zomeruur en tsunami-alarm

Hoewel we er nog niet teveel aan willen denken, zien we het einde van ons avontuur veel te snel dichterbij komen. We hebben eens nagedacht wat we nog zeker willen doen en hebben een ruwe planning gemaakt. We hebben de trein naar Auckland geboekt en zijn van plan een week of iets langer de top van het noord-eiland rond te trekken. Een terugvlucht is nog niet geboekt. Ook de reis naar Australië krijgt beetje bij beetje meer vorm en we boekten alvast 5 nachten in een jeugdhotel (4 in Sydney en 1 in Brisbane). Als het weer het toelaat en de sneeuw voldoende gesmolten is, gaan we ook nog een weekendje wandelen in Tongariro National Park (waar we gaan snowboarden zijn). Die plek heeft echt zo een indruk op me gemaakt dat ik dit zeker van dichterbij eens wil gaan bekijken. Ik hoop zo dat het lukt!!

Ook enkele Belgische bekenden kruisen binnenkort ons pad. Half oktober krijgen we bezoek van een collega van Gaëtan en die zijn vriendin. Zij trekken een maand door NZ en daarbij kan een bezoek aan de hoofdstad natuurlijk niet ontbreken. Als alles goed gaat ontmoeten we "binnenkort" ook Ken, ergens tussen Brisbane en Cairns (in Australië).

Grootste plannen dus waarbij elke extra dollar goed van pas komt :-) Gelukkig ben ik de voorbije 2 weken alweer elke dag kunnen gaan werken en ook voor de laatste 5 weken heb ik al minstens 3 werkdagen per week in het vooruitzicht. Nog steeds wisselen gekende plaatsen af met nieuwe. Best fijn! Ook Gaëtan heeft de laatste 14 dagen behoorlijk wat gewerkt. Het werk lijkt van alle kanten te komen, zonder er iets te moeten voor doen. Handig toch?! Maandag heeft hij alweer een gesprek bij een nieuw bedrijf. We'll see... Het ministerie (met de chique dresscode) is helaas niets geworden. Geen budget. Dat ontdekken ze na de sollicitaties. Nou ja...

Woensdag maakte ik hier iets speciaal mee. De verantwoordelijke van het kinderdagverblijf waar ik die dag was, kwam iets vertellen aan een andere collega. Ik was niet echt het volgen waardoor ik geen idee had waarover ze het had. Die collega verduidelijkte dan dat er een tsunami-alarm was, dat alles werd gevolgd en dat we eventueel moesten evacueren aangezien we te dicht bij de zee zaten. Wat moest ik me daar bij voorstellen? Ik zag het al gebeuren met alle kinderen (allen onder de 2 jaar) naar hoger gelegen gebieden trekken... Ik verstond nog niet goed wat er aan de hand was. Was dit een oefening, vergelijkbaar met de evacuatie-oefeningen voor het brandalarm in België? Duidelijk niet. Ken je geen Tsunami? ja natuurlijk wel, maar in België kennen we geen tsunami-alarm, dus ik weet ook niet wat ik er me bij moet voorstellen. Bij mij begon het stilletjes aan door te dringen dat dit serieus was (de collega's noemden het excited). Het was wel even wennen hoor. De radio stond aan en er volgden live berichten. De monotone verslaggeving deed me eerder denken aan een film waar de radio de oorlogen aankondigt. Ook de emergencykid (een echte valies, wie weet wat daar allemaal in zit, wellicht pampers en eten en dergelijke) werd aan de deur klaargezet. Om 11u leek het gevaar dan geweken, de radio werd afgezet en de emergencyvalies mocht terug opgeborgen worden. Wat een ervaring... Im sommige centra had ik al kennis gemaakt met de regels rond evacueren bij aardbevingen of brand. Maar dit was toch nog ietsje anders...

Vorig weekend ben ik op zaterdag alweer naar 't stad en 't zwembad geweest. Van zaterdag op zondag mochten we een uurtje minder slapen aangezien wij al overschakelden op het zomeruur, vanaf dan 11 uur verschil met België. Helaas wel zomeruur maar nog niet echt zomerweer, eerder herfstweer. Zondag brachten we Briar nog eens een bezoekje. Wat verandert ze toch snel! 's Avonds bracht nonkel Peter ons naar huis maar zijn we eerst nog een goei Belgische pint gaan drinken in Leuven.

Dit weekend zijn we zaterdagnamiddag gaan wandelen in Karori, Makara Peak. Ik ontdekte de mooie streek toen ik er eens ben gaan werken. Eigenlijk is het een aangelegd mountainbikepark met verschillende parcours in verschillende moeilijkheidsgraden. Wandelaars zijn er gelukkig ook welkom, al waren we wel de enige. Het was er behoorlijk druk dus we moesten regelmatig eens opzij springen voor een fietser. Het was alweer een prachtig stukje natuur! De mooie wandelingen lijken hier onuitputtelijk. Die natuur, dat ga ik toch missen hoor!

In de late namiddag kregen we ook telefoon: geen zin om mee te gaan naar een party met dresscode 1920. Euh... ja maar 1920-outfits behoren niet direct tot onze standaardcollectie en tijd om iets te gaan zoeken was er niet echt meer (aangezien we nog in Karori zaten) Geen probleem, Raja en Rachel zorgden voor de outfit. Ok dan, dank u wel. De party bleek een housewarmingparty van een vriendin van Rachel. Grappig toch dat wij mee mochten :p Het was best gezellig! Na een paar drankjes kwamen onze 1920-gangster Raja en Gaëten op het idee om hun bolletjesgeweer eens te testen op een lege fles wijn. Hilarische momenten maar ik was toch maar mooi de enige die raak schoot! Jammer dat Raja zijn voorraad bolletjes niet meehad :-) Dit was niet de enige bestemming van de avond. Ervoor gingen we nog naar een Indische avond met traditionele zang, dans en toneel. Raja zijn ouders speelden daarin mee, vandaar... Best de moeite! Ook wel grappig dat ik daar een kindje herkende. Hoewel ik zeker weet dat ze mij en zelfs mijn naam kent, keek ze heel verbaasd toen ze me daar zag en sprak ze geen woord :-) Vandaag genieten we van een relax dagje niets doen. Het weer is immers niet echt uitnodigend om naar buiten te gaan.