laatste week Brooklyn

Een rustige werkweek achter de rug met amper 2 dagen werk... Dat was wel heel lang geleden. De extra tijd kwam handig van pas om verder op te ruimen en in te pakken want onze laatste week in ons appartement stond voor de deur. Helaas! Zaterdag deed ik de laatste inkopen om de week door te geraken, werd de matras opgepikt, ging ik naar de kapper en gingen we nog eens naar de rugby kijken. Zondag gingen we er nog een keer op uit met Raja en Rachel. We picnicten aan de waterkant, maakten een wandeling langs het water, aten een ijsje in het zonnetje, gingen naar de cinema en gingen lekker eten met zicht op zee. Wat een fijne dag! Lekker relax. En zo werd het opnieuw maandag, de start van mijn laatste (en volle) werkweek. De dagen vlogen voorbij. Het was mooi weer en dat betekent, lekker in het zonnetje zitten en spelen met de kindjes. Fijn toch om daar betaald voor te worden.

Donderdagavond was er een groot vuurwerk vanop 2 schepen in de haven. 20 minuten puur spektakel. Echt de moeite! Even een fout nieuwjaar gevoel. De reden nu? Het was onze laatste avond en dat moest gevierd worden. Wellicht klinkt dit heel ongeloofwaardig dus zal ik nu de echte reden geven. Heel lang geleden heeft er iemand in Engeland het parlement proberen opblazen met dinamiet. Dit is (net) niet gelukt en om dat te herdenken is er elk jaar op 5 november een groot vuurwerk. Ik vind het best een grappige reden maar bon, het was indrukwekkend! Raja en Rachel waren ook van de partij en na het vuurwerk gingen we nog een lekkere cocktail drinken. Mmmmm

Op vrijdag was er op het werk een grote “happy last day party”. Drie kinderen kwamen hun laatste dag omdat ze vanaf maandag naar het andere centrum gingen (+2-jarigen), 2 collega's gingen voor een lange tijd op verlof, ik werkte mijn laatste dag en de stagiaire kwam haar laatste dag. Bovendien was ook een van de afscheidnemende kindjes (bijna) jarig. Reden genoeg dus om te feesten. We bakten muffins, er was taart, we zongen “happy last day” en genoten van het zonnetje. En dat was het dan... einde werkervaringen in NZ. Het deed wel even raar...

Terwijl ik mijn laatste dag werken was, worstelde Gaëtan met een ander probleem. De Salvation Army (waar we al onze meubels gekocht hebben) kwam ons bed terug op pikken omdat het niet verkocht geraakt was. Maar wat bleek, ze wilden het niet! Het was niet goed genoeg. Ik was razend! Ok, het was geen super bed maar het was wel in dezelfde staat als waar wij het enkele maanden geleden in gekocht hebben. En waar we toen nog behoorlijk wat voor betaald hebben! Ggggrrrrrrr! Een boze telefoon leverde enkel een sorry op, ze hebben het te druk en moeten dus kieskeurig zijn in wat ze aan nemen. Daar zaten we dan met dat bed. Vanavond moesten we de sleutels afgeven. Ten einde raad vroeg ik aan een collega waar je een oud bed kwijt kan. Wat bleek, iemand van de collega's was op zoek naar het onderste van het bed en was zelfs bereid het dezelfde dag nog op te pikken. Waw, wat een toeval! Iedereen content. De matras was echt niets meer waard en die dumpten we bij de afvalcontainers aan het appartement. Geen idee wat ze ermee gaan doen, maar wij waren er vanaf. Opgeruimd staat netjes. We laadden al ons ander gerief in de auto en gingen voor de nacht naar nonkel Peter. Dat was het dan.... een laatste glimp op ons mooi uitzicht en de deur ging definitief dicht. Ook al gaan we nog niet naar huis (gelukkig), toch voelde het als een vertrek aan... Even een raar gevoel.

Gelukkig zijn de vooruitzichten voor zaterdagmorgen veelbelovend: de trein naar Auckland om nadien rond te trekken door de top van het noordereiland en de Coromandel.

(dit bericht was nog niet online geraakt en ipv te vertrekken zijn we al terug van onze rondreis. Dit verslagje volgt zo snel mogelijk)