woensdag 13 mei 2009

alle gekheid op een stokje

Ook al is de zoektocht naar werk soms deprimerend, opgeven daar doen we niet aan mee. De jobsites van NZ breng ik dagelijks een bezoekje, alle (horeca)zaken waar ze een briefje uithangen dat ze volk zoeken, stap ik binnen en ook de grootste hotels (zijn toch ook grote werkgevers) van Wellington City weten ondertussen al wie ik ben. Maar helaas nog steeds zonder resultaat... Was ik ook maar een IT-persoon of manager, dan aan werk geen gebrek!

Maandag wandel ik door de stad naar Gaëtan om samen te lunchen, als plots een bord op straat mijn aandacht trekt. Hoewel ik er dagelijks 2x voorbij wandel, merkte ik het vandaag voor het eerst op. (of drong het tot me door dat het daar stond, geen idee) Bon, het was een bord met de aankondiging dat ze dringend op zoek zijn naar personeel voor in de horeca te werken (van afwasser tot kelner tot chef kok,....) Ik stap daar binnen, moest blijkbaar naar de tweede verdieping van een groot en weggestoken gebouw. Daar was een interimkantoor verstopt. Ik leg mijn verhaal een beetje uit, geef mijn CV af en krijg een afspraak voor een interview op dinsdag om 15u. Alle vooruit, weer een beetje hoop...

Dinsdag kom ik daar toe, paar papieren invullen blablabla. Al gauw heb ik door dat een vaste, regelmatige job vinden hier niet aan de orde is. Zij bellen mensen op als er werk is en als je vrij bent ga je dan voor 1 of enkele dag(en) op een bepaalde plaats werken. Het is eerder zo als extraatje... Maar kom, alles beter dan niets, niet waar. Maar dan begon hij ook weer dat het niet zo gemakkelijk zal zijn voor mij aangezien ik ervaring mis... blablabla. Ik wist niet dat je ook als afwasser ervaring nodig had?! En de afwas van thuis telde niet mee.Oooooh :p Gelukkig heb ik nog een maand in een tearoom gewerkt, welliswaar alleen in het weekend maar bon, het is toch iets he. Ze gingen zien wat ze konden doen. We'll see.

Terug buiten denk ik, waarom niet eens naar een tweede interinkantoor gaan. Manpower had ik eerder al ontdekt, ook verstopt op de vijfde verdieping van een immens gebouw. Toen waren ze daar niet zo vriendelijk en aangezien ik toen geen kopie van mn cv mee had, konden ze niets voor mij doen. Maar bon, ik gaf ze een tweede kans en deze keer had ik wel mijn cv bij. Ik kom daar toe, vertel dat ik op zoek ben naar om het even welke job maar dat het blijkbaar geen evidentie is met een working holiday. Manpower richt zich alleen op typisten, receptionisten en van die dingen. Ervaring? Lap daar had je 't weer... En deze keer totaal geen ervaring. Ik vertel dan dat ik eigenlijk opvoedster en kleuterleidster ben.

En ineens neemt een collega het gesprek over. Really? En ik.... euh.... ja... niet goed wetende wat daar speciaal aan was. Ze legt uit dat ze iets nieuw aan het opstarten zijn dat bij manpower in Christchurch (het zuid-eiland) goed werkt en dat ze dat in Wellington ook willen proberen. Wat blijkt dit te zijn? Het tewerkstellen van mensen in scholen, kinderdagverblijven,... Ik mocht me even in de zetel zetten, ze zou onmiddellijk verder praten. Ze neemt mijn gegevens op, stelt paar vragen en roept iemand anders van in een bureautje achterin. Met een grote smile stelt ze me aan die persoon voor. She is a caregiver! Really? Ze worden nog euforischer als ik mijn cv afgeef. Werk zou nog niet voor de eerste week zijn, maar eens ze mijn gegevens en dergelijke hebben, gaan ze enkele scholen enzo opbellen om te zien of ze niemand kunnen gebruiken. Het zou wel als "assistent" van de juf zijn maar daar zit ik niet mee in natuurlijk! Ze leggen me kort het systeem in NZ uit (waar ik tot nu toe nog niet helemaal vat op had) en willen wel eens helpen kijken welke papieren ik in orde moet brengen om als NZ juf te werken, en dus niet als assistent. Man man man... Ze bedanken me uitvoerig om langs te komen en geven me een afspraak om vrijdag terug te komen om verder te praten en wat papieren in orde te brengen. Ook hier gaat het niet om een permanente job maar wat het is, is het he! Aangezien het totaal nieuw is, mag ik hen feedback geven over hoe ze het doen. Hopelijk slaat de formule hier aan en komt er nu ook daadwerkelijk wat werk uit de bus he! En misschien voorlopig allemaal voor mij, want blijkbaar hadden ze nog geen (of toch niet veel) andere kandidaten. Daar stond ik dan terug op straat, niet goed wetende wat me net allemaal overkomen was...

Wordt zeker vervolg, hopelijk positief!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten