Snowboardavontuur

Vrijdag waren we allebei een dagje thuis. Op het gemakske opgestaan, gegeten, genikst,... Tot half 5 want dan kwam onze taxi ons ophalen om (alweer) op weekend te vertrekken. Bestemming: National Park. De rit begon niet zo vlot: file. Onderweg stopten we nog even om Rachel thuis op te pikken, om wat inkopen te doen, om te eten, om te tanken en om de banden op te pompen. Het autootje was precies geen 4 personen, 4 valiezen en 2 snowboarden gewoon :p Plots ontdekten we iets dat we vergeten waren: het weer checken. Wat als de weg afgesloten is? Hoe een praatje tijdens het tanken toch even voor paniek kan zorgen. Moesten we een plan B voorzien? Gelukkig hadden we het geluk aan onze zijde en bereikten we vlot onze bestemming. Hoewel het dorpje slechts 2 straten groot was, moesten we toch even zoeken naar onze jeugdherberg, we waren er immers al voorbijgereden :D Aangezien het al behoorlijk laat was, kropen we meteen onder de wol. De wekker liep zaterdag immers al om 8u af.

Na een stevig ontbijt, waren we klaar voor alweer een nieuw avontuur: snowboarden, iets nieuws voor allebei. We misten nog het een en het ander voor we wel degelijk van start konden gaan: een board, botten en een skibroek. Gelukkig kan je hier alles huren want een skibroek behoorde niet tot onze standaard reisbagage. We waren er helemaal klaar voor, nu alleen nog de sneeuw vinden. Want dat was wel het gekke, we hadden nog geen plekje sneeuw bespeurd. Gelukkig waren we zeker dat de pistes open waren, anders zou je er nog aan getwijfeld kunnen hebben. Zelfs toen we geparkeerd hadden, hadden we nog geen skisneeuw gezien. Wel al hier en daar een wit vlekje tussen enkele rotsen maar ja, wat ben je daar nu mee?

We volgden de mensenstroom en aan het einde van de asfaltweg begon plots de sneeuw. Gek was dat! Wat een drukte! We begaven ons naar de beginnerspiste waar Raja ons de eerste kneepjes van het vak leerde. Met vallen (veeeeel vallen) en opstaan (en dus ook veeeeeel opstaan) begon het steeds beter en beter te gaan. Ondertussen kregen we ook een totaalbeeld van het landschap te zien: de wolken verdwenen en de zon scheen aardig! Prachtig was het! Een ondergesneeuwde vulkaan (Mount Ruapehu), het heeft wel iets! In plaats van dennenbomen langs de piste was het dus vulkanisch gesteente. Na de middag waagden we ons aan deel 2 van de beginnerspiste. Leuk leuk!! Veel volk aan die ene lift op de piste. Goedkope en sportieve oplossing: terug naar boven wandelen. Hoewel het niet te onderschatten was, ging het vlugger dan de lift denk ik. We slaagden er al in om zonder vallen beneden te geraken. Detail: hoe vlotter je naar beneden gaat, hoe sneller je terug naar boven moet wandelen... Tijd voor een pauze dus :D Die pauze werd uiteindelijk het einde van vandaag. Raja voelde hem immers niet zo goed en bovendien waren wij 3 ook best wel moe. Een dutje, een warme chocomelk en een warme douche later, vertrokken we naar een nabijgelegen dorpje voor een dinner en een cinemake. Zo een cinema hadden we geen van de 4 ooit al gezien: oude, leren zeteltjes, een muffe geur, een goedkoop toegangsticket en slechts 1 film per avond. Vandaag was het "the proposal". Voorspelbaar maar niet slecht :-) Moe maar voldaan kropen we op tijd in ons bed. Wekker stond morgen op 7u...

Vandaag (zondag) kochten we wel een skipas. Helaas was het weer heel wat minder mooi! Veel mist en dus beperkte zichtbaarheid. Het positieve eraan: weinig volk aan de lift. De eerste afdaling was vreselijk! Overal ijs en pijnlijke valpartijen! Ik leek weer van 0 af aan te moeten beginnen. Gelukkig was dit dag 2. Als dit mijn eerste kennismaking met snowboarden geweest was, denk ik niet dat ik het zo leuk gevonden zou hebben dan dat ik het nu vind. Naarmate er meer volk kwam, werd de piste ook wel beter. Al gauw ging het opnieuw vlotter en vlotter. Helaas werd het weer vandaag niet beter maar slechter. Rond de middag waren we alle 4 doornat (door de regen en het vallen) dat we het voor bekeken hielden. Wat wel een leuke geste was: we kregen het verschil tussen een dagpas en een halve dagpas voor de skiliften terugbetaald. Bovendien kreeg ik ook nog korting op mijn skibroek omdat deze niet waterdicht bleek te zijn. Niet zo handig voor een beginneling als ik die veel op haar gat in de sneeuw zit.

Na een droge klerenwissel en een lunch, vertrokken we terug huiswaarts. De terugrit ging heel wat vlotter waardoor we 4 uur later al in Brooklyn waren. We besloten unaniem dat dit voor herhaling vatbaar is!

Na een slechte nachtrust (met dank aan de storm), ging om 7u mijn telefoon: tijd voor een nieuwe werkweek. Helaas had ik het gevoel dat het bijna bedtijd was in plaats van tijd om op te staan. Met veel moeite kwam ik mijn lange werkdag door. En dat terwijl Gaëtan rustig nog wat verlof heeft. 't Leven is soms niet eerlijk he :D Het leuke eraan is wel dat ik nu 's avonds eens rustig mijn voetjes onder tafel kan schuiven :-)