eerste werkervaringen

Mijn avonturen op zoek naar werk hebben alweer een vervolg gekregen. Ik zet ze graag even op een rijtje.

Manpower

Zoals afgesproken ging ik op vrijdag 15 mei op gesprek. Eerst moest ik een heleboel papieren invullen, inclusief een testje begrijpend lezen over de veiligheidsvoorschriften. Daarna volgde een gesprek over mijn ervaringen als kleuterleidster. En tot slot een reeks videootjes over de betekenis van pictogrammen, de juiste werkhouding voor een pc,... Dit had totaal niets met de kinderopvang te maken maar bon, een aangepaste vorm komt misschien nog, het is tenslotte een nieuw project in Wellington. Als je geen minimumscore haalde moest je herbeginnen. Met trillende vingers klikte ik op "score": 100% Ik wist niet wat ik zag. Ik en Engels was vroeger nooit een goede combinatie. Zijn de tijden aan het veranderen? Blijkbaar was het al even geleden dat nog iemand alles juist had. En dat waren dan wellicht mensen met Engels als moedertaal :p Bon, uiteindelijk, 2 uur (?!) later, zat mijn afspraak er op. Ik moest nog enkele zaken per mail in orde brengen en dan was alles geregeld. Sindsdien heb ik niets meer van hen gehoord. Hopelijk komt dat nog.

Education Personnel

Ik had ondertussen al ontdekt dat de registratie als leerkracht in NZ veel tijd en geld in beslag neemt zonder dat je nadien de zekerheid hebt ook je erkenning te krijgen. (als vb de diploma's van B teveel verschillen met die van NZ) Dus besloot ik om me als ongeschoolde leerkracht in te schrijven. Donderdag 21 mei (geen feestdag in NZ) had ik een nieuwe afspraak bij een interimbureau speciaal voor kinderdagverblijven. Dat gesprek was best grappig. Na alweer een hele stapel papierwerk kreeg ik wat meer uitleg over hun werking en het werk als leerkracht. Aangezien ik ingeschreven was als ongeschoold, kreeg ik in het interview dus tips in het genre van: geen sigaretten in de buurt van kinderen, altijd de kinderen in het oog houden, hen op een positieve manier aanspreken,... Ja natuurlijk, denk ik dan, maar blijkbaar is dat geen evidentie. Dan stelde ik me meteen de vraag: wie laten ze allemaal aan de slag gaan als ongeschoolde leerkracht?

Selection education

Al van in het begin van mijn zoektocht kijk ik heel regelmatig op 2 jobsites. Nooit zag ik een advertentie van een interimbureau voor de kinderopvang. En nu plots 3... Toeval? Ik besloot om me ook hier in te schrijven. Het vergroot alleen maar mijn kansen op werk! Dinsdag 26 werd ik verwacht voor alweer een interview. Het begint routine te worden :-) Voor de derde keer op rij vulde ik gelijkaardige papieren in. Nu moest ik mondeling een vragenlijst beantwoorden. Niet evident als je soms de vragen niet eens begrijpt. Oei, gaf dit een slechte eerste indruk? Ik liet het niet aan mijn hart komen. Ze discrimineren niemand vertelden ze me, laat dat dan ook maar op de taal van toepassing zijn! Ook hier waren de vragen best grappig: waarmee denk je dat kinderen onder de 5 jaar spelen? Euh, is dit een strikvraag? :p Me inleven in een rol als ongeschoolde leerkracht lukt toch niet altijd even goed blijkbaar. Wat doe je als een kind gewond is? Het verzorgen natuurlijk! Zou kunnen maar beter is om eerst de manager te roepen. En zo bleek ik nog enkele zaken als antwoord te geven die niet echt mijn verantwoordelijkheid waren. Ok dan.

Allemaal goed en wel maar zouden die 4 interimbureaus (3 voor kinderopvang, 1 voor de horeca) nu ook daadwerkelijk iets kunnen aanbieden...?

Het antwoord is JA!

Woensdag 26 mei krijg ik om 7.30u telefoon: ka je gaan werken vandaag? Natuurlijk, met plezier! Ik had een uur de tijd om op te staan en ter plaatse te zijn. Ik was onmiddellijk wakker! Gelukkig was het maar een straat verder en kon ik er te voet naartoe. Tijd voor een eerste kennismaking met de NZ kinderopvang en ik moet zeggen, het was een fijne dag! Het voelde wel aan als mijn eerste stagedag als kleuterleidster, niet goed wetende wat er me allemaal te wachten stond. Ik keek vooral veel, speelde mee en hielp waar ik kon. Gemakkelijk toch! 20 kinderen en je mag eens raden hoeveel leerkrachten? 4! Blijkbaar was 3 te weinig, anders zouden ze me niet opgebeld hebben. Wat een luxe!
De kinderen kwamen toe en kozen iets om mee te spelen. Rond 10u was het dan tijd voor een soort onthaal in groep, met een korte Maoritaalles (Maori zijn de eerste inwoners van NZ en hebben hun eigen taal, officieel de 2e taal van het land). Daarna werden de maagjes gevuld met een hapje en een drankje. Verder spelen tot de middag, een verhaal, eten en dvd-tijd. Nog wat spelen, opruimen en fruittijd. En dan was het 14.30u, tijd om naar huis te gaan. Wat mij vooral opviel was hoe internationaal sommige zaken wel zijn: net hetzelde speelgoed en dezelfde boeken dan bij ons, ook een onthaal, een weerkalender, .... Het was zeker een geslaagde dag! Ik ga hier nog veel leren denk ik, en het leuke eraan is, ik word er nog voor betaald ook :-)

27 mei, 7.30u, alweer telefoon. Ja, ook vandaag kan ik gaan werken. Bestemming: een Montessori pre-school. Klonk boeiend! En dat was het ook, een half uur (!) na mijn telefoontje stond ik al ter plaatse, deze keer niet op wandelafstand. Gisteren was al een belevenis maar vandaag was het nog interessanter! Ongelooflijk, de dingen die ik hier gezien heb! Een kind van drie jaar smeert vlot boter op boterhammen voor de teatime, snijdt fruit zonder problemen, ruimt alles af en doet de afwas?! Ik verschoot me een ongeluk. Ik trok nog meer mijn ogen open bij het zangmoment. De leerkracht haalde een verzameling van grote papieren uit: de tekst van de liedjes! Ze duidde aan waar ze bleef. Een evidentie voor die kinderen blijbaar. Detail, de oudste was 5 jaar?! Voor mijn dag startte kreeg ik 1 belangrijke gouden regel mee: stoor de kinderen niet, ga niet in interactie als ze met iets bezig zijn, ze nemen hun leerproces zelf in handen. Ok dan. Kinderen komen toe, kiezen iets, ruimen dat op, kiezen iets nieuw,... Tussendoor mogen ze een stukje fruit of een boterham gaan eten (dat door vrijwillige kinderen klaargezet is), wassen nadien hun bord af en gaan verder spelen/werken. Het aanbod ontwikkelingsmateriaal was immens. Minder vertrouwde materialen waren puzzels van wereldkaarten, per land/continent informatiemappen, inclusief de vlaggen, wiskundig materiaal,... Laat ik even duidelijk zijn, leeftijd: max 5 jaar! Wat ik niet zag waren poppen, blokken, auto's,... Pas 4.5u nadat de kinderen toegekomen waren, mochten ze eens even buiten gaan spelen. Als er in de klas teveel lawaai was, belde de juf met een belletje voor rust. Muisstil was het daar dan?! 20 kleuters... Ik ben er absoluut van overtuigd dat Motessori heel wat goede kenmerken heeft maar laat ik mijn algemene indruk als volgt samenvatten: volwassenen in het mini.

Vandaag krijg ik nog een mailtje van education personnel: alles is bijna in orde. Ik bedank hen alvast voor mijn eerste werkdag. Groot was mijn verbazing als ze vertelden dat ze me nog niet opgebeld hadden. Lap, daar had je het al, vanaf dag 1 een fout: een loonfiche van het verkeerde interimbureau laten aftekeken. Gelukkig was het dat in Brooklyn en door er gauw even langs te wandelen was het in orde. Alweer een gelukkig toeval want anders kon ik wel fluiten naar het geld van die dag. Oppassen geblazen dus! Blijkbaar ben ik niet alleen aangesloten bij die twee gekende interimbureaus, ook de centra zelf. Daarom zijn ze ook vertrouwd met beide formulieren en valt het hen ook niet onmiddellijk op dat het het verkeerde is. Onmiddellijk stel ik ook vast: dinsdag ingeschreven, woensdag en donderdag al gewerkt dankzij datzelfde interimbureau. Niet slecht toch!

het vervolg is er al!

wie had dat gedacht dat ik mijn "wordt vervolgd" zo snel zou kunnen updaten?!

Deze namiddag hebben we gedaan met lunchen als ik beslis om alvast zwarte schoenen te gaan kopen voor mijn "uniform". Dan zijn ze al ingelopen tegen dat ze me voor de eerste keer bellen. En bellen ze niet ja, een paar zwarte schoenen zijn nooit verloren e. Ik ben amper in de schoenwinkel als mijn gsm gaat. Onbekend nummer... Ik pak op: we hebben een job voor u voor deze namiddag... Euh, ok dan, deze namiddag. Wat zijn we dan nu? Het was 13.40u, nog geen zwarte schoenen en om 14.45u werd ik in het interimbureau verwacht voor de details. Detail: ik moest nog naar huis om mijn zwarte broek (ook een deel van het uniform). Normaal duurt dat een uur te voet heen en terug en dat had ik niet meer. Bon, schoenen gevonden die goed leken te zitten, bus genomen, kleren gewisseld en met nieuwe schoenen (botten) den berg deels terug afgelopen (bus was net weg). Helemaal bezweet kom ik daar toe, maar toch nog net op tijd (of misschien ook wel net niet maar bon) Ik mocht van hen een witte blouse lenen want ja, daar had ik zeker nog geen tijd voor gehad en aangezien dat niet tot mijn standaard reisoutfit behoort, heb ik dat hier dus niet e. Ze hadden er maar 1, dus gelukkig kon ik er in, al trok het niet op al te veel maar bon, hierbij was mijn uniform compleet.

Ik kreeg een papiertje en ik kon beschikken: doel de luchthaven. Op hun aanraden had ik een dagpas voor de bus gekocht. Ik had die op weg naar huis al gekocht, dan had ik die al en dan telde die rit daar ook al op mee. Ik toon die op de bus naar de luchthaven: sorry maar dat geldt hier niet op?! Alle dan, ik kon dus al bijna gaan werken voor mijn vervoerskosten alleen maar bon, we klagen niet! Op de luchthaven zocht ik de Koru Lounge en wachtte spannend af wat me te wachten stond. Het was een lounge vol heren in kostuum en dames in mantelpak, uitgedost met pc, palmtop,... Het was een dienst van air New Zealand als ik het goed gesnapt heb:p De mensen konden er een buffet nuttigen en ik moest gewoon met een karreke rondrijden en de tafels afruimen. Easy, saai, maar ik zeg het, klagen doen we niet! Ik heb mijn eerste (halve) dag gewerkt! :p (alle, mijn tweede, ik was al eens een avond bij nonkel Peter gaan helpen in het restaurant) En dan zeggen ze gisteren nog dat het niet gemakkelijk zal zijn iets te vinden, 'k zie 't :p Hop naar de volgende! Laat het werk maar komen!

alle gekheid op een stokje

Ook al is de zoektocht naar werk soms deprimerend, opgeven daar doen we niet aan mee. De jobsites van NZ breng ik dagelijks een bezoekje, alle (horeca)zaken waar ze een briefje uithangen dat ze volk zoeken, stap ik binnen en ook de grootste hotels (zijn toch ook grote werkgevers) van Wellington City weten ondertussen al wie ik ben. Maar helaas nog steeds zonder resultaat... Was ik ook maar een IT-persoon of manager, dan aan werk geen gebrek!

Maandag wandel ik door de stad naar Gaëtan om samen te lunchen, als plots een bord op straat mijn aandacht trekt. Hoewel ik er dagelijks 2x voorbij wandel, merkte ik het vandaag voor het eerst op. (of drong het tot me door dat het daar stond, geen idee) Bon, het was een bord met de aankondiging dat ze dringend op zoek zijn naar personeel voor in de horeca te werken (van afwasser tot kelner tot chef kok,....) Ik stap daar binnen, moest blijkbaar naar de tweede verdieping van een groot en weggestoken gebouw. Daar was een interimkantoor verstopt. Ik leg mijn verhaal een beetje uit, geef mijn CV af en krijg een afspraak voor een interview op dinsdag om 15u. Alle vooruit, weer een beetje hoop...

Dinsdag kom ik daar toe, paar papieren invullen blablabla. Al gauw heb ik door dat een vaste, regelmatige job vinden hier niet aan de orde is. Zij bellen mensen op als er werk is en als je vrij bent ga je dan voor 1 of enkele dag(en) op een bepaalde plaats werken. Het is eerder zo als extraatje... Maar kom, alles beter dan niets, niet waar. Maar dan begon hij ook weer dat het niet zo gemakkelijk zal zijn voor mij aangezien ik ervaring mis... blablabla. Ik wist niet dat je ook als afwasser ervaring nodig had?! En de afwas van thuis telde niet mee.Oooooh :p Gelukkig heb ik nog een maand in een tearoom gewerkt, welliswaar alleen in het weekend maar bon, het is toch iets he. Ze gingen zien wat ze konden doen. We'll see.

Terug buiten denk ik, waarom niet eens naar een tweede interinkantoor gaan. Manpower had ik eerder al ontdekt, ook verstopt op de vijfde verdieping van een immens gebouw. Toen waren ze daar niet zo vriendelijk en aangezien ik toen geen kopie van mn cv mee had, konden ze niets voor mij doen. Maar bon, ik gaf ze een tweede kans en deze keer had ik wel mijn cv bij. Ik kom daar toe, vertel dat ik op zoek ben naar om het even welke job maar dat het blijkbaar geen evidentie is met een working holiday. Manpower richt zich alleen op typisten, receptionisten en van die dingen. Ervaring? Lap daar had je 't weer... En deze keer totaal geen ervaring. Ik vertel dan dat ik eigenlijk opvoedster en kleuterleidster ben.

En ineens neemt een collega het gesprek over. Really? En ik.... euh.... ja... niet goed wetende wat daar speciaal aan was. Ze legt uit dat ze iets nieuw aan het opstarten zijn dat bij manpower in Christchurch (het zuid-eiland) goed werkt en dat ze dat in Wellington ook willen proberen. Wat blijkt dit te zijn? Het tewerkstellen van mensen in scholen, kinderdagverblijven,... Ik mocht me even in de zetel zetten, ze zou onmiddellijk verder praten. Ze neemt mijn gegevens op, stelt paar vragen en roept iemand anders van in een bureautje achterin. Met een grote smile stelt ze me aan die persoon voor. She is a caregiver! Really? Ze worden nog euforischer als ik mijn cv afgeef. Werk zou nog niet voor de eerste week zijn, maar eens ze mijn gegevens en dergelijke hebben, gaan ze enkele scholen enzo opbellen om te zien of ze niemand kunnen gebruiken. Het zou wel als "assistent" van de juf zijn maar daar zit ik niet mee in natuurlijk! Ze leggen me kort het systeem in NZ uit (waar ik tot nu toe nog niet helemaal vat op had) en willen wel eens helpen kijken welke papieren ik in orde moet brengen om als NZ juf te werken, en dus niet als assistent. Man man man... Ze bedanken me uitvoerig om langs te komen en geven me een afspraak om vrijdag terug te komen om verder te praten en wat papieren in orde te brengen. Ook hier gaat het niet om een permanente job maar wat het is, is het he! Aangezien het totaal nieuw is, mag ik hen feedback geven over hoe ze het doen. Hopelijk slaat de formule hier aan en komt er nu ook daadwerkelijk wat werk uit de bus he! En misschien voorlopig allemaal voor mij, want blijkbaar hadden ze nog geen (of toch niet veel) andere kandidaten. Daar stond ik dan terug op straat, niet goed wetende wat me net allemaal overkomen was...

Wordt zeker vervolg, hopelijk positief!

Herfst in het land

Het wordt hier stilaan echt herfst... kouder, meer regen, je kent het wel. Toch kunnen we het merendeel van de dagen nog lekker buiten aan het water lunchen. Maar wel al met een jas aan :p

De vorige twee weekends was het nog heel mooi weer. Twee weken geleden zijn we op zondag nog eens bij kleine Briar op bezoek geweest. We maakten met ons vijfjes en de hond een mooie wandeling in Eastbourne, lunchten op een gezellig terrasje en keken later in de namiddag nog naar twee afleveringen van Thuis :p Jaja, zelfs in NZ sturen ze dat uit. Je moet er wel een sateliet voor hebben maar dat is een detail e. Rond 16u hebben we dan terug de bus naar huis genomen want we kregen nog bezoek. Klaas en Walt, 2 belgen van onze leeftijd zijn op rondreis door NZ en zochten nog een slaapplaats voor vanacht (waar facebook toch niet goed voor kan zijn). Aangezien onze ouders hier ook gelogeerd hebben, was alles hier voorradig om 2 logies te ontvangen. Als dank kookten ze iets lekkers voor ons. Dat een van mijn potten daarbij serieus afgezien heeft, laten we even achterwege :-) (het is goed gekomen, dus np) 't Was een fijne avond! Dalmutti gespeeld, wat NZ pintjes gedronken en ervaringen uitgewisseld. Meer moet dat toch niet zijn! Helaas was Gaëtan de dag nadien de enige pechvogel die vroeg uit z'n bed moest...

Vorig weekend zijn we er zaterdag eens op uit getrokken. Het plan was om een autootje te huren en de Kapiti kust wat af te rijden. Aangezien het vrijdag zo'n slecht weer was, zetten we onze wekker niet. Toen we wakker werden merkten we echter dat het een zonnige dag was maar misschien wel al wat te laat om nog een auto te gaan huren. Ander plan bedacht: we namen de bus tot in Upper Hutt om een wandeling te gaan maken langs de Hutt River. Maar eerst gingen we eerst eventjes het dorpje/stadje (?) verkennen. Blijkbaar lag de rivier toch niet zo dicht bij het stadje als we dachten waardoor het al donker begon te worden voor we aan de rivier waren :-) De zon was al ondergegaan en bijgevolg was het echt koud geworden. Gelukkig had ik toch nog gauw een trui in de rugzak gestoken! De rechtstreekse bus was net weg, dus namen we er een waarbij we eens moesten overstappen (veel te koud om een uur op die andere te wachten!) We hadden een beetje pech met de aansluiting en dus moesten we meer dan een half uur wachten op bus 2, bbrrrr... De take-away warme chocomelk deed dan ook meer dan deugd! Al hielden we er beiden wel een verbrande tong aan over. Bus 2 bracht ons tot Wellington City waar we helaas alweer lang moesten wachten op bus 3 naar Brooklyn. Te voet was geen optie! Het was ondertussen ook beginnen regenen dus ja... Het plan om Indisch te gaan eten werd ook uitgesteld want grote honger hadden we wel niet meer na zo een grote chocomelk. Een bord met "Hell" lokte ons. Een pizzaatje kon er wel nog bij. Toeval wil, dat pizzaverkooppunt (we waren er nog nooit eerder) was in een sportcafe op de eerste verdieping. Gelukkig besloten we om hem daar op te eten, want... de hurricanes speelden! Blijkbaar maken ze enkel voor hun thuismatchen massa's reclame (ontdekken we nu!). Een leuke onverwachte rugbyavond dus! Ambiance verzekerd! Minder was wel dat ze door verlies hun eerste plaats moesten afgeven aan hun tegenstanders... Het was dus nog een topmatch ook!

Zondagavond gingen we een filmpje huren. Dat was eens iets anders op een kille/koude herfstavond. Groot was de verbazing toen dit niet ging! Je hebt een NZ pasport of rijbewijs nodig?! Zoek de logica, een appartement huur je zonder probleem, ook een bibkaart aanvragen lukt perfect, maar een film huren... stel je voor dat we hem mee naar België nemen :p Np, maandag ben ik er dan gewoon in de bib een gaan huren, zonder problemen en wellicht nog goedkoper ook. Dat ze hun films houden in de videotheek :p