en het zonnetje scheen op ons bolletje...

Een mooie dag vandaag en dus besloten we om te gaan fietsen. We haalden nonkel Peter zijn fietsen van onder het stof, namen ons zwemgerief én een fles water mee en fietsten richting Eastbourne. De afdaling van aan het huis naar de zee was al een serieuze opgave: stijl naar beneden. De weg langs de kust was dan weer plat: aangenaam fietsen, fris windje en het geluid van opspattende golven.

Voor we het wisten waren we al in Eastbourne. Van daaruit fietsten we verder naar twee vuurtorens. Best wel grappig. Op een bepaald moment stopt de baan en kunnen enkel fietsers en wandelaars nog door. De asfaltweg veranderde ook in een grintwegje. Gelukkig hadden we mountainbikes mét helm (verplicht in NZ) Na de zoveelste bocht, konden we de beide vuurtorens eindelijk zien: één op het strand en één op het topje van de heuvel. De beklimming naar de bovenste was wel even 'afzien'. Een fiets mee naar boven duwen is niet zo evident op een smal, steil wegje. Maar moeilijk gaat ook e.... We genoten van het uitzicht, wat rust en een ferme slok water :p

Op de terugweg ontdekten we dat er wind was, want nu hadden we hem in het gezicht. Vandaar dat de heenweg zo vlot ging :p Het was een beetje harder trappen maar het was best nog wel te doen. In Eastbourne beloonden we onszelf met een picnic en een lekker ijsje. Dat hadden we wel verdiend na die inspanning!

Voor we aan de beklimming terug naar huis begonnen, zochten we eerst wat afkoeling in het water. We zochten een goed plaatsje op de rotsen en zetten ons met onze voeten in het water. Zalig! Om te zwemmen waren we beiden veel te moe, dus dit was een goed alternatief.

Gaëtan slaagde er in om de berg naar huis op te fietsen, ik geraakte amper nog te voet boven :p (We fietsten zo'n 30 km blijkbaar) Eenmaal thuis, zagen we dat we allebei alweer verbrand waren. We hadden ons nochtans meermaals ingesmeerd met factor 25 en 30.... De grappigste plaats waar we verbrand zijn, is de bovenkant van onze handen (wellicht van ons stuur op een bepaalde manier vast te houden...) Lang leve de aftersun!