Aankomst in NZ

We zijn er geraakt! Het enige 'probleempje' dat we gehad hebben, was al in Zaventem. Door de mist in Londen hadden de vliegtuigen vertraging. We mochten een vlucht vroeger nemen (die van 15.15u ipv 18.40u). Uiteindelijk zijn we om 18.40u opgestegen, met het viegtuig van 15.15u. Gelukkig dat we die mochten nemen, wie weet hoe laat waren we anders maar in Londen.... Die vlucht stelde echt niets voor in vergelijk met al de andere. Opstijgen en weer landen, and that's it. Het tweede vliegtuig was wat anders! Drie rijen mensen naast elkaar: 3 aan beide kanten en een rij van 4 in het midden. Het was zelfs een dubbeldekliegtuig! Zoiets kende ik alleen van in de films :p Op tijd en stond kregen we eten en drinken en in de kopstukken van de zetel voor ons zat er een TV-tje. Gaëtan bekeek enkele films, ik hield het bij slapen :p ik was een beetje te moe om me op een Engelse film te concentreren. We konden op dat schermpje ook volgen waar we vlogen en hoelang we nog te gaan hadden... Met mondjesmaat ging het vooruit en na uuuuuuuuuuren kwamen we aan in Bangkok, halfweg, pf :p Na nog eens zo een lange vlucht, kwamen we in Sydney, daar wachtten we een uur of twee, met zicht op de opstijgende en landende vliegtuigen. We hadden ook ons eigen vliegtuig in het oog. Groot was de opluchting/vreugde als we onze valiezen op het vliegtuig zagen laden. Er kan niet veel meer misgaan nu! En inderdaad, we hadden ons niet miskeken! We zijn in Wellington aangekomen met 2 valiezen! Joepie!!

We kunnen er ook zeker van zijn dat we niets mee hebben dat niet mocht, amai, wat een controles... Eerst in Zaventem alles door de band, dan in Londen (we moesten er onze schoenen zelfs uitdoen!), dan werd elke rugzak tot 3x toe gecontroleerd in Bangkok, nogmaals in Sydney. In Wellington moesten we dan een adres opgeven waar we naartoe gingen, werden we besnuffeld door een drugshond en moest alles (inclusief valiezen) door een scanner! Man man man.... In Londen heeft Gaëtan eens gepiept als hij door de metaaldetector liep, gelukkig was het niets want het was elke controle toch wel een beetje spannend ze...

Na bijna 36uur zijn we er dus geraakt: thuis vertrokken op 14 jan om 15u, in Wellington aangekomen op 16 jan om 14u, het werd wel stilletjes aan tijd. In Wellington zat tante Christine ons op te wachten om naar hun huis te rijden. Het eerste wat onmiddellijk opviel was de temperatuur: ongeveer 25°C. Eenmaal 'thuis' aangekomen, wisselden we gauw onze winterkleren voor zomerkleren. En op blote voeten lopen, deed nog nooit zo'n deugd als na die lange vlucht! We gingen met de auto naar de kust en maakten er een wandeling met de hond. Wij hielden het bij pootje baden, n Peter en Tedd genoten van een zwempartijtje.

's Avonds keken we naar thuis op BVN (stel je voor:p) en rond 21u kregen we het beiden moeilijk om ons nog langer wakker te houden. Na een verfrissend doucheke zijn we gaan slapen en hebben de klok rond geslapen. Onmiddellijk volgens het juiste ritme. Veel last van een jetlag hebben we dan ook niet. Hopelijk blijft het zo!