeg appartement te zitten. Een tijdje geleden had ik een brochure gevonden over Harbor Sailing. Helaas ging het toen niet door wegens te slecht weer. Deze keer meer geluk. Al jaren wou ik dat eens doen maar er kwam altijd wel iets tussen. En zo gingen we aan boord van een echte sportzeilboot voor een 2 uur durende trip door de haven van Wellington. We waren amper 10 minuten weg als hij plots het roer aan mij geeft. Richt je op die containers en pas op van dat schip voor je.... WAT? De zeilen werden gehesen en weg waren we. Af en toe veranderden we van richting = het zeil draait en alle passagiers (4 en de instructeur) moeten aan de andere kant gaan zitten. Iedereen had zijn taak en na verloop van tijd werd er gewisseld. Soms hingen we echt heel schuin in het water. Gelukkig had hij op voorhand gezegd dat het schip onmogelijk kan kantelen. Oef :p De wind was ideaal , het zonnetje scheen mooi, kortom het was een ongelooflijke ervaring! Dit smaakt naar meer! Nadien gingen we nog wat boodschappen doen, ging ik nog zwemmen en stapte ik te voet naar boven (te voet ging sneller dan wachten op de bus). Ppppfffff, moe maar voldaan!

Vandaag, maandag 26/10 is het hier Labour Day en dus lang weekend. Zelfs alle kinderdagverblijven zijn dicht! Ik maakte er een culturele namiddag van met een bezoek aan de City Gallery waar er een “bolletjestentoonstelling” was. Voor mij een nieuwe, best grappige interpretatie van kunst. Verder bezocht ik de Weta Cave met een minimuseum en een "achter de schermen dvd" van het maken van enkele gekende Nieuw-Zeelandse films. Oa Lord of the Rings, Narnia, King Kong,... Best wel de moeite! En dan nog gratis, wat moet een mens meer hebben :-) Ik wil graag afsluiten met een weerupdate: het zag er deze week al heel wat beter uit! Hopelijk blijft het zo!

natste week van het jaar

Het was me een weekje! Om te beginnen was het weer hier verschrikkelijk! Het zou lente moeten zijn maar sinds zondag heeft het hier al elke dag geregend. Ik kan met niet herinneren dat we dat al eens meegemaakt hebben. Volgens mijn geheugen was dit de natste week van dit jaar. Al is dat natuurlijk een subjectief gevoel :-) Bovendien was ook de zuidenwind van de partij met als gevolg: ijskoud. Woensdagnamiddag was het prachtig weer en leek het te keren maar helaas.... donderdag was het alweer om zeep met zelfs een nieuw tsunami-alarm. Deze keer werkte ik op een hoger gelegen plaats waardoor er geen evacuatieparaatheid was.

Dinsdag ging op het werk het brandalarm af. Toen we allen buiten waren, bleek het (gelukkig) een oefening. Omdat we daar dan toch allemaal stonden, oefenden we ondertussen ook even de turtle-houding (op je knieën gaan zitten, je op een bolletje rollen en je handen in je nek leggen). Dit is de houding dat je moet aannemen bij een ernstige aardbeving. Van een aardbeving gesproken, ook dit hebben we deze week meegemaakt. Althans, Gaëtan heeft het gevoeld. Ik was onderweg naar huis en heb niets gemerkt. Eerst dacht ik dat hij iets verzon maar internet gaf hem gelijk: 4,8 op de schaal van Richter. Gelukkig lijkt het vandaag terug naar het normale te gaan: winderig maar zonnig. Hopelijk blijft het zo en wordt het nu alleen maar beter! Genoeg weerpraat nu.

Het sollicitatiegesprek van Gaëtan vorige week werd niets. De periode dat we hier nog zijn is te kort... Klinkt niet echt onlogisch natuurlijk. Ondertussen blijft hij hier en daar nog wat werk hebben via via. Al is het vaak maar voor enkele uren, alles is beter dan niets he! Ik heb deze week op een kwartier na het maximum gewerkt dat ik kan werken dus dat is niet slecht en zoals eerder al gezegd, de volgende weken zien er nog goed uit!

Onze reisplannen zijn ondertussen al concreter geworden, althans de vertrek- terugkomdata liggen allemaal vast. Wat we onderweg doen zien we nog wel. Voor de geïnteresseerden hier onze planning:
Op 7 november nemen we om 7.25u de trein naar Auckland. Op 16 november vliegen we vanuit Tauranga terug naar Wellington. 18 november vertrekken we naar Australië tot 17 december. Op 20 december keren we huiswaarts en op 21 december bevinden we ons terug op Belgische bodem.

Vanaf 7 november hebben we ons appartement dus niet meer nodig. Het staat dan ook al terug te huur op trade me (de NZ ebay). Dat deed wel even raar, ergens een teken dat het einde nadert, al is dat gelukkig pas binnen iets meer dan 2 maand. Om een appartement te verhuren moet het leeg zijn, dus ook daar zijn we stilletjes aan mee begonnen: fotootjes nemen om op trade me te zetten. Vandaag hebben we er al 3 dingen opgezet om eens te kijken hoe vlot we iets verkocht krijgen. Hopelijk is het resultaat positief. Anders moeten we misschien een andere manier vinden. We kunnen het natuurlijk allemaal weg geven aan de Salvation Army (waar we zelf ook wel veel kunnen kopen hebben) maar dat houden we voorlopig toch liever als een noodoplossing.

Het weekend werd een relax weekend met wat huishoudelijke karweitjes en een bezoekje aan het zwembad. En zo zijn we weer helemaal klaar voor een nieuwe (werk)week.

zomeruur en tsunami-alarm

Hoewel we er nog niet teveel aan willen denken, zien we het einde van ons avontuur veel te snel dichterbij komen. We hebben eens nagedacht wat we nog zeker willen doen en hebben een ruwe planning gemaakt. We hebben de trein naar Auckland geboekt en zijn van plan een week of iets langer de top van het noord-eiland rond te trekken. Een terugvlucht is nog niet geboekt. Ook de reis naar Australië krijgt beetje bij beetje meer vorm en we boekten alvast 5 nachten in een jeugdhotel (4 in Sydney en 1 in Brisbane). Als het weer het toelaat en de sneeuw voldoende gesmolten is, gaan we ook nog een weekendje wandelen in Tongariro National Park (waar we gaan snowboarden zijn). Die plek heeft echt zo een indruk op me gemaakt dat ik dit zeker van dichterbij eens wil gaan bekijken. Ik hoop zo dat het lukt!!

Ook enkele Belgische bekenden kruisen binnenkort ons pad. Half oktober krijgen we bezoek van een collega van Gaëtan en die zijn vriendin. Zij trekken een maand door NZ en daarbij kan een bezoek aan de hoofdstad natuurlijk niet ontbreken. Als alles goed gaat ontmoeten we "binnenkort" ook Ken, ergens tussen Brisbane en Cairns (in Australië).

Grootste plannen dus waarbij elke extra dollar goed van pas komt :-) Gelukkig ben ik de voorbije 2 weken alweer elke dag kunnen gaan werken en ook voor de laatste 5 weken heb ik al minstens 3 werkdagen per week in het vooruitzicht. Nog steeds wisselen gekende plaatsen af met nieuwe. Best fijn! Ook Gaëtan heeft de laatste 14 dagen behoorlijk wat gewerkt. Het werk lijkt van alle kanten te komen, zonder er iets te moeten voor doen. Handig toch?! Maandag heeft hij alweer een gesprek bij een nieuw bedrijf. We'll see... Het ministerie (met de chique dresscode) is helaas niets geworden. Geen budget. Dat ontdekken ze na de sollicitaties. Nou ja...

Woensdag maakte ik hier iets speciaal mee. De verantwoordelijke van het kinderdagverblijf waar ik die dag was, kwam iets vertellen aan een andere collega. Ik was niet echt het volgen waardoor ik geen idee had waarover ze het had. Die collega verduidelijkte dan dat er een tsunami-alarm was, dat alles werd gevolgd en dat we eventueel moesten evacueren aangezien we te dicht bij de zee zaten. Wat moest ik me daar bij voorstellen? Ik zag het al gebeuren met alle kinderen (allen onder de 2 jaar) naar hoger gelegen gebieden trekken... Ik verstond nog niet goed wat er aan de hand was. Was dit een oefening, vergelijkbaar met de evacuatie-oefeningen voor het brandalarm in België? Duidelijk niet. Ken je geen Tsunami? ja natuurlijk wel, maar in België kennen we geen tsunami-alarm, dus ik weet ook niet wat ik er me bij moet voorstellen. Bij mij begon het stilletjes aan door te dringen dat dit serieus was (de collega's noemden het excited). Het was wel even wennen hoor. De radio stond aan en er volgden live berichten. De monotone verslaggeving deed me eerder denken aan een film waar de radio de oorlogen aankondigt. Ook de emergencykid (een echte valies, wie weet wat daar allemaal in zit, wellicht pampers en eten en dergelijke) werd aan de deur klaargezet. Om 11u leek het gevaar dan geweken, de radio werd afgezet en de emergencyvalies mocht terug opgeborgen worden. Wat een ervaring... Im sommige centra had ik al kennis gemaakt met de regels rond evacueren bij aardbevingen of brand. Maar dit was toch nog ietsje anders...

Vorig weekend ben ik op zaterdag alweer naar 't stad en 't zwembad geweest. Van zaterdag op zondag mochten we een uurtje minder slapen aangezien wij al overschakelden op het zomeruur, vanaf dan 11 uur verschil met België. Helaas wel zomeruur maar nog niet echt zomerweer, eerder herfstweer. Zondag brachten we Briar nog eens een bezoekje. Wat verandert ze toch snel! 's Avonds bracht nonkel Peter ons naar huis maar zijn we eerst nog een goei Belgische pint gaan drinken in Leuven.

Dit weekend zijn we zaterdagnamiddag gaan wandelen in Karori, Makara Peak. Ik ontdekte de mooie streek toen ik er eens ben gaan werken. Eigenlijk is het een aangelegd mountainbikepark met verschillende parcours in verschillende moeilijkheidsgraden. Wandelaars zijn er gelukkig ook welkom, al waren we wel de enige. Het was er behoorlijk druk dus we moesten regelmatig eens opzij springen voor een fietser. Het was alweer een prachtig stukje natuur! De mooie wandelingen lijken hier onuitputtelijk. Die natuur, dat ga ik toch missen hoor!

In de late namiddag kregen we ook telefoon: geen zin om mee te gaan naar een party met dresscode 1920. Euh... ja maar 1920-outfits behoren niet direct tot onze standaardcollectie en tijd om iets te gaan zoeken was er niet echt meer (aangezien we nog in Karori zaten) Geen probleem, Raja en Rachel zorgden voor de outfit. Ok dan, dank u wel. De party bleek een housewarmingparty van een vriendin van Rachel. Grappig toch dat wij mee mochten :p Het was best gezellig! Na een paar drankjes kwamen onze 1920-gangster Raja en Gaëten op het idee om hun bolletjesgeweer eens te testen op een lege fles wijn. Hilarische momenten maar ik was toch maar mooi de enige die raak schoot! Jammer dat Raja zijn voorraad bolletjes niet meehad :-) Dit was niet de enige bestemming van de avond. Ervoor gingen we nog naar een Indische avond met traditionele zang, dans en toneel. Raja zijn ouders speelden daarin mee, vandaar... Best de moeite! Ook wel grappig dat ik daar een kindje herkende. Hoewel ik zeker weet dat ze mij en zelfs mijn naam kent, keek ze heel verbaasd toen ze me daar zag en sprak ze geen woord :-) Vandaag genieten we van een relax dagje niets doen. Het weer is immers niet echt uitnodigend om naar buiten te gaan.